--- rozdział 01 ---

1. I must be dreaming.

It's only in my mind

Not in real life

No I must be dreaming*

Kiedy Harry Potter, uczeń szóstego roku Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie obudził się tego jesiennego i deszczowego poranka, nie wiedział, że nadchodzący dzień będzie najgorszym dniem jego życia. Zaczęło się już zaraz po przebudzeniu. Kiedy wychodził z dormitorium, potknął się, z dzikim wrzaskiem sturlał po schodach i wylądował na dywanie w pokoju wspólnym.

Spojrzało na niego kilkanaście zaskoczonych gryfońskich twarzy; w następnej chwili, na widok gramolącego się z podłogi Harry'ego, Gryfoni wpadli w zbiorową wesołość.

"Wspaniale, po prostu wspaniale" - pomyślał Harry, odnajdując na dywanie swoje potłuczone okulary. Czerwony z zażenowania, założył je pośpiesznie na nos i już chciał zniknąć z pola widzenia rozbawionych kolegów, kiedy przypomniał sobie, że zapomniał zabrać książek i musi wrócić z powrotem do dormitorium. Zanim jednak zdążył się choćby odwrócić, zjawili się jego przyjaciele, Ron i Hermiona.

Ron starając się przybrać poważny wyraz twarzy zapytał:

- Wszystko w porządku, stary?

Po czym odwrócił się i parsknął śmiechem. Harry zacisnął zęby z wściekłości. Nawet jego najlepszy przyjaciel...

- Ron, jak możesz się tak zachowywać? Nie widzisz, że Harry o mało się nie połamał?! - Hermiona spojrzała z troską na Harry'ego - Nic cię nie boli? Nie zrobiłeś sobie czegoś poważnego? Może pójdziesz do Pani Pomfrey się zbadać?

Harry jęknął w duchu.

- Nie, Hermiono, naprawdę nic mi nie jest.

- No... dobrze. - Hermiona nadal nie była przekonana, ale przestała go nagabywać. - Ale, Harry - wskazała na jego okulary - Znowu je stłukłeś? - wyciągnęła różdżkę - Okulus repaaajajaj - zaklęcie przerodziło się w okrzyk zdumienia i jęk bólu, kiedy Krzywołap wskoczył jej na plecy i zaczął się po nich wspinać. Różdżka rozbłysła i Harry poczuł jak coś przebija mu skórę na policzkach. Krzyknął zaskoczony, kiedy z jego twarzy zaczęło wyrastać coś długiego, cienkiego i giętkiego.

- Ojej! - Hermiona zasłoniła usta dłonią, a Ron skulił się i próbował złapać oddech w ataku histerycznego śmiechu.

- Przepraszam, Harry - pisnęła, kiedy chłopak przepchnął się przez ryczących z uciechy Gryfonów, dotarł do lustra i zobaczył na swoich policzkach długie, kocie wąsy. Harry zamknął oczy i powtarzał jak mantrę: "Nie denerwuj się, nie denerwuj... Wdech, wydech. To są twoi przyjaciele. Chcą ci tylko pomóc."

- Myślę Harry, że teraz naprawdę powinieneś pójść do skrzydła szpitalnego - powiedziała zawstydzona Hermiona.

Harry tylko westchnął.

* * *

Pani Pomfey załamała ręce, kiedy go zobaczyła i oświadczyła, że potrafi go w miarę szybko wyleczyć, ale będzie to bolesny proces.

Więc kiedy Harry dowlókł się w końcu na sam koniec lekcji wróżbiarstwa, okazało się, że podczas gdy on cierpiał niewyobrażalne męki, jego koledzy zażywali relaksu i odpoczynku. Centaur Firenzo zrobił im dzisiaj jedną ze swych relaksacyjnych lekcji, podczas której wylegali się w ciepłym słoneczku wśród traw i mogli wykorzystać ten czas na drzemkę.

Harry tylko zacisnął pieści, ale wmawiał sobie, że ten koszmar musi się kiedyś skończyć.

Mylił się.

Na transmutacji, po raz pierwszy w życiu, Harry okazał się gorszy od Rona. Zamiast transmutować swojego żółwia w balona, zamienił go w nadmuchanego latającego żółwia z bardzo ogłupiałą mina. Na dodatek, kiedy chciał odwrócić czar, żółw pękł i zaczął latać po klasie demolując wszystko co stanęło mu na drodze, dopóki profesor McGonagall nie przywróciła porządku i nie ukarała Harry'ego, odbierając mu dziesięć punktów.

Po tej lekcji, kiedy Ron i Hermiona starali się go pocieszyć, ale na darmo. Harry zaczynał myśleć, że ciąży nad nim jakaś klątwa. Na dodatek, był potwornie głodny, ponieważ kiedy przebywał w skrzydle szpitalnym ominęło go śniadanie. Powitał więc nadejście pory obiadowej z prawdziwą ulgą. Nie dane mu jednak było cieszyć się nią długo, gdyż zaraz po lunchu czekały go dwie godziny eliksirów ze Snape'em, a to był wystarczający powód, by odebrać apetyt nawet najbardziej wygłodniałemu Gryfonowi.

Na szczęście miały to być już ostatnie lekcje.

Mając w pamięci wszystko co mu się dzisiaj przytrafiło, Harry stwierdził, że nie da Snape'owi okazji zmieszać się z błotem. Postanowił podczas obiadu powtórzyć materiał, na wypadek, gdyby nauczyciel zaskoczył ich niezapowiedzianym sprawdzianem albo solidnym odpytywaniem. Kiedy jednak zajrzał do swojej torby, zzieleniał z przerażenia.

Zapomniał książek do eliksirów!

Zerwał się z miejsca i ruszył w stronę wyjścia.

- Harry co...? - Hermiona krzyknęła za nim zdumiona.

- Później! - odkrzyknął przez ramię i ruszył biegiem do dormitorium.

Kiedy zmęczony i spocony dobiegł do przejścia wiodącego do pokoju wspólnego Gyfonów, zastał Grubą Damę śpiącą spokojnie w swych ramach. Wtedy właśnie przypomniał sobie, że dzisiaj jest dzień zmiany hasła i że zapomniał zapytać o nie Rona i Hermiony.

Niech to szlag!

Z głośnym jękiem odwrócił się i ruszył z powrotem w stronę Wielkiej Sali.

Kiedy wpadł zdyszany przez drzwi, jako pierwszy dotarł do niego szyderczy głos Draco Malfoya siedzącego przy stole Ślizgonów.

- Co jest Potter? Szukasz swojego mózgu, czy bawisz się w berka z Filchem?

Ślizgoni ryknęli śmiechem.

Harry'emu stanął przed oczami obraz samego siebie mordującego Malfoya gołymi rękami. Ale teraz nie miał na to czasu. Podbiegł do Rona i Hermiony i wysapał:

- Hasło...po...ój... wspó...ny...

- Hasło? Chcesz znać hasło do pokoju wspólnego? Złoty Znicz - odparła Hermiona. - Ale Harry, co się...?

- Nie teraz! - rzucił i puścił się biegiem z powrotem. Prawie umarł wdrapując się ponownie po schodach na wieżę. Kiedy dotarł na górę wydyszał hasło Grubej Damie i odczekawszy chwilę, kiedy już przestanie narzekać, że wyrwał ją z drzemki, wbiegł do dormitorium. Odszukał książki i wiedząc, że przegapił cały lunch i niedługo zacznie się lekcja, przeklinając i złorzecząc wypadł z pokoju wspólnego i zaczął zbiegać po schodach do lochów.

Nie dotarł jednak nawet do kolejnego piętra, gdyż schody ruszyły w inną stronę i zatrzymały się przy części zamku, z której nie było żadnej innej drogi powrotnej. Harry przerażony, że spóźni się na eliksiry zaczął biegać po korytarzach starając się znaleźć jakiekolwiek wyjście. W końcu trafił na jakieś wąskie, kręte schodki, które zaprowadziły go w zupełnie nie znaną mu część zamku.

W miarę jak błądził nie mogąc znaleźć wyjścia, narastał w nim strach i obawa przed tym, co może mu zrobić Snape, jeżeli aż tak się spóźni.

W końcu udało mu się znaleźć drogę do schodów i modląc się w duchu, by nic więcej już mu się nie przytrafiło, dotarł pod drzwi klasy Mistrza Eliksirów. Kiedy jednak już chciał wejść, zatrzymał się z ręką na klamce, nagle zaniepokojony.

Przeanalizujmy fakty... Dzisiejszy dzień jest jak dotąd jedną wielką katastrofą. Spóźnienie na lekcje ze Snape'em może się skończyć jeszcze gorzej, niż zazwyczaj. Może powinienem wrócić do Pani Pomfey i spróbować się wymigać? Ale znając Snape'a, gdybym nie przyszedł na jego zajęcia, to znalazłby mnie nawet w najgłębszym zakamarku zamku i zaciągnął siłą z powrotem.

Harry westchnął zrezygnowany i podjąwszy decyzję, nacisnął klamkę.

Jak miało się niedługo okazać, była to zła decyzja.

W chwili, kiedy przekroczył próg klasy, dotarł do niego kąśliwy głos Mistrza Eliksirów.

- Ach, pan Potter zaszczycił nas swoją obecnością. Jakże jesteśmy wdzięczni.

Harry zagotował się w środku, ale jego twarz pozostała niewzruszona.

- Cóż tak ważnego powstrzymało naszą małą znakomitość od punktualnego przybycia na moją lekcję? - ciągnął Snape.

Harry pomyślał, że prędzej umrze niż przyzna się Snape'owi, że zapomniał książek. Już formował w głowie jakąś wiarygodną wymówkę, kiedy nagle Draco Malfoy odezwał się słodkim głosem:

- Panie profesorze, mogę wytłumaczyć spóźnienie Pottera - jego oczy rozbłysły złośliwie. - Potter nie mógł się stawić na czas, gdyż biegał po całym zamku szukając swojego mózgu.

Ślizgoni ryknęli śmiechem.

Harry potrafiłby jeszcze przeżyć te głupie docinki, ale w chwili, kiedy dostrzegł cień uśmiechu na cienkich ustach Mistrza Eliksirów, poczuł jak wzbiera w nim nieokiełznana wściekłość.

- Zamknij się! - syknął w stronę Malfoya z trudem panując nad drżeniem zaciśniętych pięści.

- Minus pięćdziesiąt punktów dla Gryffindoru za twoją bezczelność Potter! - oczy Snape'a rzucały błyskawice - I kolejne pięćdziesiąt za twoje spóźnienie! A teraz siadaj, jeżeli nie chcesz żebym odjął twojemu domowi kolejne punkty!

Harry'emu pociemniało przed oczami. Z trudem hamując cisnącą mu się na usta ripostę, powlókł się na koniec klasy - byle dalej od Snape'a - i rzucając wściekłe spojrzenie roześmianemu Malfoyowi, usiadł ciężko przy ławce i zaczął wyjmować książki.

- Jak już wam mówiłem, zanim pan Potter nam przerwał - oczy Snape'a na sekundę spoczęły na Harrym - będziecie dzisiaj warzyć niezwykle trudny i rzadki eliksir o nazwie Desideria Intima. Czy ktoś wie co to za eliksir?

Ręka Hermiony wystrzeliła w górę.

Snape powiódł wzrokiem po klasie upewniając się, czy nikt więcej się nie zgłasza, po czym warknął:

- Tak, panno Granger?

Hermiona zaczerpnęła tchu:

- Eliksir Desideria Intima, znany jest jako Eliksir Najgłębszych Pragnień. Jest to bardzo stary i do niedawna zakazany eliksir, służący do poznania najgłębszych pragnień danej osoby. Ten kto go wypije, przestaje zauważać cokolwiek i kogokolwiek i staje się niewolnikiem swojej żądzy. Nie potrafi się jej oprzeć... - zakończyła zawieszając sugestywnie głos.

Snape ostentacyjnie zignorował jej odpowiedź, ale wśród uczniów wywołała poruszenie.

- Najważniejsze w tym eliksirze jest to, że wywołuje on najgłębsze pragnienia; takie, o których sam obiekt nie ma nawet pojęcia - dokończył Snape mrocznym głosem.

Przez klasę przeszedł szmer podnieconych szeptów.

- Na tablicy - Snape machnął różdżką - macie wypisane potrzebne ingrediencje i sposób przygotowania. Macie na to czas do końca zajęć. Do dzieła. - Mistrz Eliksirów wrócił na swoje miejsce przy biurku, po czym ostatni raz omiótł klasę spojrzeniem i zabrał się za sprawdzanie wypracowań. Harry miał niemiłe odczucie, że jego czarne oczy spoczęły na nim nieco dłużej. Otrząsnąwszy się z nieprzyjemnego wrażenia wywracania się wnętrzności, spojrzał tępo na tablicę i odetchnął z ulgą.

Szczęście, że Snape nie zrobił im dzisiaj sprawdzianu.

Harry wstał i poszedł po składniki. Tak był zajęty rozmyślaniem nad całym tym koszmarnym dniem, że nie zauważył, iż pod koniec lekcji jego eliksir zamiast koloru krwistoczerwonego miał barwę różowej waty cukrowej. Rozejrzał się po klasie, chcąc sprawdzić jak poszło innym i z ulgą stwierdził, że prawie nikomu nie udało się uzyskać pożądanego koloru.

- Czas minął! - ostry głos Snape'a przerwał nagle ciszę panującą w klasie i sprawił, że Harry aż podskoczył na krześle.

Nauczyciel wstał zza biurka i wolnym krokiem zaczął się przechadzać po klasie, kwitując eliksiry Ślizgonów uprzejmym skinieniem głowy, zaś eliksiry Gryfonów szyderczym uśmiechem i zjadliwymi komentarzami.

Harry znieruchomiał, kiedy Snape zatrzymał się przy jego kociołku, a następnie usłyszał tak bardzo znajomy sarkastyczny ton jego głosu:

- Proszę, proszę... Co my tu mamy? - Snape nachylił się nad jego kociołkiem, a Harry nieświadomie wstrzymał oddech - Z tego, co widzę pan Potter musi się bardzo obawiać swoich pragnień, gdyż uwarzył najgorszy eliksir ze wszystkich. - Profesor uśmiechnął się mściwie. - Może powinniśmy pomóc mu odkryć jego pragnienia...?

Oczy Harry'ego zrobiły się okrągłe z przerażenia. Snape planował to od początku!

Jakże go nienawidził!

- Zaraz wypróbujemy nasz eliksir, na panu Potterze i sprawdzimy jego działanie.

Ślizgoni aż pisnęli z uciechy, podczas gdy Gryfoni wpadli w oburzenie.

- Ależ panie profesorze - zaczęła Hermiona - Nie wolno stosować eliksirów na uczniach.

- Czy pytałem cię o zdanie? - warknął Snape. - Minus dziesięć punktów za odzywanie się bez pozwolenia.

"Nie dam się sprowokować" - pomyślał Harry. "Na szczęście spieprzyłem swój eliksir. Mogą mi co najwyżej powypadać włosy..."

Poczucie wygranej odmalowało się na twarzy Harry'ego przelotnym uśmiechem, ale Snape już to zauważył. Jego oczy zwęziły się niebezpiecznie.

-Ale jeżeli panna Granger tak wyrywa się do pomocy, to na panu Potterze sprawdzimy działanie jej eliksiru.

Harry zamarł.

Spojrzał na Hermionę błagalnie, jakby prosił ją, by chociaż raz zawaliła swój eliksir, ale kiedy kociołek przyleciał do rąk Snape'a, Harry z lękiem zobaczył krwistoczerwoną substancję obmywającą boki naczynia. Hermiona z przepraszającym wyrazem twarzy spuściła wzrok i wbiła go w ławkę.

Harry przełknął ślinę.

- Nie wypiję tego - oświadczył. Trochę ciszej niż zamierzał.

- Potter - syknął Snape - Jeżeli nie wypijesz tego eliksiru, to będziemy tu wszyscy siedzieć nawet do wieczora, a co pięć minut będę odbierał twojemu domowi pięćdziesiąt punktów za niesubordynację i nie wykonywanie poleceń nauczyciela.

Harry ze zgrozą spojrzał na Snape'a, który uśmiechnął się złośliwie i odszedł w stronę swojego biurka, zostawiając eliksir na ławce Harry'ego.

- Nie spiesz się Potter. Mamy dużo czasu - dokończył uszczypliwie nauczyciel.

Wszystkie oczy były skierowane na Harry'ego. Gryfoni patrzyli na niego z przerażeniem. Ślizgoni z zainteresowaniem.

Harry zamknął oczy i odetchnął, starając się uspokoić szalone bicie serca.

Kiedy ponownie spojrzał na krwistoczerwoną substancję, jego myśli zaczęły pędzić jak szalone - "Co się może stać jeżeli wypiję ten eliksir? A co jeżeli moim największym pragnieniem jest zabicie Malfoya? I jeżeli po wypiciu tego eliksiru go zabiję, to czy wyślą mnie do Azkabanu? A może wezmą pod uwagę okoliczności łagodzące, bo przecież to nie będzie moja wina."

- Minus pięćdziesiąt punktów dla Gryffindoru - głos Snape'a przedarł się przez myśli Harry'ego i przywrócił go do rzeczywistości.

Harry drżącą dłonią nabrał trochę eliksiru do buteleczki i spojrzał z nienawiścią na Mistrza Eliksirów. Po czym przeniósł wzrok na wirującą w butelce substancję i przełknął ślinę.

Nie mogę tego zrobić!

Przed oczami Harry'ego pojawił się obraz Gryffindoru zajmującego ostatnie miejsce w Pucharze Domów i wściekłe spojrzenia jego kolegów.

Muszę!

Zamknął oczy i jednym haustem wypił cała zawartość butelki.

Kiedy płyn rozlał się po jego ciele, Harry powoli otworzył oczy, bojąc się tego, co może ujrzeć. Wszystko jednak wyglądało dokładnie tak samo jak wcześniej. Trzydzieści par oczu wpatrywało się w niego z uwagą i oczekiwaniem. Harry stał na środku klasy czując się wyjątkowo głupio i gdy już stwierdził, że Hermiona chyba jednak spartaczyła swój eliksir, coś dziwnego zaczęło się dziać z jego wzrokiem i poczuł gorąco promieniujące z jego klatki piersiowej.

Klasa, na którą patrzył zaczęła się rozmywać. Zdjął pospiesznie okulary, ale nic to nie zmieniło. Uczniowie i stoły oddalały się i zanikały.

Czuł się tak, jak gdyby coś wyciągało go z jego ciała i oddzielało od wszystkiego, co znał i wiedział. W uszach zaczęła mu dzwonić cisza, jego oddech i serce przyspieszyły.

Powoli cała klasa rozmyła się w ciemności i Harry został sam w otaczającej go pustce i ciszy. Czuł coś bardzo gorącego w swoim wnętrzu, coś co, go rozpierało i wprawiało w euforię.

Rozejrzał się i ujrzał w oddali jakąś postać otoczoną światłem.

Nie był sam.

Coś eterycznego, niewypowiedzianego promieniowało ze stojącej w oddali osoby; coś, co kazało Harry'emu ruszyć w jej stronę, a gorąco w jego wnętrzu rosło z każdym krokiem i stopniowo opanowywało jego ciało.

Kiedy był już zaledwie kilkanaście metrów od swojego celu, postać odwróciła się, a wtedy żar w ciele Harry'ego eksplodował i Gryfon poczuł, jakby się spalał w żywym ogniu. Jego spodnie stały się ciasne, a po jego policzkach potoczyło się coś mokrego.

Nie dbał jednak o to.

Jego wzrok utkwiony był w Severusie Snapie, który stał przed nim w swej dumnej pozie i spoglądał na niego z góry swymi głębokimi jak studnia bez dna, czarnymi oczami. Surowe, przecinane zmarszczkami rysy mężczyzny jawiły się Harry'emu niczym najpiękniejsze oblicze, jakie kiedykolwiek widział, a groźba lęku i strachu promieniująca od jego postawy, wprawiała ciało chłopaka w nieopanowane drżenie.

Wzrok Harry'ego przykuła czarna, aksamitna szata otulająca wysoką smukłą postać. Nagle uzmysłowił sobie, że czarny to taki piękny kolor. Dlaczego wcześniej tego nie zauważył? Westchnął przeciągle na widok takiego piękna i zjechał wzrokiem niżej. Gryfon jęknął, czując w sobie nieodpartą potrzebę dosięgnięcia tego, co uwypukla się pod czarnymi spodniami nauczyciela. Snape emanował złowieszczą, mroczną, drapieżną seksualnością.

Harry podejrzewał, że jeżeli go nie dotknie, to umrze.

Przewracając się i potykając o jakieś niewidzialne przedmioty, zaczął się przedzierać w jego stronę, pragnąc ukoić szalejący w nim pożar w ustach mężczyzny, w jego dłoniach. Z nadludzką siłą pokonywał gęstą, stojącą mu na drodze przestrzeń, która go hamowała i nie pozwalała dosięgnąć celu.

Był jak żywa pochodnia, płonąca pragnieniem, które pchało go naprzód.

Kiedy stanął przed Mistrzem Eliksirów, dłonie i kolana drżały mu tak bardzo, że ledwie mógł się utrzymać na nogach. Jego ciało wstrząsane spazmami podniecenia, wyrzucało z siebie fale gorąca, a w spodniach poczuł coś ciepłego i lepkiego.

- Severusie... - wyjęczał.

Mówienie sprawiało mu trudność. Oddychanie i utrzymywanie się w pozycji pionowej również.

- Masz najpiękniejsze i najbardziej podniecające oczy na świecie. Chciałbym zatonąć w nich, kiedy będziesz mnie brał.

Wizja tego przeszyła go na wskroś i Harry poczuł, jak jego serce na sekundę przestało bić.

- Weź mnie Severusie...! - ostatnie słowo przeszło w jęk, gdyż nie potrafił już zapanować nad ogniem, który go trawił i sprawiał mu nieopisane cierpienie.

Podniósł rękę, by dotknąć tych aksamitnych, czarnych włosów i by zakończyć ten potworny ból rozszarpujący jego ciało, gdy zobaczył, jak wargi Snape'a formują jakieś niezrozumiałe słowa i nagle wszystko zniknęło.

Harry zamknął oczy, a kiedy je otworzył zdał sobie sprawę, że stoi przy biurku Snape'a, z ręką wyciągniętą w stronę nauczyciela, z pełną erekcją w spodniach i łzami na policzkach.

W klasie panowała martwa cisza.

Snape stał przed nim z szeroko otwartymi oczami, wpatrując się w niego z szokiem i czymś jeszcze, czego nie potrafił zdefiniować. Harry po raz pierwszy zobaczył twarz profesora wyrażającą coś innego niż zwykłą szyderczość i arogancję.

Wtedy właśnie świadomość tego, co właśnie zrobił, uderzyła w niego niczym tłuczek i cała krew odpłynęła z jego twarzy. Śmiertelnie blady, chwiejąc się na nogach, starał się złapać oddech, gdyż nawet płuca odmówiły mu posłuszeństwa.

Kurwa, co ja zrobiłem! Co się stało? Jak mogłem? Snape'a...?

Wnętrzności skręciły mu się na samo wspomnienie i poczuł odruchy wymiotne.

Nie mogłem! Nie... Snape'a! To niemożliwe! To jakiś chory dowcip! Nie wierzę! Kurwa, nie wierzę w to!

Podniósł głowę i spojrzał na nauczyciela, który wyglądał na równie wstrząśniętego, co Harry. W chwili, kiedy zielone oczy napotkały czarne, Harry poczuł, że twarz mu płonie ze wstydu i zażenowania. Spłoszony spuścił wzrok, chcąc uciec stąd jak najszybciej i zaszyć się gdzieś, gdzie nikt go nie znajdzie. Czuł się tak, jakby wszystko co znał, wszystko co wiedział o sobie samym, nagle zawaliło się niczym domek z kart i pogrzebało pod sobą jego honor i dumę.

Zapragnął aby ziemia rozstąpiła się pod jego stopami i go pochłonęła.

Upokorzony do granic możliwości i złamany w duchu odwrócił się w stronę klasy i zobaczył wstrząśnięte twarze swoich kolegów. Hermiona była bliska płaczu, a Ron wpatrywał się w niego z takim niedowierzaniem, jakby zobaczył go po raz pierwszy w życiu.

Harry wiedział, że jeżeli natychmiast stąd nie wyjdzie, to zwymiotuje na oczach wszystkich.

Jak we śnie zaczął iść w stronę drzwi i gdyby ktoś go później zapytał w jaki sposób udało mu się do nich dotrzeć i nie przewrócić się, albo - co gorsza - nie rozpłakać, nie potrafiłby mu odpowiedzieć.

Nikt nie powiedział nawet słowa, kiedy drzwi zamknęły się za nim z głuchym trzaskiem.

_____________________

* "I must be dreaming" by Evanescence

--- rozdział 02 ---

2. Barely breathing.

I'm falling apart

I'm barely breathing

With a broken heart

That's still beating*

Harry pędził przez korytarze Hogwartu, tak, jakby chciał uciec przed samym sobą. Wbiegł do pierwszej łazienki, jaką napotkał, pochylił się nad umywalką i zwymiotował. Dopiero, kiedy torsje przestały wstrząsać jego ciałem, opłukał twarz i spojrzał na swoje odbicie w lustrze. W miarę, jak obserwował swą bladą twarz, echo jego własnych słów powracało do niego z coraz większą siłą.

...kiedy będziesz mnie brał...

Harry mimowolnie zacisnął dłonie na brzegu umywalki.

Weź mnie, Severusie...

Pięść Gryfona trafiła w jego odbicie w lustrze, roztrzaskując je na kawałki, a ciszę rozdarł ochrypły krzyk. Odłamki szkła wbiły się w dłoń chłopaka i zasypały całą powierzchnię wokół niego. Harry, nie zważając na krew i ból, osunął się po umywalce na lodowatą podłogę, gdzie skulił się i zaczął rozpaczliwie szlochać.

To nie może być prawda! Nie może! To jakiś obłęd. Snape musiał dodać coś do eliksiru Hermiony. Chciał mnie upokorzyć.

Przed oczami Harry'ego pojawiła się twarz nauczyciela, równie zaskoczonego, jak on sam, ale chłopak szybko oddalił tę wizję.

Tak, na pewno chciał mnie upokorzyć. I udało mu się. W końcu mu się to udało!

Harry skulił się jeszcze bardziej, opierając głowę o swoje kolana.

Nie chcę go widzieć. Nie chcę go znać! Nigdy więcej nie spojrzy mu w twarz! Wszyscy to widzieli... Ależ musieli mieć ubaw. Harry Potter - Chłopiec Który Przeżył, którego najgłębszym pragnieniem jest znienawidzony przez wszystkich, tłustowłosy Mistrz Eliksirów. Może nawet opublikują to w [i]Proroku Codziennym[/i]? Znając Malfoya, już pewnie popędził opowiedzieć o tym każdemu Ślizgonowi, swojemu tatusiowi i wszystkim reporterom.

Harry poczuł, jak znowu zbiera mu się na wymioty.

Merlinie, jak oni na mnie patrzyli... Nawet Ron i Hermiona. Jak ja im teraz spojrzę w oczy? Jak mam to wytłumaczyć? Nikt mi nie uwierzy.

Jestem skończony!

Chłopak zapatrzył się w martwy punkt na ścianie, a jego wzrok był nieobecny. Po chwili na jego twarzy pojawił się cień smutnego uśmiechu.

Ja i Snape? To przecież jakiś chory żart! Ja go nienawidzę! Zawsze go nienawidziłem. "Nawet to, że uratował mi życie" - myślał Harry. - "nie zmienia faktu, że jest najobrzydliwszym, najwredniejszym i najwstrętniejszym sukinsynem na świecie!"

Masz najpiękniejsze oczy na świecie...

Harry w geście rozpaczy zasłonił uszy rękoma, pragnąc zagłuszyć to echo, które bez ustanku powracało do niego i nie dawało mu spokoju.

Wtedy usłyszał kroki na korytarzu.

Lekcje się skończyły i uczniowie tłumnie opuszczali klasy, a ich śmiechy i gwar przywróciły Harry'ego do rzeczywistości. Chłopak zerwał się z podłogi, szybko ocierając dłonią łzy.

Spojrzał ze strachem na drzwi.

Nie pozwoli, żeby go dopadli. Ukryje się gdzieś, gdzie nikt go nie znajdzie!

Rozejrzał się rozpaczliwie po pomieszczeniu, po czym ślizgając się na rozbitym szkle, dotarł do jednej z kabin i zamknął się w niej od środka; akurat w chwili, gdy drzwi do łazienki uchyliły się z cichym skrzypieniem i ktoś wszedł do pomieszczenia.

- Harry, jesteś tutaj? - był to głos Hermiony.

Harry, siedząc na muszli z podciągniętymi nogami, zamknął oczy i nabrał powietrza.

- Stary, wiemy, że tam jesteś. Mamy twoje rzeczy - głos Rona był cichy i zdenerwowany. - Jak chcesz, to możemy je tu zostawić, a później je sobie weźmiesz... albo coś...

- Ron! - Hermiona skarciła go szeptem, po czym zwróciła się do zamkniętych drzwi, za którymi kulił się Harry. - Posłuchaj, Harry... To, co się stało w klasie... - przerwała na chwilę, jakby poszukując odpowiednich słów - ...to na pewno była jakaś jedna, wielka pomyłka. Musiałam źle uwarzyć eliksir.

- Ale przecież ty nigdy nie spart... Auć! - rozległ się odgłos, jakby ktoś nadepnął komuś na stopę i Ron zamilkł.

- Harry... - kontynuowała Hermiona, stojąc tak blisko drzwi, jakby się o nie opierała - ...wyjdź, proszę. Wiemy, że to nie twoja wina. Nie wiedziałeś co robisz. Pójdziemy do profesora Dumbledore'a i wszystko mu opowiemy.

Drzwi otworzyły się tak gwałtownie, że Hermiona wpadła na Rona, który złapał ją w ostatniej chwili.

- Ani. Się. Ważcie. - wydyszał Harry, akcentując każde słowo.

Kiedy przyjaciele na niego spojrzeli, Ron otworzył usta, a Hermiona krzyknęła.

- Harry, co ci się...? - głos jej się załamał, kiedy drżącą ręką wskazała na twarz Harry'ego i na jego dłoń. Chłopak spojrzał na swoje odbicie w lustrze i ujrzał smugi oraz plamy krwi na twarzy i całkowicie zakrwawioną rękę. Popatrzył na nią zaskoczony, jakby nie należała do niego, a następnie zwrócił się do przyjaciół:

- Nic mi nie będzie. To nie jest teraz ważne - przez chwilę stał zamyślony, jakby podejmował jakąś decyzję. - Musicie mi obiecać, że nie powiecie żadnemu nauczycielowi o tym, co zaszło w klasie.

- Ale Harry... Dumbledore musi o tym wiedzieć! Snape'owi nie wolno było tego zrobić. To całkowicie nielegalne! - Hermiona była naprawdę wzburzona. Widać to było po sposobie, w jaki gestykulowała rękami. Ron odsunął się od niej na bezpieczną odległość. - Masz iść do profesora Dumbledora i o wszystkim mu opowiedzieć!

Harry w myślach próbował wyobrazić sobie tę rozmowę.

"- Panie dyrektorze, muszę panu o czymś powiedzieć. Profesor Snape dał mi do wypicia eliksir Najgłębszych Pragnień i okazało się, że to, czego najbardziej pragnę, to... profesor Snape. Chciałem, żeby mnie brał i posuwał i na samą myśl o tym, zrobiłem się twardy. I wszyscy to widzieli...

- Och, to naprawdę poważny problem. Może dropsa cytrynowego?"

- Harry! Harry! Słyszysz mnie? - głos Hermiony przedarł się przez myśli Harry'ego, wyrywając go z odrętwienia.

- Nie! - krzyknął nagle - Nie powiem o tym nikomu! I wy tez nie powiecie.

- Ale Harry... - Ron próbował coś powiedzieć.

- Jeżeli chcesz mnie zdradzić, to proszę, idź i opowiedz o tym każdemu, kogo napotkasz. Ale później nigdy więcej się do mnie nie zbliżaj!

Ron, zawstydzony spuścił wzrok.

- Snape miał pewnie świetny ubaw, kiedy wyszedłem. Co wam powiedział? - w głosie Harry'ego można było wyczuć nutkę wahania.

- Nic - Hermiona spojrzała smutno na przyjaciela. - Stał blady przy swoim biurku i wpatrywał się w drzwi.

- W ogóle był jakiś dziwny - wtrącił Ron. - Kiedy Malfoy parsknął śmiechem, Snape tylko odwrócił się tyłem do klasy, zarządził koniec lekcji i kazał nam się wszystkim wynosić.

- Pewnie chciał się upajać swoim zwycięstwem w samotności - powiedział Harry przez zaciśnięte zęby. - Słynny Harry Potter nareszcie zniszczony, upokorzony przez niego - Mistrza Eliksirów.

- Harry, nie sądzę... - zaczęła Hermiona, ale chłopak spiorunował ją wzrokiem.

- Snape jest wrednym draniem i NIC tego nie zmieni. Nareszcie wygrał! Och, jakże musi być z siebie dumny... - jego głos drżał od wściekłości, nad którą z trudem panował.

Wtedy właśnie drzwi do łazienki otworzyły się i wszedł jakiś pierwszoroczniak.

- Nie widzisz, że ZAJĘTE?!! - ryknął Harry, a chłopiec zbladł śmiertelnie i uciekł.

- Uspokój się, Harry - szepnęła Hermiona. - Chcemy ci tylko pomóc.

- Możecie mi pomóc. Przynieście mi tutaj moją pelerynę niewidkę.

* * *

Harry przemykał korytarzami w pelerynie niewidce, starając się nie wpaść na żadnego z uczniów. Zastanawiał się, jak oni mogą się tak beztrosko śmiać i żartować, kiedy cały świat legł w gruzach?

Co jakiś czas docierały do niego strzępy urywanych zdań:

"Potter... widowisko... Snape... szok... ubaw..."

"Ach, więc wieści już zaczęły się rozchodzić" - pomyślał Harry ze złością.

- ...I wtedy Potter zaczął płakać. Widać było przez spodnie jego erekcję, kiedy zaczął się przedzierać przez klasę w stronę Snape'a. - głos Draco Malfoya, sprawił, że Harry odwrócił się gwałtownie na pięcie i ujrzał swego znienawidzonego wroga, opowiadającego zgromadzonym wokół niego Ślizgonom o zajściu w klasie. Wszyscy ryczeli ze śmiechu, łącznie z Malfoyem, który starając się opanować, zaczął naśladować Harry'ego. Przybrawszy debilny wyraz twarzy, wyciągnął rękę i zaczął iść w stronę Goyle'a, potykając się i patrząc na niego z uwielbieniem malującym się na rozmarzonej twarzy. - Masz najpiękniejsze oczy na świecie... - wyjęczał, pochlipując i pociągając nosem. - Weź mnie, Severusie...

Ślizgoni wybuchnęli tak głośnym śmiechem, że Harry'emu aż zadrżały bębenki w uszach. Malfoy śmiał się tak bardzo, że musiał przytrzymać się Crabbe'a, żeby nie upaść.

Harry poczuł, jak ogarnia go bezsilna furia. Chciał rzucić się na Malfoya i zedrzeć mu ten głupi uśmiech z jego paskudnej gęby.

- Niech Potter tylko zjawi się na kolacji... - chichotał Draco, starając się złapać oddech. - Pożałuje, że się urodził...

Na czoło Harry'ego wystąpiły kropelki zimnego potu. Wmawiając sobie, że powinien się opanować, wcisnął się w kąt, zamknął oczy i zasłonił uszy.

Musi się uspokoić. Nie może się teraz ujawnić. Zostałby przez nich zjedzony żywcem. Pragnienie, aby wydrapać Malfoyowi oczy, było teraz niczym w porównaniu ze wstydem, jaki poczuł, przypomniawszy sobie całe to pożałowania godne przedstawienie, w którym odegrał główną rolę. Jest za słaby, aby się z tym zmierzyć. Tak, to prawda, że cztery razy stawił czoło Voldemortowi, ale to był tylko jeden czarodziej, który zagrażał Harry'emu i jego najbliższym. Teraz musiałby walczyć nie tylko z całą szkołą, ale także z własnym wstydem i upokorzeniem. Jego całkowicie strzaskane poczucie własnej wartości było zbyt silnym przeciwnikiem.

Zapragnął zniknąć, rozpłynąć się w powietrzu. Stać się na zawsze niewidzialnym.

Już nigdy nie będzie mógł się nikomu pokazać. Czy to znaczy, że będzie musiał opuścić Hogwart? Ale dokąd ucieknie? Hogwart jest jego domem.

Harry wziął kilka głębokich wdechów i otworzył oczy. Ślizgoni, zataczając się ze śmiechu, ruszyli w stronę Wielkiej Sali, a Gryfon powlókł się wolno do dormitorium.

* * *

- Harry, jesteś tutaj? - w ciszy panującej w sypialni rozległ się szept Rona.

Zasłonka na łóżku Harry'ego poruszyła się delikatnie. Ron odetchnął z ulgą i podszedł do łóżka przyjaciela.

- Przyniosłem ci żarcie, stary. Tak, jak prosiłeś. - Ron wysunął talerz, który pochwyciła wisząca w powietrzu ręka i natychmiast wciągnęła go pod pelerynę niewidkę. Rozległ się odgłos mlaskania i siorbania. Ron usiadł na łóżku, czekając cierpliwie, aż przyjaciel skończy jeść. Kiedy Harry oddał mu talerz, mamrocząc podziękowania, Ron odchrząknął i zapytał:

- Jak tam? W porządku?

Przez chwilę panowała cisza.

- Poza tym, że wszyscy uważają mnie za geja i chorego zboczeńca, to wszystko w porządku.

Ron zrobił się czerwony, po czym cicho rzekł:

- Hermiona stara się pilnować, żeby nikt nie poruszał tego tematu, ale nie bardzo jej to wychodzi.

- Dzięki, Ron. To było pocieszające. - głos Harry'ego był niezwykle kąśliwy.

Ron starał się ułożyć w głowie jakieś pocieszające słowa, ale nie mógł nic wymyślić. To Hermiona zawsze była lepsza w takich rozmowach, ale teraz jej tu nie było i konwersacja przebiegała dość kulawo. Po kilku minutach niezręcznej ciszy, w końcu odezwał się:

- Jesteśmy z tobą. Hermiona i ja. I parę innych osób. Nie wszyscy są takimi dupkami, żeby ciągle się z ciebie nabijać.

- W porządku - przerwał mu Harry - Nie musisz mnie pocieszać. I nie musisz tu ze mną siedzieć.

- Jesteśmy kumplami. Nie zostawię cie tu samego. - kiedy Harry nie odpowiedział, Ron zapytał - Jak twoja ręka?

- Całkiem nieźle - odparł Harry. - Przestała już krwawić i tak cholernie nie boli.

- Dobrze, że Hermiona zna się trochę na tych zaklęciach leczniczych. Ale może lepiej by było, gdybyś jednak poszedł do...

- Nie! - przerwał mu ostro Harry. - Już o tym rozmawialiśmy.

Nagle od strony drzwi dobiegło ich ciche skrzypienie.

- Z kim rozmawiasz?

Do pokoju wszedł Neville. Ron szybko zerwał się z łóżka Harry'ego.

- Z nikim - odezwał się udając, że szuka czegoś na podłodze. - Nie mogę znaleźć moich Szachów Czarodziejów.

- Harry tu jest, prawda?

Ron znieruchomiał.

- Skąd ci to przyszło do głowy? - starał się, aby jego głos brzmiał obojętnie i zdawkowo, ale Neville już go nie słuchał. Stał i wpatrywał się w łóżko Harry'ego, jakby zastanawiając się nad czymś.

- Harry, jeżeli tam jesteś, to chcę, żebyś wiedział, że ja ci wierzę. Snape chciał cię po prostu upokorzyć. Pewnie dosypał czegoś do tego eliksiru, żebyś... no wiesz... - na jego policzkach pojawiły się rumieńce. - On zawsze był gnidą i cię nienawidził. Żebyś widział, jakim wzrokiem wpatrywał się w twoje puste miejsce podczas kolacji. Pewnie chciał ci jeszcze bardziej dopiec. Ale nie przejmuj się - Neville uśmiechnął się z zakłopotaniem. - Masz jeszcze nas. Ja ci wierzę. Luna też ci wierzy. I jeszcze parę innych osób.

Neville stał przez chwilę, jakby chciał jeszcze coś powiedzieć, po czym odwrócił się i ruszył w stronę wyjścia.

- Dzięki, Neville - wyszeptał Harry.

* * *

Harry pędził przez korytarze Hogwartu.

Nie chciał się spóźnić na lekcje. Próbował biec najszybciej jak się da, ale czuł przed sobą jakąś niewidzialną barierę, która utrzymywała go w miejscu i nie pozwalała się przemieszczać. Jego ruchy były powolne i ograniczone; czuł się tak, jakby znajdował się pod wodą. Wiedział jednak, że nie może się spóźnić! Za wszelką cenę musi zdążyć!

Przebierał nogami najszybciej jak mógł, ale wydawało mu się, że porusza się ślimaczym tempem.

Nagle pojawił się przed nim ogromny, kamienny mur na całą szerokość korytarza i zastawił mu przejście. Harry, wiedząc, że nie ma innej drogi, wskoczył na niego z rozpędu, złapał się krawędzi, a następnie sapiąc z wysiłku, zaczął się po nim wspinać. Kiedy zeskoczył po drugiej stronie, ujrzał ziejącą przed nim czarną przepaść, nad którą unosił się most z kilku połączonych ze sobą lin. Wszedł na niego, trzymając się kurczowo lin, wiedząc, że tylko one dzieliły go od runięcia w otchłań. Powoli zaczął się przedzierać na drugą stronę. Wtedy właśnie z przepaści wyleciał ogromny Norweski Smok Kolczasty. Harry zamarł z przerażenia patrząc w świdrujące oczy bestii. W chwili, kiedy smok otworzył paszczę, by zionąc ogniem i spalić Harry'ego na popiół, dobiegło ich wołanie Hagrida:

- Norbercik! Gdzie się podziewasz, ty niegrzeczna bestio?!

Smok zamknął paszczę, położył uszy po sobie i odleciał. Harry odetchnął z ulgą. Jak tylko skończą się lekcje, to pogada z Hagridem o tym, że naprawdę nie powinien trzymać w zamku wielkich, ziejących ogniem smoków.

Pokonał resztę mostu bez większych niespodzianek, ale na końcu drogi czekały go niekończące się schody, które prowadziły w dół i znikały gdzieś w ciemności. W chwili, kiedy chłopak postawił nogę na pierwszym stopniu, schody zamieniły się w płaską, niezwykle śliską powierzchnię i Harry z wrzaskiem zjechał na tyłku wprost w ciemność. Wylądował na podłodze w mrocznym pomieszczeniu. Jedyne światło rzucała umieszczona na ścianie pochodnia.

Był w lochach. Co on tu robił? Przecież spieszył się na na Transmutację.

W chwili, kiedy to pomyślał, jakaś postać zmaterializowała się za nim i czyjaś dłoń zacisnęła się na jego ustach. Harry próbował krzyknąć, ale żaden dźwięk nie wydobył się z jego ust. Poczuł silne ręce stawiające go na nogi i rzucające go na ścianę. Niezwykle chłodne ciało przywarło do niego od tyłu i wtedy Harry zdał sobie sprawę, że jest nagi. Jęknął, kiedy druga dłoń zacisnęła się na jego członku, a na karku poczuł gorący oddech i zęby wbijające mu się w skórę. Starał się uwolnić, ale nie był w stanie. Czuł się słaby i bezbronny, a dłoń, która coraz szybciej poruszała się na jego męskości, przyprawiała go o coraz silniejsze dreszcze, nad którymi nie był w stanie zapanować.

Harry, wbrew sobie, zaczął kwilić z przyjemności. Oparł czoło o zimną ścianę lochu i starał się zapanować nad zalewającymi go falami gorąca. Czuł się tak, jakby zapadał się coraz bardziej w głąb lepkiej, dusznej ciemności, zapominając o wszystkim, co kiedykolwiek miało dla niego znaczenie, a jedyną materialną rzeczą była ta dłoń poruszająca się szybko na jego członku i wprawiająca jego ciało i umysł w stan niewyobrażalnego upojenia. Mężczyzna torturował go powolnymi liźnięciami, badając przestrzeń za uszami Harry'ego, jego kark i ramiona. Każdy dotyk języka był dla Harry'ego jak tortura wypalająca rany na jego skórze. Nie był w stanie nic zrobić, czuł się jak marionetka, kierowana przez dłonie i usta nieznajomego, bezwolna i całkowicie uległa w jego rękach.

I wtedy usłyszał cichy, złowieszczy szept tuż przy swoim uchu:

- Kiedy z tobą skończę, zostaną z ciebie tylko rozżarzone węgle...

Harry pomyślał, że jeszcze chwila i wybuchnie w dłoniach tego człowieka, a siła tego wybuchu będzie tak wielka, że cały zamek zatrzęsie się w posadach. Zajęczał cicho, kiedy ciało za jego plecami odsunęło się nieznacznie od niego, a dłoń zaciskająca się na ustach, przeniosła się na tył jego głowy. Długie, chłodne palce wplotły się w jego włosy, a Harry dyszał z rozkoszy, rozdarty pomiędzy zimnem skóry tego mężczyzny i kamieniami, pomiędzy którymi był uwięziony, a żarem, który zalewał jego lędźwie i powoli opanowywał jego ciało.

Wtedy Harry poczuł silne pociągnięcie za włosy i w tej samej sekundzie został gwałtownie odwrócony i pchnięty na ścianę. Kiedy chłopak podniósł wzrok, zobaczył przed sobą demoniczne, czarne oczy...

...Harry obudził się z głośnym jękiem. Serce biło mu tak szybko, jakby chciało wyrwać się z piersi. Jego ciało drżało, a w lędźwiach czuł zanikające powoli fale przyjemności. Starając się uspokoić oddech, spojrzał na swoje spodnie i zobaczył na nich ogromną, lepką plamę. Kiedy odchylił gumkę od piżamy, ujrzał, że jego nogi i podbrzusze pokryte są spermą.

Cholera! Cholera! Cholera!!!

Harry przeklinał bezgłośnie, patrząc z niedowierzaniem na swoje nasienie.

To się nie mogło zdarzyć! Cholera!!!

Chłopak, spoglądając na pogrążonych we śnie kolegów, podziękował w duchu, że przed snem rzucił na siebie zaklęcie wyciszające; tak, jak to robił co noc od czasu nawiedzających go w piątej klasie koszmarów.

Z westchnieniem opadł na poduszkę i zamknął oczy. W jego umyśle zaczęły pojawiać się obrazy ze snu.

Przypominał sobie jakieś schody... i lochy... i czarne, bezdenne oczy...

Jego serce przyspieszyło.

Nie, to niemożliwe. To nie może być prawda!

* * *

- Harry! Harry! Obudź się. - chłopak czuł delikatne potrząsanie za ramię i głos Rona przedzierający się przez mleczną, gęstą mgłę snu otulającą Harry'ego. - Wszyscy już poszli na śniadanie. Ubieraj się i idziemy.

- Nigdzie nie idę - oświadczył Gryfon, naciągając kołdrę na głowę.

- Nie wygłupiaj się, stary. Przecież musisz coś zjeść.

- Przynieś mi jedzenie tutaj, tak jak wczoraj.

- Ale Harry... - zaczął Ron, ale przerwał mu stanowczy głos przyjaciela:

- Ron, proszę!

Chłopak zamknął usta i pokiwał głową. Zanim Harry zdążył wstać z łóżka, jego przyjaciel już zniknął.

Ubierając się, Harry rozmyślał nad sposobem, w jaki przyjdzie mu teraz żyć. Za nic w świecie nie będzie mógł już swobodnie spacerować po zamku. Na wszystkie lekcje zamierzał chodzić w pelerynie niewidce, zdejmować ją tuz za rogiem klasy i w ostatniej chwili dołączać do uczniów wpuszczanych przez nauczyciela na lekcję. Posiłki będą przynosić mu Ron i Hermiona. Quidditch... z tym Harry miał największy problem. Quidditch był jego największą pasją, ale jak miałby teraz spojrzeć w oczy komukolwiek z drużyny? Będzie musiał coś wymyślić. Może powie, że się przeziębił i w najbliższym czasie nie będzie mógł brać udziału w treningach, a do następnego meczu może sytuacja uspokoi się na tyle, że będzie mógł zagrać. O ile, oczywiście, wcześniej nie wyrzucą go z drużyny, za to, że pragnie pieprzyć się z najbardziej znienawidzonym nauczycielem w szkole. Chociaż opuszczanie treningów też pewnie odegrałoby w tym jakąś rolę...

Harry westchnął ciężko i usiadł na łóżku.

To wszystko przez Snape'a! Ten tłustowłosy sukinsyn spieprzył mu życie! Nie daruje mu tego! Znajdzie jakiś sposób, żeby się na nim odegrać, a wtedy pożałuje każdego słowa, każdej złośliwości, każdego wrednego komentarza, jakimi obdarzał Harry'ego przez wszystkie te lata. Nikt nigdy nie wywoływał w nim takiej gorącej furii, jak Snape! Wystarczyło, że wypowiedział to nazwisko i wzbierała w nim wielka, niezmierzona fala nienawiści do tego wstrętnego drania! Na samą myśl o tym, że mógłby go kiedykolwiek pragnąć, miał ochotę się roześmiać. To było niedorzeczne!

Przed oczami Harry'ego pojawił się obraz czarnych, demonicznych oczu ze snu... Na samo ich wspomnienie zrobiło mu się gorąco, a na jego twarz wypełzły rumieńce.

To nie mógł być on.

Nie, to na pewno nie był on.

Poza tym, wspomnienie tego snu było tak niewyraźne, że po przebudzeniu Harry zastanawiał się, czy naprawdę mu się to przyśniło, czy może mu się tylko wydawało. Zresztą podobno każdy chłopak w jego wieku budzi się czasami w takim stanie... i nie ma znaczenia to, co mu się śniło... prawda?

Kroki na schodach przerwały rozmyślania Harry'ego. Spłoszony, szybko narzucił na siebie pelerynę niewidkę, ale był to tylko Ron, który wrócił ze śniadaniem. Harry zjadł w pośpiechu, a następnie ruszył na Transmutację w zakrywającej go szczelnie pelerynie ojca.

Nie mógł powiedzieć, że się nie denerwował przed pierwszą konfrontacją z innymi uczniami, ale postanowił nie dać im szansy na jakiekolwiek zaczepki. W momencie, kiedy na horyzoncie pojawiła się profesor McGonagall, Harry szybko zdjął pelerynę, schował ją do plecaka i odetchnął głęboko kilka razy, po czym wyskoczył zza rogu i wbiegł do klasy akurat w chwili, kiedy McGonagall zamykała drzwi za ostatnim uczniem. Nauczycielka spojrzała na niego zaskoczona, ale nie skomentowała jego nagłego przybycia. Natomiast wśród uczniów jego pojawienie się wywołało niemałą sensację. Wszyscy gapili się na niego i szeptali coś między sobą, zakrywając usta i co jakiś czas wybuchając śmiechem.

- Co to ma znaczyć? - ostry głos profesor McGonagall przerwał panujący w klasie szmer. - Koniec rozmów! Siadajcie i wyjmujcie książki.

Harry, po raz pierwszy w życiu był wdzięczny, że McGonagall była taka ostrą nauczycielką i nie tolerowała rozmów w klasie. Usiadł obok Rona i zaczął wykładać pomoce, starając się nie patrzeć na nikogo, a w szczególności w stronę stołów Ślizgonów. Wiedział, że gdyby Malfoy spróbował go czymś sprowokować, mógłby nie wytrzymać i zrobić coś bardzo głupiego. W pamięci wciąż miał przedstawienie, jakie ten kretyn odegrał wczoraj na korytarzu, a Ron powiedział mu, że podczas kolacji i śniadania Ślizgoni prześcigali się w wymyślaniu "zabawnych" piosenek o nim i o Snapie.

Harry nie chciał znać ich treści.

Podczas lekcji Gryfon zastanawiał się, w jaki sposób mógłby zrezygnować z lekcji Eliksirów. Prędzej umrze, niż pójdzie prosić o to Snape'a. Już nigdy nie chciał mieć z tym draniem nic wspólnego. Najlepiej by było, gdyby nigdy więcej nie musiał oglądać jego haczykowatego nosa i cienkich ust wykrzywionych w szyderczym uśmiechu.

Nie musi być Aurorem. Jest wiele innych zawodów, w których będzie się czuł znakomicie. Może zostanie zawodowym graczem w Quidditcha... Do tego na pewno nie będą mu potrzebne Eliksiry.

Kuksaniec, którym poczęstował go Ron, wyrwał go z zamyślenia. McGonagall patrzyła na niego z surowym wyrazem twarzy.

- Czy pan Potter mógłby przestać bujać w obłokach i wrócić do lekcji?

- Przepraszam - wymamrotał Harry, wbijając wzrok w ławkę. Wokół niego rozległy się złośliwe szepty:

- Potter, marzyłeś o tym, jak Snape cię posuwa? - był to głos Seamusa.

- Zamknij się! - syknął Harry. Seamus i Dean zaczęli chichotać, a Gryfon poczuł, że robi się czerwony.

Podczas ćwiczeń na ślimakach (uczniowie mieli transmutować je w ręczniki), Harry był całkowicie rozstrojony i nie mógł się na niczym skupić. Gwar, jaki towarzyszył ćwiczeniom praktycznym, był dla uczniów idealną okazją do rozmów i do Harry'ego co chwilę docierały różne wstrętne, świńskie komentarze. Ron i Hermiona zajęli miejsca po jego obu stronach, niczym osobista ochrona i odpierali jakiekolwiek zaczepki ze strony Gryfonów. Harry był im wdzięczny. Z każdą złośliwą uwagą, wygłoszoną przez jednego z jego byłych kolegów, chłopak czuł, jak narastała w nim frustracja. "Kochanek Snape'a", "Dziwka Snape'a" - to były tylko jedne z łagodniejszych określeń, którymi go obdarzano.

Dłonie Harry'ego drżały, kiedy próbował transmutować swojego ślimaka.

- Harry, powiedz o tym McGonagall! - głos Hermiony był niemal błagalny. - Ona z tym skończy.

- Nie! - syknął chłopak, próbując skupić się na zaklęciu.

Marzył tylko o tym, by ta lekcja już się skończyła i żeby wszyscy dali mu wreszcie spokój. Pragnął tylko uciec stąd i zaszyć się z powrotem w swoim dormitorium. Nie pójdzie na pozostałe lekcje. Nie da im więcej okazji...

Poprzez panujący w klasie gwar, przedarł się odgłos pukania do drzwi. McGonagall poszła otworzyć, porozmawiała chwilę z osobą stojącą za nimi, a następnie zwróciła się do uczniów:

- Ćwiczcie dalej, wrócę za pięć minut. Tylko ma być spokój, bo kiedy wrócę i coś mi się nie spodoba... - powiodła groźnym wzrokiem po klasie, po czym wyszła.

W chwili, kiedy drzwi się za nią zamknęły, Harry'emu wyrwał się z piersi cichy jęk:

- Och, nie...

- Potter! - Gryfon zamarł, słysząc głos Draco Malfoya, siedzącego po drugiej stronie klasy. - Gdzie podziewałeś się przez tyle czasu? Ukrywałeś się w lochach Snape'a?

- Zamknij się, Malfoy! - krzyknął Ron, jednak chłopak całkowicie go zignorował.

- Co tam robiliście? - ciągnął Ślizgon, uśmiechając się złośliwie. - Snape spełniał twoje zboczone fantazje?

Harry poczuł, jak fala wstydu i nienawiści zalewa jego umysł. Wokół siebie widział rozbawione twarze, czerpiące przyjemność z tego, jak Ślizgon go upokarzał.

- Opowiedz nam, jak to było, kiedy cię [i]brał[/i]... - kontynuował Malfoy, a każde jego słowo wwiercało się w serce Harry'ego, podgrzewając w nim palące pragnienie zemsty. - Czy było tak, jak w twoich wizjach? On cię posuwał, a ty patrzyłeś w jego czarne, podniecające oczy i błagałeś o jeszcze...?

Śmiechy wokół niego przybierały na sile, ale Gryfon widział tylko uśmiechającą się, zadowoloną z siebie gębę Malfoya. Oczy Harry'ego zalała czerwień nienawiści.

- Potter, powiedz nam, jak to jest, kiedy się obciąga Mistrzowi Eliksirów? Czy jego sperma smakuje eliksirami?

Harremu pociemniało przed oczami. Siedząca obok niego Hermiona, pisnęła, a Ron nabrał powietrza. Jednak do Harry'ego już prawie nic nie docierało. Słyszał tylko głos Malfoya, widział tylko jego. Wściekłość, która się w nim gotowała, sprawiała, że cały drżał. Poczuł pieczenie w kącikach oczu, a w ustach smak krwi z przygryzionej wargi.

- Potter, pokaż nam, jak jęczałeś jego imię... - Malfoy zamknął oczy i odchylił głowę do tyłu. - Och, Severusie, pieprz mnie... właśnie tak... mocniej! Ach!

Śmiech, który wybuchnął w klasie był niczym w porównaniu z wrzaskiem wściekłości, który opanował umysł Harry'ego i wyrwał się z jego ust. Kierowany instynktem, zapomniawszy zupełnie o tym, gdzie się znajduje, zerwał się i przeskoczywszy ławkę, w kilku krokach znalazł się przy Ślizgonie. Malfoy krzyknął zaskoczony, kiedy Gryfon rzucił się na niego, przewracając krzesło i obaj wylądowali na podłodze. Harry był zaślepiony palącą nienawiścią, nie odczuwał teraz niczego innego, poza chęcią mordu. Chciał zniszczyć Malfoya, roztrzaskać jego czaszkę, wydrapać oczy, połamać kości! Bił na oślep, a potwór w jego wnętrzu ryczał, upajając się strachem i bólem. Rany na jego ręce otworzyły się, kiedy trafił Ślizgona w nos, z którego trysnęła krew. W tej samej chwili pięść Malfoya trafiła Harry'ego w szczękę i poczuł cierpki smak krwi w ustach. Wokół siebie słyszał wrzaski i krzyki, ale docierały do niego jakby z oddali. Złapał Malfoya za włosy w chwili, gdy czyjeś ręce pochwyciły go od tyłu i próbowały odciągnąć od przeciwnika.

- Harry, przestań! - do Harry'ego dotarł przerażony pisk Hermiony.

Chłopak wyrwał się z przytrzymującego go uścisku, po czym ponownie skoczył w stronę zalanego krwią Ślizgona, lecz wtedy pomiędzy nimi wyrosła jakaś niewidzialna bariera, która odrzuciła Harry'ego do tyłu.

W klasie zapanowała nagła cisza.

Harry podniósł się z podłogi, ciężko dysząc i spojrzał na drzwi. W wejściu stała profesor McGonagall z wyciągnięta różdżką i malującym się na jej twarzy wyrazem przerażenia zmieszanego z wściekłością.

- Wszyscy oprócz pana Pottera i pana Malfoya maja natychmiast wyjść! - słychać było, że głos drżał jej z oburzenia. - Natychmiast!

Uczniowie w ciszy pozbierali swe rzeczy i pospiesznie opuścili klasę. Oddech Harry'ego powoli wracał do normy, adrenalina opadła i chłopak poczuł piekielny ból w prawej ręce. Z rozciętej wargi spływała mu krew. Malfoy, trzymając się za obficie krwawiący nos, podniósł się powoli z podłogi.

McGonagall podeszła sztywno do biurka, usiadła przy nim i zmierzyła uczniów groźnym spojrzeniem.

- Czy ktoś może mi wyjaśnić, co tu zaszło?

Harry wbił wzrok w podłogę i zacisnął pięści.

- Botter jest biezrówboważoby bsychiczbie - powiedział Malfoy. - Rzucił się na bie, bez żadbego bowodu i chciał bie zabordować.

- Czyżby? - McGonagall spojrzała surowo na Malfoya, jakby powątpiewała w jego niewinność. - Potter, wytłumacz swoją napaść na pana Malfoya.

Harry milczał uparcie, starając się nie patrzeć jej w oczy. Nie potrafił wymyślić żadnej wymówki, zresztą McGonagall pewnie domyśliłaby się, że kłamie. Rzucił się na Ślizgona i złamał mu nos. Żadna wymówka nie pomogłaby mu wydostać się z kłopotów, w jakie się wpakował.

- Potter, zadałam Ci pytanie! - głos jego opiekunki był ostry jak brzytwa. Kiedy Harry nadal milczał, nauczycielka podjęła decyzję. - W porządku. Jeżeli nie chcesz się wytłumaczyć, to nie będę cię zmuszała. Nie spodziewałam się takiego zachowania po uczniach szóstego roku. Do pana także mówię, panie Malfoy! To, czego dopuściliście się dzisiaj na mojej lekcji jest zachowaniem karygodnym i niedopuszczalnym! Gdyby zdarzyło się to na korytarzu, zostalibyście obaj natychmiast wyrzuceni ze szkoły. Na lekcji jednak byliście pod moją opieką i nie powinnam była dopuścić do takiej sytuacji. Wykorzystaliście moją nieobecność! Zawiedliście moje zaufanie i złamaliście przynajmniej pięć punktów szkolnego regulaminu! Odbieram waszym domom po pięćdziesiąt punktów! Panie Malfoy, proszę iść do skrzydła szpitalnego, a następnie zgłosi się pan do profesora Snape'a po wyznaczenie szlabanu. Jesteście zwolnieni z pozostałych lekcji.

Malfoy odwrócił się, rzucając Harry'emu wściekłe spojrzenie, jakby chciał mu przekazać: "Jeszcze z tobą nie skończyłem...", a następnie wyszedł z klasy.

- A co do ciebie, Harry... - głos McGonagall stał się jakby odrobinę mniej surowy. - Nie wiem, co popchnęło cię do takiej desperacji, żeby na mojej lekcji rzucać się na innego ucznia, ale niezależnie od tego, co było powodem, zachowałeś się karygodnie i uwłaczająco. Okryłeś hańbą dom Gryffindoru.

Podczas całej przemowy, Harry wpatrywał się nieruchomym spojrzeniem w jeden punkt na dywanie.

- A teraz, Harry - ciągnęła nauczycielka - pójdziesz do skrzydła szpitalnego, a następnie zgłosisz się do pana Filcha i poprosisz go o szlaban. Zrozumiałeś?

Chłopak wolno pokiwał głowa, po czym odwrócił się, żeby odejść. Wtedy właśnie wpadł mu do głowy pewien pomysł.

- Pani profesor... - odezwał się cicho. - Czy mógłbym panią o coś prosić?

McGonagall spojrzała na niego znad swoich okularów.

- Słucham?

- Chciałbym zrezygnować z Eliksirów - wypalił Harry. - Czy mogłaby pani pójść do profesora Snape'a i przekonać go, żeby udzielił mi pozwolenia na odejście z jego zajęć?

Jego opiekunka otworzyła oczy ze zdumienia.

- Przecież Eliksiry macie dopiero w poniedziałek. Do tego czasu...

- Nie! - przerwał jej Harry - Chodzi mi o to, że chciałbym całkowicie zrezygnować z Eliksirów i zamienić je na jakiś inny przedmiot.

Przez chwilę panowała cisza.

- Nie będę cię pytała o powody tej decyzji, ponieważ podejrzewam, że i tak nie udzielisz mi odpowiedzi, ale chcę, żebyś zdał sobie sprawę, że rezygnacja z tego przedmiotu przekreśli twoje marzenia o zostaniu Aurorem. Na pewno tego chcesz?

Harry pokiwał głową, zaciskając zęby.

- Może jednak chciałbyś się jeszcze zastanowić? - w głosie McGonagall można było wyczuć nutkę nadziei.

- Nie. To jest moja ostateczna decyzja.

Nauczycielka przez chwilę zastanawiała się, badając Harry'ego wzrokiem, a następnie rzekła cicho:

- Dobrze, porozmawiam z profesorem Snape'em. Możesz odejść.

* * *

Harry nie poszedł do skrzydła szpitalnego. Chciał uniknąć niewygodnych pytań dotyczących jego pokaleczonej ręki. Popołudnie i wieczór spędził w swoim dormitorium, oprócz tych kilku chwil, kiedy musiał zgłosić się do Filcha po szlaban. Woźny wyznaczył Harry'emu porządkowanie wszystkich znajdujących się w Hogwarcie schowków na miotły. Miał wykonać to zadanie podczas weekendu, kiedy jego ręka trochę się zagoi.

Podczas obiadu odwiedziła go Hermiona, przynosząc mu jedzenie i mówiąc, że Hagrid dopytywał się, co się z nim dzieje i dlaczego nie zjawia się na posiłkach.

Wieczorem pojawił się Ron z kolacją, przekazując Harry'emu informację, że McGonagall chce z nim porozmawiać.

Chłopak zarzucił na siebie pelerynę niewidkę i z bijącym sercem pognał w stronę gabinetu nauczycielki.

Miał nadzieję, że Snape się zgodził. Przecież zawsze nienawidził Harry'ego i wszelkimi sposobami pragnął pozbyć się go ze swoich zajęć. Pewnie ucieszył się niezmiernie, kiedy McGonagall powiedziała mu, że jego marzenie w końcu się spełni.

Harry zdjął przed drzwiami pelerynę i zapukał. Opiekunka jego domu zaprosiła go do środka i kazała mu usiąść.

- Rozmawiałam z profesorem Snape'em - zaczęła, patrząc na Harry'ego znad swoich okularów. - Był bardzo oburzony wiadomością, że chcesz zrezygnować z jego zajęć i kategorycznie nie wyraził na to swojej zgody.

- Co?? - Harry'ego zamurowało. Po minie nauczycielki widać było, że także jest zaskoczona.

- Cóż, Potter. Nic więcej nie mogę dla ciebie zrobić. Jeżeli chcesz, to możesz sam spróbować go przekonać. Zresztą profesor Snape jasno dał mi do zrozumienia, że pragnie się z tobą zobaczyć i o tym porozmawiać.

Harry'ego zalała fala gorąca na samą myśl o spotkaniu ze Snape'em w cztery oczy.

Nigdy!

Wlokąc się z powrotem w stronę dormitorium, Gryfon próbował poukładać myśli.

Dlaczego Snape nie pozwolił mu zrezygnować z zajęć? Przecież zawsze chciał się go pozbyć.

Harry przystanął na chwilę.

No jasne. To oczywiste! Dalej chciał go dręczyć na lekcjach. Och, jakże to było do niego podobne...

Spotkanie w cztery oczy odpadało całkowicie. Harry spaliłby się ze wstydu i zażenowania. Jak, po tym, co stało się na zajęciach, miałby normalnie z nim rozmawiać? Harry wolałby już pozwolić bliźniakom Weasley wypróbowywać na sobie ich produkty,niż spotkać się ze Snape'em sam na sam.

Wizja tego spotkania sprawiła, że Harry'emu zrobiło się słabo, a jego serce przyspieszyło.

Będzie musiał uczęszczać dalej na Eliksiry. Nie ma innego wyjścia. Pójdzie na tę lekcję i stawi mu czoło!

____________________

* "Broken" by Lifehouse

--- rozdział 03 ---

3. Fascinations.

Like anyone would be

I am flattered by your fascination with me*

Kiedy Severus Snape, nauczyciel Eliksirów w Szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie szedł tego poniedziałkowego popołudnia na lekcję z szóstoklasistami, tylko jedna myśl zaprzątała mu głowę: Potter!

Smarkacz nie pojawiał się na posiłkach, nie można było spotkać go na korytarzach, nawet opuścił swój ukochany trening Quidditcha. Nigdzie go nie było widać, jakby rozpłynął się w powietrzu. I na dodatek miał czelność przysyłać McGonagall z informacją, że chce zrezygnować z jego lekcji.

"Nigdy mu na to nie pozwolę! Jeszcze z nim nie skończyłem." - złowieszczy głos odezwał się w głowie Mistrza Eliksirów.

Myśli, że może się przede nim ukrywać, że może go ignorować! Miał cały weekend na to, żeby do niego przyjść, ale się nie pojawił!

Bezczelny, mały tchórz, który boi się konfrontacji. Zawsze był tchórzem, tak jak jego ukochany ojczulek. O wilku i tym kundlu - jego ojcu chrzestnym nie wspomnę. Banda nieodpowiedzialnych idiotów!

Oczy Mistrza Eliksirów zwęziły się niebezpiecznie.

Ale dzisiaj musi się pojawić. Spróbowałby tylko nie przyjść na jego lekcję...

Kilku uczniów pierwszego roku rzuciło przerażone spojrzenia w stronę sunącego przez korytarze Snape'a, po czym czmychnęło. Czarna peleryna powiewała za nim. Wyglądał niczym nietoperz polujący na swe ofiary.

Severus uśmiechnął się nieprzyjemnie.

Z drugiej strony, nie jest wcale takim tchórzem. Rzucił się na dziedzica rodu Malfoyów i złamał mu nos. Cokolwiek było powodem, nie było to podobne do Pottera. Na szczęście wyperswadował Draco pomysł, żeby opowiedzieć o tym jego ojcu i obiecał, że sam zajmie się Potterem. Jeszcze tego mu brakowało, żeby Lucjusz - lewa ręka Voldemorta - dowiedział się, że najgłębszym pragnieniem Chłopca Który Przeżył, jest profesor Snape.

...co samo w sobie było dla Mistrza Eliksirów zdumiewającym, a nawet szokującym odkryciem, zważywszy na nienawiść, jaką Potter darzył go przez wszystkie te lata. I vice versa.

Oczami duszy Severus zobaczył rozmarzony wzrok chłopaka, wpatrującego się w niego z uwielbieniem, a głód, który dostrzegł w jego zielonych oczach był nie do opisania. Nikt, w całym jego życiu, nie patrzył na niego w taki sposób i nie wymawiał jego imienia z takim pragnieniem. To było coś nowego.

Przypomniał sobie własne przerażenie, kiedy zobaczył jakie żądze obudził w Potterze ten eliksir. Spodziewał się różnych rzeczy... ale nie tego!

Nie potrafił oderwać wzroku od oczu Pottera, które przestały zauważać cokolwiek i widziały tylko jego, tylko Mistrza Eliksirów.

Na kilka krótkich chwil Severus Snape stał się centrum świata dla Harry'ego Pottera. Było to niezwykłe wrażenie.

Brnąc dalej we wspomnienia, mężczyzna przypomniał sobie łzy na policzkach chłopaka i wypukłość w jego spodniach.

Nie! Nie będzie myślał o Potterze i jego erekcji!

Snape wyszedł zza zakrętu i widząc dwoje całujących się siódmoklasistów z Ravenclaw'u przegnał ich z wściekłością, odbierając im po dwadzieścia punktów.

Przerażenie, jakie odmalowało się na twarzy Pottera, kiedy Mistrz Eliksirów opanował się w końcu na tyle, żeby rzucić przeciwzaklęcie, całkowicie ściągnęło Severusa z powrotem na ziemię. Wstręt, zawstydzenie, zażenowanie, obrzydzenie - tylko Snape to widział. Potter wyglądał, jakby miał zaraz zwymiotować. W sumie nie dziwił mu się - nie często człowiek się dowiaduje, że jego najgłębszym, najsilniejszym i najbardziej skrytym pragnieniem jest znienawidzony przez wszystkich, obrzydliwy Mistrz Eliksirów.

Snape uśmiechnął się gorzko do siebie.

Och, jakże Potter musiał być zdruzgotany... Pewnie całe życie zawaliło mu się na głowę. Teraz będzie musiał podjąć się jakiejś terapii po tym wstrząsającym odkryciu.

Mistrz Eliksirów przyspieszył kroku.

Potter musi przyjść, inaczej gorzko tego pożałuje!

Kiedy nauczyciel podszedł do czekających przed klasą uczniów i powiódł spojrzeniem po ich twarzach, ogarnął go palący gniew, kiedy uzmysłowił sobie, że nie było wśród nich Pottera!

Ten wstrętny, mały, skretyniały, tchórzliwy...- wyliczał w myślach Snape wpuszczając uczniów do klasy. Nie dokończył, gdyż jego uwagę przyciągnął nagły ruch. Kiedy podniósł głowę, zobaczył Pottera wybiegającego chyłkiem zza rogu i stającego na końcu ogonka uczniów wchodzących do sali.

Snape uśmiechnął się do siebie tryumfalnie.

A jednak się zjawił.

Potter przeszedł obok Mistrza Eliksirów, nie zaszczyciwszy go nawet jednym spojrzeniem. Co gorsza, w momencie, kiedy go mijał, odwrócił głowę w zupełnie inną stronę, jakby nie był w stanie nawet na niego spojrzeć.

"Ten gnojek będzie żałował, że tu przyszedł. Będzie bardzo żałował..." - pomyślał Mistrz Eliksirów, zatrzaskując ze złością drzwi.

Wszyscy uczniowie podskoczyli na ten dźwięk i obejrzeli się z przestrachem na nauczyciela, który wyszedł na środek klasy. Snape powiódł wzrokiem po uczniach, siadających w ławkach i wyjmujących książki i inne przybory, zatrzymując je najdłużej na Potterze.

Harry usiadł pomiędzy Ronem i Hermioną i podczas przygotowywania się do lekcji nie powiedział do nikogo ani słowa, tak zajęty tym, co robił, że "chyba po raz pierwszy w życiu" - pomyślał Snape - "nie odrywał wzroku od swojego kociołka i książek."

"...i chyba jako jedyny" - dodał w myślach Mistrz Eliksirów widząc kątem oka, jak pozostali uczniowie rzucają ukradkowe spojrzenia raz na niego, raz na chłopaka.

- Cisza! - warknął Severus, chcąc jak najszybciej przejść do lekcji. - Dzisiaj będziecie warzyć eliksir powodujący porost włosów. Eliksir ten jest tak prosty, że każdy powinien sobie z nim poradzić.

Chociaż, patrząc na umiejętności niektórych - Mistrz Eliksirów spojrzał na Longbottoma - poziom ich zdolności intelektualnych jest wprost żenujący.

Neville zarumienił się jak piwonia i spuścił wzrok.

Severus uśmiechnął się do siebie w myślach: "No, teraz Potter rzuci mi pełne nienawiści spojrzenie, tak jak zawsze, kiedy upokarzam jego "drogich" przyjaciół."

Snape zerknął na Harry'ego, ale ten uparcie wgapiał się w sęk na ławce, jakby była to najciekawsza i najbardziej zajmująca rzecz na świecie. Irytacja Mistrza Eliksirów przybrała na sile. Jeżeli Potter pragnie się z nim bawić, to Snape z chęcią podejmie się gry...

- Na tablicy macie wypisane ingrediencje - Severus machnął różdżką - i sposób przygotowania eliksiru. W szafce - następne machnięcie - są potrzebne składniki. Pod koniec lekcji sprawdzę wasze wyniki. Eliksir powinien mieć konsystencję przezroczystej cieczy pachnącej piżmem. Ten, kto uwarzy najgorszy eliksir... - Snape zawiesił na chwilę głos - ...wypije go i przekona się na własnej skórze, jakie skutki może wywołać ignorancja i głupota w tak wysublimowanej sztuce, jaką jest warzenie eliksirów.

Longbottom zbladł śmiertelnie i przełknąwszy ślinę, spojrzał z przerażeniem na tablicę. Po klasie przeszedł szmer oburzonych szeptów, ale Snape całkowicie je zignorował. Podszedł do swojego biurka, usiadł przy nim i zabrał się za sprawdzanie prac drugoklasistów, co jakiś czas omiatając klasę spojrzeniem, by sprawdzić, czy żaden z uczniów nie wywołał groźnej katastrofy. Kiedy twoi podopieczni to banda bezmózgich leni, o wypadek nie trudno.

Wszyscy wstają i biegną po składniki, ale tylko Potter został na miejscu. No tak, Granger mu je przyniosła. Zawsze uwielbiał wysługiwać się innymi.

"Korzeń mandragory jest bardzo potrzebny przy bólu brzucha i kiedy komuś jest niedobrze..."

Co za brednie!

Ręka Severusa z zamachem skreśliła całe wypracowanie.

Kolejne spojrzenie.

Potter siedzi i wgapia się w ławkę. Wszyscy śledzą uważnie ingrediencje, a tylko on nie patrzy w tę stronę. Składniki są wypisane na tablicy, ty durniu!

"Mandragora to taki korzeń, który chciał zostać człowiekiem, ale zły czarodziej rzucił na niego przekleństwo..."

Czy te bachory pozostawiały mózgi w domach, jeżeli je w ogóle mają?!

Następne spojrzenie.

Potter szepcze coś Granger. Dziewczyna zerka co jakiś czas na tablicę i dyktuje mu, co na niej pisze! Co za bezczelny tchórz!

"Korzeń mandragory jest dobry do czyszczenia zębów..."

Severus poczuł, że zaczyna go boleć głowa.

Ponowne spojrzenie.

Potter w końcu wziął się do roboty. Sieka nożem korzenie waleriany, ale nie za bardzo mu to wychodzi. Krzywi się, jakby dokuczał mu ból i przekłada nóż do lewej ręki.

Snape zmrużył oczy.

Coś nie tak z jego ręką. Wygląda jakby coś ją dotkliwie poraniło i pokaleczyło. Jakieś drobne, ostre odłamki. Rany dopiero się zagoiły...

Szkło?

Co ten dureń wyprawiał z tą dłonią? Nos Malfoya nie jest przecież zrobiony ze szkła.

A, zresztą co go obchodzi poraniona ręka Pottera...

Severus wrócił do wypracowań, ale zupełnie nie mógł się na nich skupić. I tak wszystkie nadają się do kosza. Nie ma sensu w ogóle marnować czasu na sprawdzanie ich.

Snape odłożył pióro i oparł się o krzesło, obrzucając klasę groźnym spojrzeniem. Podniósł wzrok akurat w chwili, by dostrzec jak Malfoy zamienia świstek papieru w małego ptaka i dmuchnięciem posyła go... - Mistrz Eliksirów uważnie śledził lot papierowego ptaka - ...w stronę Pottera.

Severus zwęził niebezpiecznie oczy.

- Accio! - warknął, a notka zmieniła kierunek i ku przerażeniu Ślizgona, wpadła wprost w wyciągniętą dłoń nauczyciela. Kiedy palce Mistrza Eliksirów zacisnęły się na niej, Malfoy, zawsze blady, zbladł jeszcze bardziej i otworzył usta, żeby coś powiedzieć.

- Słucham, panie Malfoy? - zapytał Snape, unosząc brwi.

Ślizgon natychmiast zamknął usta, rzucając nauczycielowi nienawistne spojrzenie. Severus dostrzegł kątem oka, że Potter także zbladł. Domyślając się, co ujrzy, mężczyzna zajrzał do liściku, ale to, co w nim zobaczył przeszło jego najśmielsze oczekiwania. W rogu kartki widniał odręcznie wykonany rysunek pochylonego Pottera i Mistrza Eliksirów wykonującego bardzo sugestywne ruchy w okolicach tyłka chłopaka. Jednak to, co było napisane w liściku sprawiło, że na policzki Snape'a, po raz pierwszy od dzieciństwa wypłynął blady rumieniec.

Był to tekst jednej z "zabawnych" piosenek Ślizgonów:

Kiedy Potter widzi Snape'a

To od razu się nakręca.

Łzy mu ciekną strumieniami

I problemy ma z jajami.

Jęczy, dyszy, w obłokach buja

I marzy tylko o tym, by mu Snape wsadził...

Severus zgniótł kartkę w dłoni, nie doczytawszy do końca i morderczym wzrokiem spojrzał na Ślizgona.

Jego oczy zalała fala wściekłości.

Nic dziwnego, że Potter zniknął z powierzchni ziemi. Zresztą szykanowania, które spotkały Złotego Chłopca mało go obchodziły. Najgorsze było to, że on, Mistrz Eliksirów, stał się także po części obiektem drwin uczniów, a tego przenigdy im nie daruje! Już nie jest małym, słabym, przestraszonym chłopcem prześladowanym przez bandę Pottera! Nigdy więcej nie pozwoli na to, żeby ktokolwiek chociażby pomyślał o tym, by spróbować naśmiewać się z profesora Snape'a. Nawet jeżeli tym kimś będzie syn Śmierciożercy!

- Panie Malfoy - z ust Severusa wydobył się wściekły syk - przez pana pański dom traci dwadzieścia punktów! Zgłosi się pan do mnie wieczorem na szlaban! Punktualnie o siódmej!

Ślizgon siedział tak sztywno, jakby połknął kij, a jego oczy wpatrywały się w Snape'a z gniewnym niedowierzaniem.

Przez klasę przeszedł szmer zdumienia.

Slytherin ukarany! Malfoy ukarany! Przez Snape'a!

- Cisza! - wykrzyknął Mistrz Eliksirów, obrzucając uczniów surowym spojrzeniem. - Jeżeli jeszcze raz przyłapię kogokolwiek na rzuceniu chociażby małej aluzji odnoście incydentu, który miał miejsce na poprzedniej lekcji, zostanie ukarany kilkugodzinnym szlabanem w każdy weekend do końca roku szkolnego i narazi się na mój gniew, a - wierzcie mi - nie warto mieć we mnie wroga! - Severus powiódł wzrokiem po przerażonych twarzach uczniów, zauważając, że twarz wpatrującego się w swój kociołek Pottera stała się cała czerwona i zatrzymał go na rozzłoszczonej twarzy Malfoya, przez którą przebiegł grymas szyderstwa . - Jeżeli ktoś spróbuje złamać ten zakaz, to ja się o tym dowiem, zapewniam was! Czy to zrozumiałe, panie Malfoy?

Ślizgon zagryzł wargę i wyzywająco wpatrywał się w Snape'a, a jego wzrok ciskał pioruny. Po kilku chwilach kiwnął sztywno głową.

- Znakomicie - odparł nauczyciel jadowitym tonem. - A teraz wracajcie do pracy.

Odwrócił się z zamachem i opadł na swoje krzesło przy biurku, skąd miał doskonały widok na całą klasę. Uczniowie, wymieniwszy porozumiewawcze spojrzenia, powrócili do swoich zajęć. Przez resztę lekcji nikt nie odezwał się nawet słowem. Groźba Snape'a, że ten, kto uwarzy najgorszy eliksir, będzie musiał go wypić, podziałała jak smagnięcie biczem. Żaden z uczniów nie chciał być królikiem doświadczalnym.

Harry kilka razy upuścił swój nóż, albo rozsypał składniki, co nie uszło uwadze nauczyciela.

"Trudno uwierzyć, że taka ofiara losu może być najlepszym szukającym w tym stuleciu" - pomyślał Severus obserwując, jak Potter niezgrabnie próbuje zebrać składniki z podłogi. "Zresztą on zawsze miał więcej szczęścia, niż rozumu" - dodał w myślach Mistrz Eliksirów - "a to wystarczający powód, żeby go nienawidzić. Cudowny, bezmózgi chłopiec Gryffindoru." - Severus prawie wypluł te słowa, ślizgając się wzrokiem po chudym, trochę kościstym ciele chłopaka, jego długich członkach i zmierzwionej czuprynie.

To, co najbardziej irytowało mężczyznę, było to, że od początku lekcji chłopak nie spojrzał na niego ani razu, jakby Snape był jakąś nie wartą zachodu muchą na ścianie. To, w jaki sposób Potter go ignorował, doprowadzało go do szału, podsycanego dodatkowo przez wspomnienie incydentu z poprzedniej lekcji, kiedy Gryfon nie widział nikogo i niczego, poza Mistrzem Eliksirów; kiedy Severus był dla niego najważniejszą osobą na świecie.

Teraz był dla niego nikim.

Świadomość tego wrzała w Snapie i otaczała jego serce lodowatym płomieniem gniewu.

- Czas dobiegł końca! - warknął nauczyciel, podnosząc się ze swego miejsca z pewnym postanowieniem.

Zmuszę go!

Mężczyzna przeszedł przez klasę i zatrzymał się przy stoliku, przy którym pocił się najbardziej żałosny uczeń Gryffindoru.

- Longbottom! - syknął Mistrz Eliksirów, patrząc z odrazą na kulącego się ze strachu, pulchnego Gryfona. - Nie dość, że twój eliksir ma konsystencję wymiocin, to na dodatek cuchnie jak one.

Postanowiłeś nas wszystkich podusić, Longbottom?

Od strony stołu Ślizgonów dobiegły ciche śmiechy.

Twarz Gryfona nabrała koloru podobnego do barwy eliksiru Desideria Intima.

- Ale czego można było spodziewać się po kimś, kto ma mózg wielkości orzeszka? - ciągnął okrutnie nauczyciel. - W chwili, kiedy zostałeś poczęty przypadł ci w darze monopol na całkowite porażki. - Severus oderwał na chwilę wzrok od chłopaka, który wyglądał, jakby marzył tylko o tym, żeby schować się pod ławkę, a następnie Mistrz Eliksirów zerknął na Harry'ego, który zaciskając zęby patrzył w drugi koniec klasy. - Oczywiście czasami dzielisz się tym darem z Potterem. - w momencie, kiedy wymówił ostatnie słowo jego oczy rozbłysły, a głos przeszedł w jadowity syk, ale jedyną zauważalną reakcją Gryfona były jego zaciskające się pięści. Chłopak nawet na niego nie zerknął. Nie wykonał żadnego gestu, jakby zupełnie nie słyszał słów nauczyciela. Snape mógł tam stać i do woli mieszać z błotem jego kolegę, ponieważ i tak nie przyniosłoby to żadnego efektu.

Mistrz Eliksirów poczuł jak fala zawodu i palącego gniewu zalewa jego umysł.

Potter powinien być wściekły, powinien wpaść w szał, powinien zacząć krzyczeć, powinien zrobić cokolwiek, a on po prostu spokojnie siedział, jakby nic, co powie albo zrobi Snape nie mogło trafić do jego serca i wywołać w nim jakiejkolwiek gwałtownej reakcji; jakby nie miał nad chłopakiem żadnej władzy.

Świadomość tego doprowadzała Severusa do białej gorączki.

- A teraz, Longbottom, wypijesz swój cudowny eliksir i z chęcią popatrzymy, co z tobą zrobi. Może zamieni cię w kupkę smoczych odchodów. Wątpię, by kogokolwiek to zmartwiło, ale ty może w końcu odkryjesz swoje przeznaczenie.

W oczach chłopaka pojawiły się łzy. Niektórzy Gryfoni próbowali protestować, ale jedno spojrzenie rzucone przez Snape'a sprawiło, że zamilkli.

- Na co czekasz? Wypij go! - warknął groźnie Snape, a ton jego głosu sprawił, że część uczniów aż się skuliła.

Neville, łykając łzy, nabrał trochę eliksiru do butelki. Dłoń drżała mu tak bardzo, że miał trudności z przyłożeniem jej do ust.

- Niech pan przestanie! - pisk Granger przerwał panujące w klasie milczące wyczekiwanie. Hermiona stała przy swojej ławce z oczami buntowniczo utkwionymi w nauczycielu. - Nie może pan go do tego zmusić! Nie wolno panu wykorzystywać swojej władzy nauczycielskiej do gnębienia uczniów!

- Jak śmiesz odzywać się do mnie takim tonem? - głos Snape'a drżał z wściekłości. - Siadaj na miejsce i nie odzywaj sie nie pytana, albo zaraz wypijesz ten eliksir za pana Longbottoma! Przez ciebie Gryffindor traci trzydzieści punktów!

Hermiona zbladła i przełknęła ślinę. chciała jeszcze coś powiedzieć, ale powstrzymał ją Ron, ciągnąc ją delikatnie za rękaw i coś do niej szepcząc.

Severus odwrócił się ponownie do Longbottoma i obrzucił go pełnym obrzydzenia spojrzeniem. Neville zamknął oczy i szybko wypił eliksir.

W klasie zapanowała cisza. Wszyscy wstrzymali oddech, patrząc, jak Gryfon wzdryga się z odrazą i odstawia butelkę na swój stolik. W tej samej chwili na jego twarzy i dłoniach, zaczęły wyrastać kępki czarnej sierści. W kilka chwil całe jego ciało pokryło się stale rosnącymi włosami, pomiędzy którymi błyszczało dwoje śmiertelnie przerażonych oczu.

- No, no... - głos nauczyciela przerwał panującą w klasie ciszę. - Widzę, że twój wygląd w końcu dopasował się do twojego intelektu - zakpił Severus. - Panno Granger, proszę odprowadzić tę małpę do skrzydła szpitalnego. Może Pomfrey wymyśli jakiś sposób, żeby go przywrócić do porządku, a jeżeli nie, to będzie to niewielka strata dla świata czarodziejów.

Snape uśmiechnął się szyderczo, odrywając spojrzenie od Longbottoma, który był już tak zarośnięty, że jego owłosienie dosięgało podłogi i przeniósł wzrok na stół, przy którym siedzieli Potter, Granger i Weasley. Hermiona podniosła się szybko i podbiegła do pochlipującego Neville'a, a następnie, podtrzymując go, wyprowadziła go z klasy.

Tryumf, który poczuł Mistrz Eliksirów, rozpłynął się jak mgła, kiedy ujrzał, że Potter przez cały czas patrzy w przeciwną stronę, jakby zupełnie nie obchodziło go, co Snape zrobił z jego przyjacielem. Gniew zamienił się w lodowe ostrze furii, która opanowała umysł mężczyzny i skierowała jego kroki wprost w stronę Gryfona.

Severus stanął tuz przed ławką Harry'ego i zauważył, jak chłopak spiął się cały, a rumieńce gniewu, które płonęły na jego policzkach, ustąpiły miejsca bladości strachu. Eliksir Gryfona miał barwę miodu i byłby całkiem w porządku, gdyby nie...

"...liście belladonny" - pomyślał nauczyciel, mrużąc oczy i spoglądając na chłopaka, który ze zdenerwowania przygryzł wargę.

- O jakim składniku pan zapomniał, panie Potter? - zapytał Snape, cedząc słowa.

Chłopak patrzył w ławkę i milczał. Wściekłość, która gotowała się w Severusie przez całą lekcję, zaczęła przeobrażać się w coś bardzo zimnego, płonącego chłodem w jego sercu.

- Pytałem, o jakim składniku zapomniałeś!

- Nie wiem, sir - Potter odparł tak cicho, że Snape ledwie to dosłyszał.

- Może gdybyś patrzył na tablicę, to wiedziałbyś, jaki składnik przeoczyłeś! - warknął Severus, czując, że nieokiełznany gniew przejmuje nad nim kontrolę i staje się coraz bardziej nieostrożny.

Jednak nawet ta kąśliwa uwaga nie zmusiła Pottera, żeby oderwał wzrok od ławki i spojrzał na nauczyciela.

Lodowata furia ogarnęła Mistrza Eliksirów, kiedy został - kolejny już raz - zignorowany przez chłopaka; furia, potęgowana przez całą lekcje, kiedy Potter go tak ostentacyjnie ignorował; furia, która przekroczyła granicę i pchnęła turbiny palącego pragnienia, by znowu ujrzeć swoje odbicie w zielonych oczach.

- Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię! - groźny ton głosu Snape'a przeobraził się w nieznoszący sprzeciwu rozkaz.

Potter wzdrygnął się i powoli podniósł wzrok. Po raz pierwszy od początku lekcji spojrzał prosto w oczy Snape'a.

Zielone oczy chłopaka zasnuwał mroczny cień, uniemożliwiając Severusowi odczytanie jego spojrzenia. Przez chwilę zamigotała w nich sugestia smutku i cierpienia, zastąpiona wyrzutem wymieszanym z pogardą. Lecz wszystko zniknęło tak szybko, jak się pojawiło, pozostawiając jedynie zawziętą pustkę i całkowitą obojętność, jakby Potter za wszelką cenę starał się ukryć swoje uczucia i zepchnąć je głęboko wewnątrz siebie; tam, gdzie Mistrz Eliksirów nie będzie mógł ich dosięgnąć.

Dzwonek, obwieszczający koniec zajęć, sprawił, że Severus zamrugał kilka razy, jakby powracając do rzeczywistości. Po czym odwrócił się w stronę klasy i wysyczał:

- Koniec lekcji. Wynoście się wszyscy!

A następnie szybko podszedł do swojego biurka.

Uczniowie rzucili się do pakowania swych rzeczy, jakby nie mogąc doczekać się, żeby jak najszybciej opuścić klasę i opowiedzieć wszystkim, co się wydarzyło. Snape'a jednak nic to nie obchodziło. Siedział przy swoim biurku, obserwując Pottera z na wpół przymkniętych powiek. Gryfon skrzywił się z bólu, podnosząc swoją torbę z książkami i upuścił ją na podłogę. Wtedy Severus, zupełnie nie myśląc o tym, co robi, otworzył jedną ze swych szuflad i wyjął z niej małą buteleczkę.

- Panie Potter! - jego głos sprawił, że chłopak zesztywniał. - Zostanie pan po lekcji. Muszę z panem...

Nie zdołał jednak dokończyć, gdyż Gryfon złapał torbę w lewą rękę i wybiegł z klasy tak szybko, jakby go coś goniło.

Po chwili konsternacji, Mistrza Eliksirów znowu zalała fala palącego gniewu. Z taką ignorancja i brakiem szacunku nie spotkał się jeszcze nigdy w całej swojej karierze nauczycielskiej!

Och, Potter gorzko tego pożałuje...

- Weasley! - warknął Snape, zanim jeszcze chłopak opuścił klasę. Rudzielec przełknął ślinę i spojrzał ze strachem na nauczyciela. - Podejdź tu.

Kiedy Ron stanął przed biurkiem Mistrza Eliksirów ten wyciągnął w jego stronę małą buteleczkę pełną nieznanego eliksiru i rzekł:

- Masz to dać Potterowi i powiedzieć mu, żeby smarował tym rękę trzy razy dziennie. - widząc minę chłopaka, Severus zmarszczył groźnie brwi. - Na moich lekcjach każdy uczeń musi mieć sprawne obie dłonie - dodał. - I nie patrz tak na mnie. Gdybym chciał Pottera otruć, zrobiłbym to już dawno.

Gdy zszokowany Gryfon odwrócił się, by odejść, Severus zatrzymał go ostatni raz.

- I przekaż Potterowi, że jeżeli jeszcze raz spróbuje mnie tak zignorować, to gorzko tego pożałuje.

Weasley pokiwał głową i wybiegł z klasy zamykając za sobą drzwi.

W sali zapanowała błogosławiona cisza. Severus oparł się wygodniej na krześle i westchnął.

To była męcząca lekcja.

* * *

W piątkowy wieczór profesor Snape, podążając szybkim krokiem przez korytarz, narzekał na swój przeklęty los.

Minęło już kilka dni od lekcji z szóstoklasistami, na której zmusił Longbottoma do wybicia eliksiru, który sam uwarzył, a pozostali członkowie grona pedagogicznego wciąż mu to wypominali.

Najgorsza była Pomrfey.

"Mogłeś go otruć! Mogłeś go oślepić! Mogłeś go nawet zabić! Nigdy w życiu nie spotkałam się z tak nieodpowiedzialnym zachowaniem ze strony nauczyciela!"

Podczas każdego posiłku sztyletowała go wzrokiem, a McGonagall - kolejna Matka Teresa uciśnionych dzieci - odwracała się od niego ostentacyjnie, za każdym razem, kiedy się z nim spotykała.

"Niewielka strata" - myślał Snape. Przynajmniej nie musi patrzeć na tą starą jędzę.

Trudno w to uwierzyć, ale nawet Dumbledore wezwał go na rozmowę i wygłosił kazanie na temat nadużywania władzy nauczycielskiej i humanitarnego postępowania z uczniami. Severus z całej przemowy zapamiętał tylko odrażający zapach ulubionej herbaty dyrektora, którą został poczęstowany.

"Powinienem dostać podwyżkę" - pomyślał Snape - "za pracę w stresujących warunkach."

Severus zamknął oczy i odetchnął.

Skoro ten mały tłuścioch pobiegł poskarżyć się każdemu, kogo spotkał, to ciekawą rzeczą było to, że na razie żaden z nauczycieli jeszcze nie wspomniał o incydencie z Potterem. Najwyraźniej chłopak postanowił zatrzymać całą sprawę dla siebie.

Wcale mu się nie dziwię. Skoro musiałby się potem tłumaczyć ze swojej mrocznej seksualnej obsesji na punkcie Mistrza Eliksirów...

Snape uśmiechnął się do siebie w myślach.

Chłopak zaczął się w końcu pojawiać na posiłkach i na korytarzach. Najwyraźniej jego zakaz podziałał. No, ale spróbowaliby go tylko nie posłuchać...

Jednak nie tylko to się zmieniło. Severus coraz częściej czuł na sobie palący wzrok Gryfona. Były to szybkie, ukradkowe spojrzenia, rzucane na posiłkach albo korytarzach. Nie dość szybkie jednak, by Mistrz Eliksirów ich nie dostrzegł.

Było w tych spojrzeniach coś zagadkowego; coś, co wybijało się poza zwyczajną nienawiść, jaką Severus zwykle w nich dostrzegał.

Najbardziej interesujące było jednakże spotkanie z Potterem dzisiejszego popołudnia na korytarzu, podczas dyżuru Snape'a.

Severus zauważył go już, kiedy chłopak wyszedł zza zakrętu, grzebiąc w swojej torbie. Kiedy obaj się mijali, Mistrz Eliksirów kątem oka dostrzegł, jak Potter podnosi wzrok, po tym, jak poczuł padający na niego czarny cień Snape'a. Skutkiem tego było wypuszczenie przez chłopaka torby z rąk, która wylądowała na podłodze, rozrzucając zawartość aż pod nogi nauczyciela.

- Potter - wycedził Snape szyderczym tonem. - Widzę, że nawet wyminięcie mnie na korytarzu to za duże wyzwanie dla twoich skołatanych nerwów.

Chłopak zarumienił się i zaczął zbierać swoje rzeczy z podłogi. Nie podniósł wzroku, by spojrzeć na nauczyciela, ale Severus widział w jego nerwowych, sztywnych ruchach ogromne zdenerwowanie. Zawsze, kiedy Potter znajdował się w pobliżu mężczyzny, uciekał wzrokiem, jakby się bał, że jeżeli na niego spojrzy, to... no właśnie, to co?

Jednak, kiedy znajdował się z dala od nauczyciela, nie potrafił powstrzymać się od zerkania na niego. Było to bardzo intrygujące. Severus postanowił czekać na dalszy rozwój wypadków.

Prychnął pogardliwie, wymijając klęczącego na podłodze Gryfona i ruszył dalej. Później Mistrz Eliksirów wiele razy zastanawiał się, jaki impuls kazał mu się odwrócić po paru krokach, ale zrobił to i to, co zobaczył, wprawiło go w konsternację.

Potter stał na środku korytarza, przyciskając torbę do piersi i patrzył za odchodzącym Snapem wzrokiem zagubionego dziecka, któremu zostało coś odebrane, ale w chwili, kiedy zauważył, że Mistrz Eliksirów się odwrócił, chłopak z przerażeniem spuścił wzrok, po czym szybko odszedł.

To spotkanie nie chciało opuścić myśli Severusa, kiedy podążał korytarzem w stronę głównego holu.

Ale teraz nie pora na takie myśli. Musi szybko wymazać je z pamięci i o wszystkim zapomnieć.

Znak na jego przedramieniu zapłonął ponownie.

Czarny Pan nie lubi czekać.

Mistrz Eliksirów przyspieszył kroku.

* * *

- Severusie... - głos Voldemorta wypełnił ciszę panującą w tonącym w mroku pomieszczeniu. Pojedynczy kandelabr zwisał z sufitu oświetlając twarze Śmierciożerców zasiadających przy długim stole w piwnicach rezydencji Malfoyów. - Doszły mnie pewne wieści dotyczące naszego drogiego "Wybrańca". - głos Voldemorta zamienił się w szyderczy syk, wypowiadając ostatnie słowo. Draco Malfoy, siedzący po prawej stronie Lucjusza, uśmiechnął się.

Twarz Snape'a była nieporuszona.

- Myślę, że będziemy mogli to wykorzystać. - uśmiech Czarnego Pana był jadowicie upiorny.

Severus poczuł, jak Voldemort wtłacza rozkazy wprost do jego głowy. Myśli Czarnego Pana, lodowate tak, jak jego serce, oplatały umysł Mistrza Eliksirów i wdzierały się swymi zimnymi szponami do jego mózgu. Kiedy Voldemort wycofał się z jego umysłu, Severus spojrzał na niego i uśmiechnął się mrocznie i nieprzyjemnie.

- Wiesz, co masz robić - wysyczał Czarny Pan.

- Oczywiście - odparł Mistrz Eliksirów.

_____________

* "Uninvited" by Alanis Morisette

--- rozdział 04 ---

4. Stuck on you.

It's like you're a drug

It's like you're a demon I can't face down

It's like I'm stuck

It's like I'm running from you all the time*

Ciszę panującą w dormitorium, przerwał nagły trzask drzwi uderzających o ścianę. Następnie rozległ się głuchy odgłos, jaki wydaje but zderzający się z twardym, drewnianym kufrem, po którym nastąpił pełen wściekłości krzyk:

- Nienawidzę go!

Harry Potter stał przy swoim łóżku i dyszał ciężko, a wspomnienia lekcji eliksirów, która zakończyła się kilkanaście minut temu, tańczyły w głowie Gryfona, rywalizując o miejsce w pierwszym rzędzie. Nie mógł się zdecydować, czy bardziej nienawidzi Snape'a za upokarzanie jego przyjaciół, za wredne komentarze, za psychiczne znęcanie się nad nim, czy za garbaty nos i tłuste włosy. Wiedział, że pożałuje tego, iż zdecydował się w końcu pójść na tę lekcję, ale najwyraźniej zapomniał o tym, z jakim draniem ma do czynienia.

Snape przeszedł samego siebie.

Harry pamiętał burzę szalejącą w jego wnętrzu, z którą zmagał się, kiedy nauczyciel stał tam i najspokojniej w świecie mieszał Neville'a z błotem. Gryfon zdawał sobie niejasną sprawę z tego, że mężczyzna chciał go sprowokować, ale nie potrafił nic zrobić. Mógł tylko zaciskać zęby i pięści z bezsilności.

"Jestem tchórzem! Pieprzonym tchórzem!" - powtarzał w myślach.

Pragnął coś powiedzieć, zrobić coś, cokolwiek, by obronić Neville'a, ale strach przed spojrzeniem w czarne oczy i stawieniem im czoła odbierał mu całą odwagę, zabierając ze sobą dumę i wszelkie postanowienia, które czynił przed lekcją.

Przez cały czas czuł na sobie palące spojrzenia nauczyciela, ale możliwe, że to były tylko halucynacje i zaczyna już tracić zmysły.

Nie! Snape na pewno patrzył na niego. Tylko wzrok tego podłego Śmierciożercy potrafił sprawić, że przez ciało Harry'ego przechodził zimny dreszcz, nawet jeżeli jemu samemu było niezwykle gorąco.

Odważył się tylko raz rzucić nauczycielowi szybkie spojrzenie - w momencie, kiedy Snape przywołał liścik wysłany przez Malfoya, a który był przeznaczony dla Harry'ego.

Do tej pory nie potrafił zapomnieć wyrazu twarzy Snape'a, kiedy przeczytał treść notatki. Na wiecznie blade, żółtawe policzki, wypłynął delikatny rumieniec. Gryfon nigdy w życiu nie spodziewał się, że kiedykolwiek ujrzy rumieńce na twarzy Mistrza Eliksirów i obawiał się, że ten widok będzie go prześladował w koszmarach sennych. W ogóle ciężko mu było podejrzewać Snape'a o jakiekolwiek ludzkie uczucia, a tu proszę - taka niespodzianka.

Harry prawie, że zaczął obgryzać paznokcie z ciekawości, co też Malfoy musiał napisać w tym liściku, że wywołał u Snape'a taką reakcję, która skłoniła nauczyciela do tak bezprecedensowej decyzji, jaką było odebranie Ślizgonom dwudziestu punktów. Gryfon wiedział, że to wydarzenie przejdzie do historii szkoły.

Może nawet niedługo ujrzy stosowną notkę w Historii Hogwartu.

To oczywiste, że Malfoy musiał napisać jakieś świństwa odnośnie poprzedniej lekcji, ale w jaki sposób to ujął, że aż tak rozwścieczył swojego opiekuna?

Jedyną rzeczą, za jaką Harry był Snape'owi wdzięczny było to, że całkowicie zakazał komukolwiek wspominać o tym incydencie. Chłopak zdawał sobie sprawę, że nauczyciel na pewno nie kierował się jego dobrem, a chronił tylko własny tyłek i własną reputację. Gdyby Mistrz Eliksirów zaczął nagle okazywać zainteresowanie samopoczuciem Harry'ego, Gryfon pewnie poleciłby mu, aby przebadał się w Świętym Mungo.

Snape był samolubną, egoistyczną świnią i wszyscy wiedzieli o tym już od dawna.

Harry miał tak serdecznie dosyć tamtej lekcji, że kiedy usłyszał głos Mistrza Eliksirów, który wołał go, bo chciał z nim "porozmawiać", chłopaka sparaliżował taki strach, że nie zastanawiając się ani przez chwilę, złapał torbę i czmychnął z klasy najszybciej, jak się dało.

A jeżeli Snape chciał z nim porozmawiać o tym liściku? Harry chyba spopieliłby się jak feniks ze wstydu...

Chłopak wiedział, że pewnie swoją ucieczką rozwścieczył nauczyciela jeszcze bardziej, ale przynajmniej udało mu się uciec z linii frontu, pozostawiając pieniącego się Snape'a samemu sobie.

Na usta Gryfona wypełzł uśmiech pełen złośliwej satysfakcji.

Na dźwięk kroków, Harry odwrócił się gwałtownie. Ostatnie dni ciągłego ukrywania się wyćwiczyły w nim pewien instynkt samozachowawczy, właściwy małym, futerkowym, wiecznie zaszczutym zwierzątkom.

- Och, to tylko ty, Ron. - Gryfon odetchnął z ulgą, widząc swojego przyjaciela, wchodzącego do sypialni.

- Snape to wredny skurwiel! - warknął rudzielec, rzucając torbę z książkami na łóżko. - Zawsze nim był, ale ostatnio przechodzi samego siebie! Jak mógł zrobić Neville'owi takie świństwo? - zerknął na Harry'ego. - I tobie również. No, rozumiem, że to Snape, Śmierciożerca i w ogóle, ale nawet on musi mieć w sobie ziarenko współczucia - widząc powątpiewające spojrzenie swojego przyjaciela, rudzielec westchnął. - No tak. To jest Snape. Snape-owaty do szpiku kości.

Ron opadł na łóżko i spojrzał na Harry'ego.

- O właśnie, ten krzywonosy drań kazał ci to dać.

Chłopak wyciągnął małą buteleczkę z połów swej szaty i podał ją Harry'emu.

- Co to jest? - zapytał Gryfon, odbierając eliksir z rąk przyjaciela. Rudzielec wzruszył ramionami.

- Nie mam pojęcia. Kazał ci tym smarować rękę trzy razy dziennie.

Harry wybałuszył oczy. Przez chwilę zastanawiał się, czy aby dobrze usłyszał.

- Snape dał ci to dla mnie, żebym tym smarował rękę?

- Dziwne, co? - Ron spojrzał na fiolkę z podejrzliwością. - A może to jakaś czarno-magiczna substancja, która opanuje twoją rękę i każe ci się w nocy samemu udusić?

Wzrok Harry'ego mógłby ciąć szkło.

- No co? - zaperzył się rudzielec. - Fred i George opowiadali mi o tym, kiedy byłem mały.

- Cokolwiek by to było i tak nie przyjmę niczego od Snape'a! - Gryfon odrzucił butelkę ze wstrętem. - Pewnie to jakaś wymyślna trucizna, która spowoduje, że odpadnie mi ręka. Po nim można się wszystkiego spodziewać.

- Powiedział, że jeżeli chciałby cię otruć, to zrobiłby to już dawno - zauważył rudzielec.

- Dzięki Ron. Naprawdę podniosłeś mnie na duchu.

Ron spąsowiał i spuścił wzrok.

Harry zamyślił się przez chwilę.

Snape, troszczący się o jego zdrowie i przysyłający mu maść leczniczą jakoś nie wywoływał w nim zaufania. W ogóle nie wywoływał żadnych pozytywnych odczuć. Do tej pory Gryfona spotykały z jego strony tylko szykanowania i groźby. Dlaczego nagle miałoby sie to zmienić?

Przecież na pewno nie dlatego, że Harry niemal wyznał mu miłość przy całej klasie.

Nie, to na pewno nie mogło być powodem.

* * *

Tego wieczoru Harry postanowił, po raz pierwszy od kilku dni, zejść na kolację. Ron i Hermiona wybadali teren i donieśli Gryfonowi, że wszelkie docinki pod jego adresem nagle ustały, a obrazoburcze rysunki pokrywające ściany pokoju wspólnego zniknęły.

Nikt nie chciał się narazić Mistrzowi Eliksirów, bo istniała szansa, że skończyłby jeszcze gorzej niż Potter i Longbottom.

Jak Harry dowiedział się z relacji Hermiony, Neville dostał natychmiast odtrutkę i miał zostać w skrzydle szpitalnym przynajmniej przez kilka dni, a pani Pomfrey, kiedy dowiedziała się, co zaszło, wpadła w histerię, która szybko przeszła we wściekłość, i oświadczyła, że udusi Severusa Snape'a jego własna peleryną.

Ron parsknął śmiechem, wyobrażając sobie tę sytuację, lecz Hermiona spiorunowała go wzrokiem.

- To nie jest śmieszne, Ron! Profesor Snape powinien zostać surowo ukarany. To było znęcanie się nad uczniem i powinno zostać potraktowane jako bardzo poważne przewinienie. W kodeksie praw ucznia...

- Hermiono - jęknął Ron. - Czy na świecie istnieje chociaż jedna książka, której nie czytałaś?

Hermiona obrzuciła go pogardliwym spojrzeniem.

Harry przestał słuchać, jak jego przyjaciele wymieniają między sobą kąśliwe uwagi i zaczął się rozglądać po korytarzu, którym wszyscy troje zmierzali w stronę Wielkiej Sali.

Czuł się trochę nieswojo bez peleryny niewidki, z którą nie rozstawał się przez kilka ostatnich dni. Był odsłoniętym, doskonale widocznym celem dla każdego nieprzychylnego spojrzenia i złośliwego uśmiechu.

No, ale przynajmniej koniec z zaczepkami słownymi, a te były najgorsze.

Szczerze powiedziawszy, to bardzo go zdziwiła taka skuteczność groźby Mistrza Eliksirów, no ale Snape był znany z bardzo skrupulatnego wprowadzania w życie swoich gróźb.

Kilka Puchonek z trzeciego roku wyminęło Harry'ego i rzuciło mu rozbawione spojrzenie, jednak Gryfon nie dostrzegł w nim potępienia, które zwykle towarzyszyło takim spojrzeniom.

"No, ale kilka Puchonek, to nie Malfoy i jego banda." - pomyślał Harry, zastanawiając się, co też szykuje dla niego Ślizgon, którego ostatnio tak brutalnie potraktował.

Chłopak wyczuwał, że Malfoy na pewno nie puści mu tego płazem i znajdzie jakiś sposób, żeby się na nim zemścić.

Gryfon postanowił, że od tej pory będzie się bacznie rozglądał po korytarzach, kiedy będzie sam.

Pojawienie się Harry'ego w Wielkiej Sali, przypominało wyjście na teatralną scenę. Nagle zaległa cisza, a wszystkie oczy skierowały się na Gryfona, stojącego między swoimi przyjaciółmi. Harry przełknął ślinę i ruszył w kierunku stołu. Czuł się tak, jakby wszystko wokół zamarło i cały świat skupił się na nim przytłaczając go i wgniatając jego stopy w podłogę. Nagle zapragnął odwrócić się i uciec jak najdalej od tych nieprzychylnych twarzy, wprost w bezpieczne ciepło swojego dormitorium.

Jedno spojrzenie na stół nauczycielski, przy którym majaczyła sylwetka odziana w czerń, dodała mu zawziętej odwagi.

Nie może wiecznie uciekać przed tym draniem!

Wyprostował się i ruszył przed siebie, ignorując spojrzenia i szepty. Powoli atmosfera w Wielkiej Sali zaczęła się przejaśniać, a uczniowie powrócili do przerwanych rozmów. Harry usiadł na swoim miejscu i poczuł się tak, jakby jego płuca nareszcie zostały uwolnione od zaciskającej się wokół nich pętli strachu i zdenerwowania, więc nareszcie mógł odetchnąć. Ron i Hermiona usiedli obok niego. Przez jakiś czas szepty nadal dochodziły do uszu Gryfona, ale uczniowie, najwyraźniej widząc, że przynajmniej chwilowo Harry nie zamierza zacząć posyłać Snape'owi buziaczków, czy czułych spojrzeń, ani robić innych dziwnych rzeczy, powrócili do posiłku i do własnych spraw.

Chłopak wiedział, że wszyscy tylko czekają na jakieś przedstawienie, ale nie zamierzał dawać im tej satysfakcji.

Złapał talerz i ze złością nałożył na niego kilka kiełbasek, tłuczone ziemniaki i pudding. Kiedy jadł, jego skórę paliły spojrzenia rzucane przez Gryfonów, którzy jeszcze do niedawna byli jego przyjaciółmi. Seamus i Dean ostentacyjnie odsunęli się od miejsca, przy którym siedział Harry i co jakiś czas wybuchali śmiechem, zerkając na niego z obrzydzeniem. Lavender i Parvati chichotały, posyłając Harry'emu rozbawione, złośliwe uśmiechy. Ginny siedziała naprzeciw Gryfona, jednak w ogóle na niego nie patrzyła. Wbijała wzrok w stół a na jej policzkach płonęły rumieńce. Chłopak był jej wdzięczny, że, chyba jako jedyna, nie okazuje mu wrogości.

Pałaszując kolację, układał w głowie sposób, w jaki mógłby do niej zagadać, ale nic nie potrafił wymyślić. Miał ogromną nadzieję, że Ginny nie uwierzyła w te wszystkie pogłoski o nim, które rozchodziły się po szkole lotem błyskawicy. Harry słyszał niektóre. Wynikało z nich, że Gryfon był w dzieciństwie wykorzystywany, że często wymyka się na schadzki z Filchem i jest niewyżytym seksualnie maniakiem, ubierającym się w skóry, który lubi gwałcić zwierzęta i być chłostanym gałązkami Wierzby Bijącej. Chłopak domyślał się, że połowę z tych plotek wymyślił Malfoy i jego nienawiść do Ślizgona rosła z każdym spojrzeniem na jego bladą twarz, wykrzywioną złośliwym uśmiechem.

Harry wiedział, że jeżeli wcześniej nie miałby żadnych problemów ze znalezieniem sobie dziewczyny, gdyby tylko chciał, to teraz jego szanse spadły praktycznie do zera. Z westchnieniem zerknął jeszcze raz na Ginny.

A tak długo nosił się z zamiarem zapytania jej o to...

Ginny była ładna, mądra, sympatyczna. Miała wszystko to, czego chciał każdy chłopak i zawsze otaczał ją tłum adoratorów. Ale była siostrą Rona i dlatego Harry nigdy nie odważył się zaproponować jej czegokolwiek. Miał tylko nadzieję, że po tym, co wydarzyło się na lekcji eliksirów, Ginny nie znienawidziła go.

Przełykając zdenerwowanie, odchrząknął i otworzył usta, żeby się do niej odezwać, ale wtedy płomiennoruda Gryfonka podniosła wzrok i Harry'ego zmroziło.

Ginny patrzyła na niego oczami pełnymi bolesnego wyrzutu, jakby Harry był winien całego zła, jakie istnieje na świecie. Spojrzenie, jakie rzuciła Harry'emu wyrażało głębokie rozczarowanie i gniew, jakby jej marzenia właśnie rozsypały się w proch.

Zagryzając wargę, Gryfon odwrócił wzrok, nie mogąc wytrzymać tego spojrzenia. Kiedy uniósł go ponownie, Ginny już nie było.

Harry wiedział, że to nie jego wina, ale czuł się tak, jakby był najgorszą świnią na świecie.

A więc to by było na tyle, jeżeli chodzi o jakiekolwiek plany związane ze śliczną siostrą Rona. Już żadna dziewczyna nie spojrzy na niego bez wyrazu obrzydzenia na twarzy.

"No, może poza jedną..." - pomyślał Harry, odwracając się w poszukiwaniu Luny. Jego spojrzenie padło przez chwilę na stół nauczycielski i Gryfon prawie zakrztusił się sokiem z dyni, który miał w ustach, gdy zobaczył, że czarne oczy Snape'a patrzą wprost na niego. Zarumieniony, z gwałtownie bijącym sercem, odwrócił się natychmiast i wbił wzrok w swój talerz.

Czy jeszcze kiedykolwiek będzie mógł normalnie spojrzeć na tego człowieka?

Za każdym razem, kiedy na niego patrzył, przed oczami stawał mu obraz Snape'a, który widział, kiedy znajdował się pod działaniem eliksiru Desideria Intima.

W głowie słyszał swój własny głos.

Weź mnie, Severusie...

Pamiętał swoją erekcję i płonące w nim pragnienie. Na samo wspomnienie czarnych, zimnych oczu i złowrogiej aury, która wprawiała jego ciało w stan gorączkowego podniecenia, ogarniał go żar i na jego policzki wypływał rumieniec. Nie potrafił tego powstrzymać. Podejrzewał, że są to dalsze skutki tego przeklętego eliksiru i modlił się zawzięcie o to, by w końcu stać się na powrót normalnym, zdrowym nastolatkiem, który flirtuje z dziewczynami, umawia się na randki, gra w Quidditcha i ma grono wiernych przyjaciół.

Snape to wszystko zniszczył.

- Harry, wszystko w porządku? - zatroskany głos Hermiony sprawił, że Harry oderwał się od swych myśli.

- Coś nie tak z twoim jedzeniem? - zapytał Ron. - Wyglądasz, jakbyś miał zaraz zwymiotować.

- Nie, wszystko w porządku. - Harry starał się, aby jego głos zabrzmiał naturalnie, ale chyba nie bardzo mu to wyszło, ponieważ Hermiona nadal przypatrywała mu się z uwagą.

- No to dobrze. - odparł Ron i wrócił do posiłku. Hermiona rzuciła rudzielcowi pełne politowania spojrzenie. Prawdopodobnie pomyślała, że nawet gdyby wytrąbić mu do ucha, że coś jest nie w porządku, to on i tak by tego nie dostrzegł.

- Jak twoja ręka? - zapytała Gryfonka, zwracając się ponownie do Harry'ego.

- Coraz lepiej - odparł chłopak spoglądając na ślady drobnych zranień, pokrywających jego prawą dłoń.

- Całe szczęście, że Filch przełożył ci szlaban na ten weekend - powiedziała Hermiona, oglądając rękę Harry'ego. - Inaczej nigdy by się nie zagoiła.

- Och, na pewno nie zrobił tego z dobroci serca - uśmiechnął się krzywo Gryfon. - Wiedział, że z tak poranioną dłonią nie dam rady wysprzątać wszystkich schowków, nie mówiąc już o tym, żeby zrobić to dokładnie.

Hermiona spojrzała na przyjaciela pełnym współczucia wzrokiem.

- Och Harry, naprawdę nie powinieneś był rzucać się na Malfoya. Masz teraz same problemy.

- Emiono - wtrącił się Ron z ustami pełnymi tłuczonych ziemniaków - Mafoy miał fęfie, fe ho Ary ho fefniej dofafł, a nie ja. - kilka ziemniaków wypadło z ust rudzielca i upadło z powrotem na talerz.

- Tak, zaplułbyś go resztkami jedzenia tak, że błagałby cię o litość - odparła zniesmaczona Gryfonka. Ron zaczerwienił się.

Harry, zadowolony, że przyjaciółka więcej go nie nagabuje, obejrzał się na Malfoya. Ślizgon, jakby wyczuwając wzrok Gryfona, rzucił mu nienawistne, pełne wyższości spojrzenie. Harry skrzywił się.

Coś mu się nie podobało w uśmiechu Malfoya - był mroczny i jeszcze bardziej złośliwy niż zazwyczaj, jakby Ślizgon planował coś niedobrego.

Otrząsając się z nieprzyjemnego wrażenia, Harry powrócił do swoich ziemniaków, ale jakoś nagle przestał być głodny. Zastanawiał się, czy nie zacząć ponownie przemieszczać się po zamku za pomocą peleryny niewidki.

* * *

Ciemność.

Zimno bijące od kamieni, na których leżał.

Chłodne dłonie. Gorący oddech.

Uderzenie. Ból. Strach.

Obezwładniająca przyjemność.

Oczy wyłaniające się z ciemności.

Harry obudził się z jękiem, zaciskając drżące pięści na kołdrze. Był zlany potem, jego ciałem wstrząsały spazmy przyjemności. Włożył lewą rękę pod kołdrę i wyczuwając swoją sztywną erekcję, owinął palce wokół niej i szybkimi ruchami zaczął wprawiać swoje ciało w stan jeszcze silniejszej przyjemności.

Czuł łzy pod powiekami, mimowolnie zaciskał zęby i palce u nóg, starając się przywołać obrazy ze snu; obrazy, które wprawiały go w stan tak silnego upojenia. Przez jego spocone ciało przechodziły wzburzone fale rozkoszy, potęgowane dodatkowo przez szybkie ruchy dłoni, a napięcie w jego lędźwiach wzrastało z każdą chwilą i sprawiało, że drżał niekontrolowanie. Chłopak starał się jak najdłużej utrzymać sen pod powiekami, nie pozwolić, aby wyblaknął.

Chciał czuć to, co czuł jeszcze chwilę temu: żar i chłód jednocześnie, strach i pragnienie, ból i przyjemność.

Jego dłoń przyspieszyła, a usta otworzyły się w niemym krzyku, próbując złapać powietrze. W jego umyśle pojawił się obraz czarnych, zimnych oczu, pełnych mrocznej obietnicy i groźnego piękna.

Oczy, które już wcześniej widział.

Oczy, które należały do...

Harry doszedł, krzycząc bezgłośnie. Jego ciało wygięło się w łuk, a fale rozkoszy obmyły każdą jego część, zatapiając Gryfona w morzu przyjemności, która wycisnęła łzy z jego oczu i pozbawiła go tchu. Wszystkie mięśnie jego ciała napięły się i długo wyrzucały z erekcji chłopaka białą, lepką ciecz, która zalała jego brzuch, uda i pościel.

Powoli ciało Gryfona odprężało się, a ostatnie spazmy rozkoszy dotykały wrażliwych punktów sprawiając, że Harry nie potrafił zapanować nad drżeniem.

Oddech uspokajał się, ale serce Harry'ego nie potrafiło.

O, kurwa!

* * *

Kiedy pierwsze promienie słońca wpadły do sypialni chłopców, Harry natychmiast otworzył oczy.

Miał Plan.

Plan, który sprawi, że przestanie śnić o tym tłustowłosym draniu i z powrotem stanie się normalny.

Gryfon uśmiechnął się do siebie w myślach.

Skończą się te idiotyczne pogłoski na jego temat i wszyscy z powrotem zaczną go traktować jak swojego. Przynajmniej miał taką nadzieję...

W nocy, po przebudzeniu, był w tak skrajnej rozpaczy, iż zastanawiał się nawet, czy nie poddać się jakiejś terapii w Świętym Mungu. Rozważał nawet ucieczkę z Hogwartu i zaszycie się w jakimś odludnym miejscu, gdzie te bezdenne oczy przestaną go wreszcie prześladować. Pomyślał też o tym, by przestać sypiać, albo wykraść pani Pomfrey Eliksir Bezsennego Snu, ale stwierdził, że i tak nie pomogłoby to na jego sny na jawie.

Na szczęście przyszedł mu do głowy Plan i nieco uspokojony mógł w końcu zasnąć.

Teraz, z nową nadzieją w sercu, Harry ubrał się po cichu, nie chcąc obudzić Rona (Dean i Seamus przenieśli się do innej sypialni, gdyż stwierdzili, że nie życzą sobie sypiać w jednym pomieszczeniu z Potterem, ponieważ nie chcą obudzić się w nocy z czymś twardym wbijającym im się w tyłek), po czym wymknął się z Pokoju Wspólnego i zakradł się w pobliże odnogi korytarza prowadzącego do wieży zachodniej. Harry nie wiedział, gdzie dokładnie znajduje się wejście do siedziby Krukonów, ale pamiętał, że oni zawsze znikają w tym korytarzu.

Chowając się za rogiem, stał i czekał.

W końcu pierwsi uczniowie zaczęli schodzić na śniadanie. Dziewczyny szły gromadkami, śmiejąc się (Harry kilka razy próbował dociec, dlaczego dziewczyny zawsze chichoczą, kiedy poruszają się w grupach przekraczających dwie osoby, podejrzewał tylko, że prawdopodobnie wyśmiewają każdego napotkanego chłopaka), chłopcy rozmawiali, żywo gestykulując. Kilka osób szło z nosami utkwionymi w książkach.

"Jest!" - pomyślał Gryfon widząc zbliżającą się, kolorową postać z nosem utkwionym nie w książce, lecz w wyjątkowo potępianym przez większość czarodziejów czasopiśmie zatytułowanym "Żongler".

- Pst! Luno! - syknął Harry, chowając się za rogiem korytarza i starając się, aby nikt go nie zobaczył. Dziewczyna przystanęła i rozejrzała się niepewnie.

- Tutaj! - Harry pomachał ręką, chcąc zwrócić jej uwagę. Luna uśmiechnęła się swoim nieprzytomnym uśmiechem, a następnie podeszła do miejsca, przy którym chował się Gryfon.

Chłopak złapał ją za ramię i wciągnął w cień.

- Co ty tu robisz, Harry? - zapytała Luna rozmarzonym głosem. - W pierwszej chwili pomyślałam, że to Nargle, ale potem zobaczyłam ciebie. Często się tak czaisz na ludzi?

- Luno - przerwał jej Gryfon, chcąc od razu przejść do rzeczy. - Chciałbym prosić cię o pewną przysługę.

- Mnie? Och, Harry, to będzie dla mnie przyjemność. - Luna pochyliła się do niego. - Nie proś mnie tylko, żebym pokazała ci legowiska Szaramanów Rogowatych. Są naprawdę nieprzyjemne.

- Nie, zupełnie nie o to chodzi. - Harry prosił w myślach wszystkie siły nadprzyrodzone o cierpliwość i wyrozumiałość. - Nie. - powtórzył dobitniej, próbując ująć w słowa, to, co nie chciało mu przejść przez gardło. - Luno... chciałbym cię zapytać, czy zgodzisz się zostać moją dziewczyną?

Jeżeli Gryfon spodziewał się wielkiego zaskoczenia i zawstydzonego uśmiechu, czyli reakcji typowej dla każdej innego dziewczyny, której zaproponowałby coś takiego, to zapomniałby, że Luna nie jest "każdą inną" dziewczyną i to, co dla innych jest typowe i zwyczajne, u niej zamienia się w coś zupełnie nieprzewidywalnego.

Jedyną reakcją Krukonki było ściągnięcie brwi i głośne westchnienie.

- Och, nie ma sprawy. Myślałam, że chodzi o coś ważniejszego.

Harry przez chwilę zastanawiał się (jak czynił to już wiele razy w przeszłości), jak działa umysł tej dziewczyny. Luna, jako chyba jedyna osoba w całej szkole, potrafiła wprawić go w takie osłupienie.

No, może nie do końca taka jedyna...

- Czyli... zgadasz się, tak? - zapytał dla potwierdzenia.

- Oczywiście - skinęła głową, a kolczyki w kształcie rzodkiewek błysnęły odbitym światłem pochodni. - Chętnie poudaję twoją dziewczynę, żeby wszyscy dali ci spokój.

Harry zdumiony, wybałuszył oczy.

- S-skąd wiesz...?

- To oczywiste - przerwała mu Luna. - Nie poprosiłbyś mnie, żebym została twoją dziewczyną, gdybyś nie musiał.

Chłopak poczuł, że się czerwieni. Zażenowany spuścił wzrok i uśmiechnął się przepraszająco do dziewczyny. Luna odpowiedziała mu wyrozumiałym uśmiechem, jaki posyła się trzyletniemu dziecku, które nabroiło.

Gryfon przyjrzał się uważniej stojącej przed nim Krukonce.

Luna naprawdę była bardzo ładna. Na jej wargach zawsze igrał delikatny, łagodny uśmiech. Miała jasne blond włosy i duże, rozmarzone błękitne oczy.

Była zupełnym przeciwieństwem Mistrza Eliksirów.

"Tak, to był dobry wybór" - pomyślał Harry, uśmiechając się z zadowoleniem. Luna będzie jego dziewczyną, ludzie przestaną uważać go za geja i zboczeńca, a on sam będzie miał na powrót normalne życie. Może nawet zakocha się w Krukonce...

Wtem brwi dziewczyny ściągnęły się, a w oczach pojawiło się zwątpienie. Luna pochyliła się do niego i wyszeptała konspiracyjnie:

- Jeżeli mam być twoją dziewczyną... czy to znaczy, że musimy uprawiać ze sobą seks?

- Nie! - Harry zaprzeczył gwałtownie, czując, że jego twarz płonie ze wstydu.

- Och, to dobrze - dziewczyna odetchnęła z ulgą - bo nie jesteś w moim typie.

Gryfon pomyślał, że zakochanie jednak nie wchodzi w grę.

* * *

To, że Harry Potter - Chłopiec Który Pragnie Snape'a - znalazł dziewczynę, wywołało burzliwe dyskusje wśród uczniów.

Gryfon spodziewał się tego i był z tego zadowolony.

Drugą omawianą na korytarzach sprawą było to, że jego dziewczyną została największa dziwaczka w szkole. Tłumaczono to sobie tym, że pewnie tylko ona potrafi wytrzymać perwersyjne pomysły Pottera.

Kiedy Harry szedł z Luną korytarzem trzymając ją za rękę, ludzie wokół szeptali i pokazywali ich sobie palcami. Chłopak jednak nie zwracał na to uwagi.

A przynajmniej starał się nie zwracać.

Wiedział, że początki będą trudne, ale wierzył, iż później wszystko się jakoś ułoży.

Starał się zawsze całować Lunę na oczach jak największej liczby osób. Nigdy w jakiś intymny, głęboki sposób, o nie! Były to najwyżej delikatne, szybkie pocałunki w policzek, a od czasu do czasu w kącik ust. Skóra Luny była słodka i ciepła, a wargi smakowały tak jakby Krukonka przed każdym pocałunkiem zjadała torebkę kostek najsłodszego toffi z Miodowego Królestwa.

Hermiona dowiedziawszy się prawdy o planie, była oburzona, że Harry tak wykorzystuje biedną Krukonkę i nie pomogły nawet tłumaczenia, że Luna o tym wie, że sama się zgodziła na taki układ. Gryfonka nie odzywała się do Harry'ego przez resztę dnia i oświadczyła, że musi porozmawiać z Luną o jej poczuciu godności. Ron stwierdził, że to był świetny plan, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że Hermiona obraziła się również na niego.

Chodzenie z Luną przypominało wyprawę do bardzo nietypowego zoo skrzyżowanego z Domem Strachów, po którym oprowadzał cierpiący na manię spiskową kustosz.

Dziewczyna na każdym kroku opowiadała mu zadziwiające historie o rzadkich okazach nietypowych zwierząt, bądź wprowadzała Harry'ego w najmroczniejsze sekrety tajnych spisków Ministerstwa Magii, które jej ojciec wytropił z narażeniem życia. Jednak poza tym, była bardzo dobrą "dziewczyną" - przynosiła Harry'emu ręcznie robione prezenty (jak medalion z denka od butelek, zaczarowany tak, że miał pokazywać wszystkie niewidzialne stworzenia, które chciałyby zrobić krzywdę Harry'emu), pozwalała mu na wszystko, nigdy nie wykłócała się o to, że poświęca jej zbyt mało czasu, albo o to, że nie zabiera ją na randki.

Gryfon uważał, że nie mógł trafić lepiej. Właściwie czasami czuł się tak, jakby w ogóle nie miał żadnej dziewczyny i bardzo mu to odpowiadało.

Kilka razy, co prawda, chciał ją pocałować w intymniejszy sposób, ale nigdy jakoś nie mógł się do tego zabrać. Luna była fajna, ale nie potrafiła wywołać w nim żadnego dreszczu podniecenia, czy chociażby przyspieszonego bicia serca. Harry'ego bardzo to niepokoiło, ale pomyślał, że może na początku zawsze tak jest i później się to zmieni. Przynajmniej miał taką nadzieję.

Gryfon czuł, że jego życie nareszcie, chociaż powoli, wraca do normy.

Tylko jedna, jedyna rzecz - a właściwie osoba - nie dawała mu spokoju.

Za każdym razem, kiedy Harry zamykał oczy, widział pod powiekami obraz czarnych, złowieszczych oczu ze snu. A wraz z nimi pojawiała się również twarz. Wtedy przerażony, z bijącym sercem i płonącymi policzkami, otwierał oczy i za wszelką cenę starał się skupić swoje myśli na czymś innym.

Łapał się na tym, że za każdym razem, kiedy się zapomniał, jego wzrok wędrował ku stołowi nauczycielskiemu, przy którym z nieprzystępnym wyrazem twarzy siedział Mistrz Eliksirów. Otulony swą czarną peleryną, jakby chciał odgrodzić się od świata, rzucał złowieszcze spojrzenia na wszystkich uczniów i nauczycieli. Harry starał się walczyć ze sobą, ale czuł, że z każdym spojrzeniem rzuconym przez stalowe oczy Snape'a, przegrywa i nic nie może na to poradzić. Ciekawość i to dziwne uczucie, które płonęło w jego sercu zdawało się przejmować nad nim kontrolę.

Gryfon, idąc korytarzem, potrafił obejmować ramieniem Lunę i jednocześnie prawie, że podskakiwać, kiedy migał mu gdzieś fragment czarnej peleryny, która niemal zawsze okazywała się szatą któregoś z uczniów. Denerwowało go to i coraz bardziej niepokoiło.

Przeklinał Snape'a, ten głupi eliksir, swoje sny, a najbardziej siebie samego.

Jeżeli wcześniej nie potrafił w ogóle spojrzeć na Mistrza Eliksirów, to teraz jego czarna sylwetka przyciągała wzrok Harry'ego za każdym razem, kiedy tylko pojawiała się w jego polu widzenia.

"Nie, przestań się gapić!" - karcił się w myślach, całą siłą woli zmuszając się by odwrócić głowę, zanim Snape coś zauważy. Nie zawsze mu się to udawało. Czasami hebanowe oczy Mistrza Eliksirów spotykały się ze szmaragdowymi oczami Harry'ego i wtedy jedyne co Gryfon mógł zrobić, to rumienić się, przeklinając swoje nadpobudliwe serce i szybko odwracać wzrok, udając, że tak naprawdę, to chciał patrzeć w zupełnie inna stronę. Był za daleko, żeby wyczytać coś z zimnych oczu Snape'a, zresztą i tak nie zamierzał.

Chciał, żeby mężczyzna zniknął z jego życia. O niczym tak nie marzył.

Czuł, że z każdym spojrzeniem na Mistrza Eliksirów, jego nienawiść do niego wzrasta i powoli zbliża się do granicy, której przekroczenia Harry obawiał się najbardziej.

Po poniedziałkowej lekcji eliksirów, następna odbywała się piątek. Neville wciąż jeszcze nie wrócił ze szpitala, chociaż minęły już prawie cztery dni.

Harry odczuwał nieokreślony niepokój na myśl o zbliżającej się lekcji eliksirów.

Chociaż już wcześniej obawiał się tych zajęć, to po tym, co stało się na nich ostatnio, myśl o następnej lekcji napawała go takim przerażeniem, że zastanawiał się, czy w ogóle będzie miał dość odwagi, by na nią pójść.

Bał się.

Bał się Snape'a i tego, co ten może zrobić.

Bał się siebie i swoich niezrozumiałych reakcji.

Strach oplatał jego serce i płuca, doprowadzając do tego, że nogi Harry'ego uginały się pod nim, a ręce drżały.

Dlaczego ten sen musiał mu się znowu przyśnić akurat tej nocy?

Gryfona prześladowały wciąż świeże wizje z mokrego, upojnego snu. Już trzeci raz śnił o Snapie i trzeci raz spuścił się, myśląc o nim. Złapał się nawet na tym, iż zaczął zastanawiać się, jak smakowałyby te wiecznie zaciśnięte, wykrzywione w pogardliwym uśmiechu, blade wargi nauczyciela.

Na pewno zupełnie inaczej, niż ciepłe i słodkie wargi Luny.

Gryfon skarcił się za tego rodzaju myśli, ale z mniejszym oburzeniem, niż zazwyczaj.

- Ciekawe, co Snape wymyśli tym razem - głos Rona przedarł się przez mgłę posępnych myśli, otaczającą umysł Harry'ego. - Mam nadzieję, że nie postanowił teraz otruć mnie - rudzielec zbladł wyraźnie, patrząc w ciemność korytarza, z której powinien już się wyłonić Mistrz Eliksirów.

Nie czekał długo.

Harry usłyszał szybko zbliżające się kroki nauczyciela. Kroki zdecydowane, długie, zamaszyste. Gryfon zamknął oczy, wsłuchując się w ten odgłos.

Tylko Snape tak chodził. Dzwięk jego kroków był tak charakterystyczny, że gdyby chłopak usłyszał je na korytarzu, zawsze wiedziałby, że to zbliża się Mistrz Eliksirów we własnej osobie.

Kiedy otworzył oczy, widział już wyraźnie czarną sylwetkę odcinającą się od ciemności korytarza, z którego się wyłoniła. Snape potrafił pojawić się tak, iż wydawało się, jakby materializował się z mroku, jakby sam był ciemnością, która przybrała namacalny kształt i ubrała go w ludzkie ciało. Jedynie jego twarz i dłonie odcinały się nieznacznie od wszechogarniającej czerni otulającej mężczyznę. Peleryna łopotała za nim, przywodząc na myśl zjawę, która wyłania się z czeluści sennych koszmarów, by prześladować i ścigać swą bezsilną ofiarę, oczarowaną groźnym pięknem nadciągającego zła.

Harry zorientował się, że wstrzymuje oddech i gapi się na Mistrza Eliksirów tak, jakby zobaczył go po raz pierwszy w życiu.

"Co się, kurwa, ze mną dzieje?" - pomyślał wstrząśnięty, kiedy Snape zbliżył się do czekających przed klasą uczniów. Gryfon odwrócił głowę w przeciwną stronę, byle tylko nie patrzeć na Snape'a. Nauczyciel otworzył drzwi klasy bez słowa i czekał, aż uczniowie wejdą do środka. Gryfon wyminął Mistrza Eliksirów, przez cały czas patrząc pod nogi, ale kiedy przechodził obok niego, silna woń składników eliksirów zmieszana z czymś korzennym, którą emanował mężczyzna, sprawiła, że chłopakowi zakręciło się w głowie i niewiele brakowało, a zderzyłby się z framugą.

Odprowadzany śmiechami Ślizgonów, zaczerwieniony, pospiesznie usiadł w ławce i nie rozglądając się na boki, zaczął wykładać książki i pozostałe przybory, szpetnie przeklinając w myślach wszystko, co podsunął mu jego rozdygotany umysł.

Całe szczęście, że przynajmniej Snape tego nie skomentował...

*

- Harry, wszystko w porządku? - zapytała Hermiona, kiedy obierali owoce Cedru Pajęczowatego, które były jednym ze składników Eliksiru Rozciągającego, zadanego im dzisiaj przez Snape'a do przyrządzenia.

- Tak, jasne, wszystko w porządku - odparł pospiesznie Gryfon, obierając wraz ze skórką sporą ilość miąższu.

- Nie wyglądasz zbyt dobrze - dodała dziewczyna, patrząc na przyjaciela zatroskanym wzrokiem.

- Szczerze powiedziawszy to wyglądasz, jakbyś miał zamiar kogoś zabić - oświadczył Ron, patrząc ze zgrozą, jak z owocu obieranego przez jego przyjaciela zostaje tylko pestka.

- Nic mi nie jest! - warknął Gryfon, czując, że zaraz chyba eksploduje od środka. Dłonie mu drżały, a serce podchodziło do gardła.

Powodem tego był Snape.

Za każdym razem, kiedy Harry podnosił wzrok, widział nauczyciela przyglądającego mu się spod wpółprzymkniętych powiek. Gryfon podejrzewał, że mężczyzna coś planuje i strasznie go to denerwowało. Na razie nic jeszcze nie zrobił, ale pewnie tylko czeka na okazję, by ponownie go publicznie upokorzyć.

- Auć! - syknął nagle Gryfon, wypuszczając nóż z ręki i wkładając rozcięty palec do ust.

- Harry, pokaż to! - Hermiona wzięła jego dłoń i obejrzała głębokie skaleczenie, z którego obficie sączyła się krew. - O czym ty ciągle myślisz, że nawet nie potrafisz utrzymać porządnie noża? - skarciła go, a chłopak poczuł, że się rumieni. - Trzeba to opatrzyć, bo inaczej zakrwawisz wszystkie składniki i Snape znowu cię obleje.

Harry skrzywił się z bólu. Rozcięcie rzeczywiście dawało mu się we znaki, szczypało i paliło. Ale przecież nie pójdzie do Snape'a i nie poprosi go, żeby pozwolił mu się zwolnić z lekcji, by mógł udać się do skrzydła szpitalnego. A jeszcze bardziej przerażała go myśl o tym, że nauczyciel sam miałby mu opatrzyć dłoń.

- Co tu się dzieje? - zimny, stalowy głos Mistrza Eliksirów dosięgnął Harry'ego w tej samej chwili, gdy padł na niego mroczny cień.

Chłopak zesztywniał, a jego serce zamarło, dotknięte promieniem niewytłumaczalnego strachu.

- Panie profesorze, Harry właśnie skaleczył się w dłoń - Hermiona zaczęła tłumaczyć widząc, iż Gryfon najwyraźniej zapomniał, jak się mówi. - Czy mógłby pan...?

- Potter! - przerwał jej Snape, zwracając się do Harry'ego. - Jak zwykle nie potrafisz wytrzymać bez zwracania na siebie uwagi.

Słowa nauczyciela dotarły do chłopaka dopiero po chwili, kiedy udało im się przebić przez szum w jego uszach, przez szalone bicie serca i mgłę przerażenia, która otoczyła jego umysł. Chciał coś odpowiedzieć, ale miał wrażenie, że język przykleił mu się do podniebienia. Przed oczami widział czarną szatę z niekończącym się rzędem guzików. Widział pelerynę spływającą miękko z pleców i - o bogowie! - bladą dłoń o długich palcach wyciągającą się w jego stronę.

- Daj mi rękę, Potter - głos Mistrza Eliksirów sprawił, że Harry niemal pisnął.

Kątem oka dostrzegł różdżkę, która pojawiła się w drugiej ręce nauczyciela. Gryfon nie był w stanie wykonać żadnego gestu, stał tylko i gapił się z przerażeniem na wyciągniętą w jego stronę dłoń Snape'a.

Ponownie otulił go korzenny zapach i zakręciło mu się w głowie. Zupełnie nie zdając sobie sprawy z tego, co robi, podniósł prawą dłoń, a jego wzrok powędrował w górę, napotykając płonące spojrzenie czarnych, bezdennych oczu, które w snach zawsze doprowadzały go do delirium. Jego drżącej dłoni dotknęły chłodne palce Mistrza Eliksirów.

To, co się wtedy wydarzyło, sprawiło, że Harry osłupiał.

Jego członek drgnął spazmatycznie.

Chłopak z zaskoczeniem malującym się na bladej twarzy poczuł bolesny skurcz w lędźwiach. To uświadomiło mu zagrożenie, w jakim się właśnie znalazł, a przed którym nie był w stanie się obronić. Miał wrażenie, jakby opadał w przepaść bolesnej świadomości i nic nie mogło już tego powstrzymać.

Bezgraniczne zdumienie płonące w jego szeroko otwartych oczach sprawiło, że przez twarz nauczyciela przebiegł cień, a pomiędzy brwiami pojawiła się zmarszczka.

"On wie!" - pomyślał Harry w panice, odwracając wzrok, wyrywając nagłym szarpnięciem dłoń, łapiąc z powrotem nóż i zabierając się za obieranie następnego owocu.

- N-nic mi n-nie jest. Nie t-trzeba - wydukał mając wrażenie, że zaraz chyba umrze ze wstydu i przerażenia. Głos mu się lekko załamał na ostatnim słowie i poczuł na sobie zaskoczony wzrok Hermiony.

- W takim razie nie zawracaj mi więcej głowy, Potter! - warknął nauczyciel, odwracając się do niego plecami i odchodząc.

Harry poczuł łzy pod powiekami.

"Jestem skończony!" - tyle tylko zdołał pomyśleć wśród okruchów zdruzgotanej świadomości.

* * *

"W co ja się, do cholery wpakowałem?" - myślał Harry, sprzątając już siódmy tego dnia schowek.

Był zmęczony, brudny i spocony. Filch postanowił go solidnie wymęczyć, skoro ma okazję poznęcać się nad Potterem.

Harry rozłożył sobie sprzątanie na dwa dni. W sobotę postanowił wysprzątać schowki w dolnej części zamku, a w niedzielę - w górnej. Zostały mu tylko dwa schowki w lochach. Zatrzaskując drzwi siódmego schowka, powlókł się na poszukiwanie następnego.

W lochach było chłodno, ale Gryfon, rozgrzany pracą fizyczną, miał wrażenie, że zaraz się ugotuje.

"Dlaczego moje życie musi być takie popieprzone?" - myślał, spoglądając ponuro na kurz i pajęczyny, pokrywające każdą powierzchnię niewielkiego pomieszczenia. Postawił wiadro na podłodze i westchnął głęboko.

Wszystko, ale to wszystko, to wina Snape'a! Gdyby nie on i jego przeklęty eliksir, spędzałbym teraz prawdopodobnie przyjemny wieczór z Ginny, zamiast brodzić w pajęczynach i szczurzych odchodach!

Harry ze złością zaczął zamiatać śmieci i kurz, pokrywające podłogę i zbierając miotłą pajęczyny z sufitu i ścian.

I to nieprawda, że ten wredny, obrzydliwy drań mnie podnieca! Nie ma w nim nic pociągającego! Ani krztyny seksu!

W głowie Gryfona pojawił się obraz hebanowych oczu, patrzących na niego z wyższością i palące uczucie, kiedy chłodne palce dotknęły jego dłoni. Przez ciało chłopaka przeszedł niekontrolowany dreszcz.

To nic nie znaczyło! Zupełnie nic! Przecież nie może stać tu i podniecać się, myśląc o Snapie. To absolutnie niemożliwe!

Wczorajsza sytuacja na lekcji eliksirów sprawiła, że Harry niemal powyrywał sobie włosy z rozpaczy, uświadomiwszy sobie, co się z nim dzieje, kiedy Mistrz Eliksirów jest w pobliżu i kiedy o nim myśli.

Na dodatek wczoraj po lekcjach spotkał go na korytarzu i oczywiście musiał upuścić torbę z książkami akurat w chwili, kiedy obok niego przechodził.

To był wypadek! Wcale nie wypuścił torby dlatego, że poczuł muskający go fragment peleryny nauczyciela i otulający go korzenny zapach, a jego członek drgnął i Harry niemal zawył z przerażenia. To na pewno nie dlatego. Chociaż reakcja jego rozdygotanego ciała mogła mieć z tym coś wspólnego.

Nie! Nie może o tym myśleć, gdyż jego serce znowu zaczyna mocniej bić.

Czując szum w uszach, zawroty głowy i gorąco rozlewające się po jego ciele, Harry oparł czoło o zimny kamień i zaczął uderzać pięścią w ścianę, powtarzając jak mantrę:

- Jestem głupim, tępym, nienormalnym dziwakiem! Jestem głupim...

- Chociaż raz mówisz z sensem, Potter - zimny głos Mistrza Eliksirów przeszył Harry'ego na wskroś i sprawił, że Gryfon zesztywniał, a na jego twarzy odmalowało się krańcowe przerażenie.

Tylko nie to!

_____________

* "Addicted" by Kelly Clarkson

--- rozdział 05 ---

5. The Cupboard.

Maybe just for tonight.

We can pretend it's alright.

Whats the price I pay.

I dont care what they say.

I want to!*

- Jestem głupim, tępym, nienormalnym dziwakiem! Jestem głupim...

- Chociaż raz mówisz z sensem, Potter - zimny głos Mistrza Eliksirów przeszył Harry'ego na wskroś i sprawił, że Gryfon zesztywniał, a na jego twarzy odmalowało się krańcowe przerażenie.

Tylko nie to!

Chłopak zamknął oczy czując tępy, pulsujący ból w głowie.

"Błagam, tylko nie to!" - powtórzył w myślach, bojąc się obejrzeć. Jednak musiał to zrobić.

Przełykając ślinę, odwrócił się w stronę stojącego w drzwiach Mistrza Eliksirów.

- J-ja tylko... ja mia-miałem posp-sp-sprzątać s-schowki, bo Filch m-mi ka-kazał. Po-pobiłem M-Malfoya i McGonagall się wku-wkurzyła n-na m-mnie - paplał bezradnie wpatrując się w podłogę i nie śmiejąc nawet spojrzeć na czarne buty nauczyciela. - N-nie wie-wiedziałem... Mo-o-gę sobie ju-już i-i-ść, j-jeżeli...

- Zamknij się! - stalowy, groźny głos Snape'a przerwał potok słów Gryfona i sprawił, że Harry niemal ugryzł się w język.

Tak bardzo pragnął stąd uciec. Lecz jedyną drogę odwrotu zastawiał swoją osobą Mistrz Eliksirów i Harry wolałby tu sczeznąć, niż się do niego zbliżyć. Przez tyle dni unikał spotkania z nauczycielem sam na sam, a teraz tak się wpakował. Zresztą i tak nie dałby rady ruszyć się z miejsca, gdyż miał wrażenie, że jego nogi wrosły w kamienie na których stał, a niewidzialna siła wciskała jego ciało w ścianę.

"Idź sobie, proszę! Idź stąd!" - modlił się w myślach. Jednak wydawało się, że wszystkie dobre duchy opuściły Harry'ego pozostawiając go na pastwę człowieka, którego w tej chwili bał się bardziej, niż całego zastępu Śmierciożerców z Voldemortem na czele.

Snape nie tyle nie zniknął, co wszedł wprost w ciemność pomieszczenia, a drzwi - ku przerażeniu Harry'ego - zatrzasnęły się za nim rozbłyskując blado czerwonym światłem oznaczającym interwencję magii.

Zaległa upiorna ciemność.

"On chce mnie zabić!" - pomyślał Gryfon w panice, wciskając się jeszcze głębiej w ścianę i nie będąc w stanie wykonać najmniejszego gestu. Rozglądał się w ciemności, pragnąc ocenić sytuację, jednak nie widział zupełnie nic. Wyczuł, że Snape się zatrzymał, a po chwili niewerbalne zaklęcie musnęło chłopaka i kilka stojących na jednej z półek świec, zapłonęło rozedrganym blaskiem, oświetlając ciemną postać, która zdawała się wyłaniać wprost z wszechogarniającego mroku.

Czas nagle stanął w miejscu.

Światło świec odbijało się w zimnych oczach, które patrzyły wprost na Harry'ego i zdawały się przeszywać jego ciało i duszę, przyszpilając chłopaka do ściany i nie pozwalając mu odwrócić głowy. Czarne kosmyki włosów opadały na szczupłą twarz o surowych rysach, a usta zaciskały się groźnie, chociaż można było odnieść wrażenie, że błąka się za nimi mroczny uśmiech. Harry wiedział, że gapi się z szeroko otwartymi oczami, ale nic nie mógł na to poradzić. Do uszu Gryfona dochodziło szalone bicie jego własnego serca i przyspieszony oddech. Krew pulsująca w jego żyłach i ogarniające go ciepło w końcu odblokowały zamroczony umysł chłopaka i czas ruszył ponownie.

Do Harry'ego dotarła w końcu groza sytuacji, w której się znalazł.

On i Snape. Sami. W ciemnym schowku.

Drzwi magicznie zamknięte i zapieczętowane.

"To już koniec!" - przebiegło przez myśl Harry'ego, kiedy Mistrz Eliksirów zrobił krok w jego stronę i chłopak poczuł ten znajomy, korzenny zapach, wzmocniony dodatkowo przez wonie składników eliksirów. Jego twarz owionął gorący oddech nauczyciela. Czarne oczy zmrużyły się niebezpiecznie, a ciemne brwi ściągnęły.

Harry miał wrażenie, że jego serce za chwilę wyskoczy z piersi. Nogi ugięły się pod nim, a on sam, całą siłą woli zmusił się, by odwrócić wzrok od tego ostrego, przeszywającego spojrzenia.

W chwili, kiedy to zrobił, jakiś ciężar opadł z jego serca i lędźwi, jednak nie na długo. Blade dłonie złapały mocno jego twarz, która brutalnie została odwrócona w stronę surowego oblicza Snape'a.

Harry chciał umrzeć.

Zamiast tego, musiał stać przyciśnięty do ściany, czując na sobie gorący oddech i patrząc w głębokie jak studnie oczy Mistrza Eliksirów, które zdawały się rozbierać jego duszę na części, badając każdy kawałek i penetrując wszystkie zakamarki w poszukiwaniu czegoś, co było ukryte głęboko w sercu chłopaka.

Harry wbił paznokcie w ścianę, próbując bronić się przed tym odzierającym go spojrzeniem, ale jedyne, co mógł zrobić, to zaciskać zęby i starać się nie wypuścić tego czegoś nieokreślonego, co zagnieździło się w nim i szarpiąc się oraz wyrywając, próbowało wydostać się na zewnątrz.

Odczuwał tyle rzeczy naraz, że jego zmysły nie nadążały z rejestrowaniem ich.

Dziwny chłód ciała mężczyzny, tak blisko niego.

Gryfon zdusił jęk, kiedy silne napięcie wstrząsnęło jego ciałem.

Czarne oczy wwiercające się w jego duszę.

Pieczenie pod powiekami przybrało na sile.

Dotyk zimnych dłoni, trzymających jego twarz w silnym uścisku.

Członek Harry'ego drgnął, sprawiając, że chłopak prawie osunął się po ścianie, przerażony reakcją swojego ciała.

Gorący, muskający jego wargi oddech.

Coś wybuchnęło wewnątrz chłopaka, sprawiając, że jęknął przeciągle, pokonany, a w oczach poczuł łzy.

Przestał się opierać.

Oczy Snape'a rozbłysły.

Znalazł to, czego szukał.

Jedna z chłodnych dłoni wypuściła twarz Harry'ego i powędrowała w dół, zatrzymując się przez chwilę na jego sercu, które biło tak szybko, jakby chłopak przebiegł co najmniej kilka mil.

Gryfon zacisnął powieki, czując, że jego policzki płoną ze wstydu. Jednak, kiedy otworzył je ponownie, nie było w nich już strachu, zażenowania, czy niechęci. W zamglonych oczach chłopaka płonęło tylko pożądanie.

Wszystkie maski opadły, łańcuchy puściły, a drzwi zostały wyłamane i świadomość Harry'ego pędziła w dół, niczym kolejka górska, niepohamowana i spiętrzona jak wodospad.

Nigdy, w całym swoim życiu, Harry nie pragnął nikogo tak bardzo, jak tego mężczyzny.

Dłoń Snape'a zsunęła się po jego torsie i zatrzymała się dopiero na jego kroczu. Członek chłopaka, zupełnie już twardy, drgał pod materiałem spodni i szortów, błagając o dotyk. Zatopiony w bezdennych czeluściach oczu Mistrza Eliksirów, Gryfon wstrzymał oddech. Starał się zmusić swoje ciało, by nie drżało tak bardzo, gdyż ledwie mógł utrzymać się na uginających się pod nim nogach.

W chwili, kiedy palce Snape'a zaczęły powoli rozsuwać rozporek jego dżinsów, Harry był w stanie tylko zagryzać wargę niemal do krwi, by nad sobą zapanować. Wiedział, że głęboko pod tą twardą, zimną, opanowaną maską, Snape śmieje się z niego i jego słabości.

Jednak to się teraz nie liczyło. Nic się teraz nie liczyło.

Jedynie dłoń mężczyzny, która niczym wąż wśliznęła się w spodnie Harry'ego i zatrzymała się milimetry od jego drgającej niecierpliwie erekcji.

Ciemne oczy zwęziły się i pojawiła się w nich nowa nuta.

Snape bawił się z nim.

Gryfon stęknął, a pragnienie widoczne na jego twarzy zamieniło się niemal w obłąkańczą żądzę. Krew pulsowała w jego głowie, a fale palącego żaru obmywały jego ciało, raz za razem, wywołując bolesne skurcze w podbrzuszu.

Harry poruszył się niespokojnie i wypchnął biodra, pragnąc dotyku. Jego ciało błagało. Dłoń Snape'a cofnęła się nieznacznie, muskając delikatnie materiał, pod którym tętniła bolesna erekcja Gryfona. Harry jęknął, zaciskając oczy z beznadziejnego pragnienia, które go spalało i nie mogło zostać zaspokojone.

Nie potrafił dłużej ze sobą walczyć. Z jego ust wydobył się pełen udręki, zachrypnięty jęk:

- Proszę...

Kiedy uniósł powieki, ujrzał demoniczny błysk w oczach mężczyzny, który zdawał się wydobywać z głębi mroku jego źrenic. Wtedy dłoń Mistrza Eliksirów natychmiast wsunęła się pod materiał bokserek, chłodne palce owinęły się wokół gorącego, pulsującego penisa chłopca i cały świat eksplodował.

Harry miał wrażenie, że tonie w morzu upojenia, które zalało jego umysł i ciało.

Ręka Snape'a poruszała się szybko na drgającym spazmatycznie członku Gryfona. Harry konał z przyjemności. Silne, odbierające mu zmysły fale rozkoszy, przechodziły przez jego ciało, popychane szybkimi posunięciami chłodnej dłoni. Usta Harry'ego otworzyły się w niemym krzyku, łapczywie chwytając powietrze, a z jego gardła wydobył się przeciągły jęk, którego nie potrafił powstrzymać. Zatopiony w mroku oczu Mistrza Eliksirów, nie był w stanie odwrócić głowy.

Chciałbym zatonąć w nich, kiedy będziesz mnie brał...

Echo wypowiedzianych przez niego zaledwie tydzień temu słów, powróciło do Harry'ego silnym uderzeniem i poczuł nutę rozbawienia głęboko w swojej duszy. Jego wewnętrzna, chłodna świadomość doszła nagle do zaskakujących wniosków: stoi tu, w tym ciemnym schowku, w uścisku Severusa Snape'a - najbardziej znienawidzonego nauczyciela w szkole, który wprawnymi, szybkimi ruchami dłoni na jego męskości doprowadza go do delirium, a Harry dyszy i jęczy, obezwładniony pragnieniem, które odczuwa wobec tego człowieka. Ta sytuacja wydała mu się absurdalna i, gdyby nie to, że jego zmysły były zajęte przeżywaniem rozkoszy, którą dawał mu Snape, Gryfon roześmiałby się, a łzy spłynęłyby po jego policzkach.

Wtem dłoń, która do tej pory trzymała Harry'ego za brodę i nie pozwalała mu odwrócić wzroku, puściła jego twarz i powoli zsunęła się po klatce piersiowej chłopca, by następnie wślizgnąć się pod jego koszulkę i delikatnie uszczypnąć sutek.

Harry zawył, przeszyty nagłym bólem, a jego ciało poderwało się i ponownie uderzyło plecami o ścianę.

Nigdy nie myślał, że ta część ciała może być taka wrażliwa.

Następne uszczypnięcie i Harry niemal osunął się po zimnych kamieniach, gdyż ból przyjemności był zbyt silny na jego rozgorączkowane ciało. Jednak w ostatniej chwili ramię Snape'a złapało go w pasie i podciągnęło ponownie w górę, a Snape naparł na niego, więziąc Harry'ego w silnym uścisku pomiędzy zimnem kamieni i swym chłodnym ciałem.

Przez umysł Gryfona przebiegł zamglony obraz pierwszego snu.

Ale - na Merlina! - to było realne!

Harry, czując, że dłoń Snape'a wyciąga z niego orgazm, a całe jego ciało zalewa żar, złapał w palce okryte czarną szatą ramiona i wcisnął twarz w pierś Mistrza Eliksirów, jęcząc w nią z udręki i przyjemności zarazem.

Podniecająca woń ciała Snape'a wdzierała się do jego nozdrzy, przyprawiając go o jeszcze większy zawrót głowy.

Snape, jakby wyczuwając, że Harry jest już blisko, zwiększył tempo, a ciało Gryfina zawyło z niecierpliwości wobec zbliżającego się finału.

Ostatnim tchnieniem świadomości przez umysł chłopaka przebiegła myśl, że Snape jest Mistrzem nie tylko Eliksirów.

Wtedy nastąpiła eksplozja.

Eksplozja żaru, eksplozja kolorów i dźwięków.

Harry słyszał, jak krzyczy, kiedy obezwładniająca fala ekstazy zalała jego lędźwie, opanowując w mgnieniu oka całe, szczupłe ciało Gryfona i wstrząsając nim jak kukiełką. Palce wbiły się w ciemne ramiona niemal do krwi, a gorące łzy zalały pierś Mistrza Eliksirów. Wszystkie mięśnie napięły się, skóra płonęła, a umysł Harry'ego skomlał z przyjemności.

Chłopak miał przez chwilę wrażenie, że nie wytrzyma i umrze z rozkoszy.

Czuł, jak jego penis wyrzuca z siebie strumienie spermy, które spływają po dłoni nauczyciela albo osiadają na jego czarnej szacie.

Harry zapomniał, jak się myśli, zapomniał zupełnie, gdzie się znajduje i co miał robić. Zapomniał o wszystkim, co znał do tej pory.

Dochodząc w dłoni Snape'a, uczepiony jego szat, urodził się na nowo, odkrywając cuda, o jakich istnieniu nie miał do tej pory pojęcia.

Kiedy ostatnia fala wibrującej przyjemności wypłynęła gorącym strumieniem z jego ciała, Snape puścił go nagle i odsunął się. Nogi Gryfona ugięły się pod nim i chłopak osunął się powoli na podłogę, nie wypuszczając jednak z dłoni czarnych szat. Opadł na kolana przez Mistrzem Eliksirów, trzymając w dłoniach poły jego peleryny i dygotał, nie mogąc złapać tchu, ani otworzyć oczu.

Z trudem zdawał się powracać do równowagi, jednak echo orgazmu wciąż dudniło w jego ciele. Oszołomiony chłopak nie potrafił nawet otworzyć oczu, a co dopiero mówić o uspokojeniu gwałtownie bijącego serca, czy zmuszeniu wycieńczonych mięśni do działania. Chciał się podnieść, naprawdę chciał, jednak nie był w stanie.

W końcu udało mu się wygrać bitwę ze swoim organizmem i podnosząc głowę, otworzył oczy.

To, co zobaczył sprawiło, że powróciło przerażenie, a serce, które powoli się uspokajało, podskoczyło niemal do gardła.

Harry'ego zmroził strach, kiedy patrzył na nabrzmiałego, sterczącego w jego kierunku penisa Mistrza Eliksirów, wyłaniającego się spod czarnych szat.

Bezgraniczne zdumienie odebrało mu mowę i zdolność myślenia. Jego oczy powędrowały w górę, pragnąc wyczytać z twarzy Snape'a jakąś odpowiedź i - ku swemu przerażeniu - znalazł ją.

Czarne, płonące oczy wwiercały się w Harry'ego, a ciemne brwi uniosły się w górę, jakby podświadomie przekazując Gryfonowi wiadomość: "Na co czekasz?"

Chłopak poczuł, że oblewa go fala gorącego wstydu. Spojrzał ponownie na zaczerwieniony organ Snape'a i zagryzł wargę, starając się stłumić narastającą w nim panikę.

Czy naprawdę Mistrz Eliksirów chciał, żeby Harry TO zrobił??

Gryfon widział zarys ciemnych włosów otaczających męskość Snape'a. Jego oczy starannie badały każdy fragment i chłonęły zachłannie widok, utrwalając go w pamięci. Ku zaskoczeniu Harry'ego, spod otulającego go płaszcza strachu zaczęło przebłyskiwać pożądanie, które objawiło się w jego chorobliwie błyszczących oczach.

Walcząc ze spalającym jego ciało wstydem i strachem, przełknął ślinę, a jego ręka powędrowała w górę i palce owinęły się wokół twardego jak kamień członka Snape'a. Jego dłoń wydała mu się bardzo mała w porównaniu z wielkością erekcji Mistrza Eliksirów, którą trzymał w ręku. Pomyślał przez chwilę, że aby objąć ją całą od jąder aż po czubek, potrzebowałby trzech dłoni. Myśl ta sprawiła, że zakręciło mu się w głowie.

Harry badał dokładnie wzrokiem czerwony, gładki czubek penisa i cienkie, nabrzmiałe żyły ciągnące się wzdłuż trzonu. Wyczuwał pod dłonią pulsującą krew, która rozgrzewała masywny organ.

"Jaki ciepły" - przemknęło przez myśl Harry'ego mającego w pamięci chłód przyciskającego się do niego ciała Snape'a i dotykających go zimnych palców.

Nagle zapragnął skosztować tego ciepła. Działając instynktownie, otworzył usta i językiem przesunął po czubku, zostawiając na nim mokry, błyszczący ślad. Zafascynowany dostrzegł, że członek drgnął pod jego dotykiem, a z ust Mistrza Eliksirów usłyszał cichy, stłumiony jęk.

Uśmiechnął się do siebie z zadowoleniem.

Penis Snape'a smakował nieco gorzko i słono jednocześnie, był ciepły i przyjemny w dotyku. Język Harry'ego ponownie dotknął czubka i dokładnie go obmył, jednak tym razem z ust mężczyzny nie wydobył się żaden dźwięk.

Umysł Gryfona - zamglony wstydem, strachem i pożądaniem - zarejestrował to i przez chwilę pojawiła się w nim myśl, że musi się bardziej postarać, gdyż tak bardzo chciał zostać ponownie nagrodzony tym cudownych dźwiękiem.

Harry nigdy tego nie robił, ale prowadził go instynkt nieokiełznanego pragnienia, który był silniejszy od każdego innego uczucia. Zaślepiony żądzą zaczął wodzić językiem po twardym, nabrzmiałym penisie od czubka, przez trzon, aż po miękkie jądra i z powrotem. Smakował go każdym pociągnięciem języka i zatracał się w doznaniach. Przez jego zamglony umysł przedzierał się przyspieszony oddech Snape'a, któremu najwyraźniej podobały się zabiegi Harry'ego.

Dusza chłopaka była pogrążona w agonii upojenia, wchłaniając Snape'a każdym zmysłem. W nozdrzach czuł ostry, piekący zapach, który dopełniał jego odczuć.

Nagle Gryfon poczuł palce wplatające się w jego włosy. Zaskomlał cicho, kiedy Snape cofnął biodra, ale już w chwilę później Harry'ego przeszył druzgoczący promień zrozumienia. Mistrz Eliksirów skierował członek wprost w usta Gryfona.

"Jak mam wziąć w usta coś tak ogromnego?" - przebiegło przez głowę chłopaka, zanim mężczyzna nakierował i pchnął.

Penis wtargnął do wnętrza ust Harry'ego zagłębiając się aż do gardła. Gryfon zakrztusił się i chciał oderwać głowę, ale Snape trzymał ja mocno i nie pozwalał na żaden ruch. Następne pchnięcie aż po gardło wycisnęło łzy z oczu Harry'ego. Krztusząc się, złapał kurczowo za czarne szaty i ścisnął mocno, pragnąc dać Snape'owi znak, aby przestał.

Nie chciał, żeby tak to wyglądało. Nie chciał, żeby Mistrz Eliksirów tak po prostu pieprzył jego usta. Nie może się na to zgodzić!

Ale czy miał dość sił, by się sprzeciwić, kiedy jego ciało przestało go słuchać i poddawało się władzy Snape'a bez żadnego oporu?

Harry, zrezygnowany opuścił ręce i otworzył gardło na przyjęcie kolejnego pchnięcia.

Penis wypełniał usta chłopaka i rozpierał je, ledwie się w nich mieszcząc. Mistrz Eliksirów, najwyraźniej wyczuwając, że udało mu się go złamać, zdjął rękę z głowy Gryfona, lecz Harry nie cofnął się. Złapał palcami gorący organ i powoli wysunął penisa ze swoich ust, jednak tylko po to, by po chwili pochłonąć go ponownie wciągając głęboko do gardła. Tylko na tyle, na ile był w stanie to zrobić i nie zakrztusić się.

Chciał Snape'a. Chciał posmakować go całego. Chciał dać mu przyjemność, jakiej on sam zaznał jeszcze parę chwil temu.

Wziął w usta mokry już czubek i zaczął go ssać, pragnąc wyciągnąć z Mistrza Eliksirów więcej, niż ten dał mu do tej pory.

Usłyszał jęk, wyrywający się z ust mężczyzny. Harry'ego przeszył dreszcz podniecenia.

Tak, chciał słyszeć jego jęki. Jęki Severusa Snape'a, Mistrza Eliksirów. Jęki, które wywoływał on - Harry.

Gryfon przyspieszył pragnąc usłyszeć to ponownie, głośniej. Wsuwał nabrzmiały, pulsujący członek aż do samego gardła, ssąc go jednocześnie i delikatnie pieścił miękkie, ciepłe jądra wolną dłonią.

Jęki zaczęły przybierać na sile. Zamroczony umysł Harry'ego odbierał je jakby z oddali. Kiedy Gryfon, do ust i języka, dołączył również zęby, którymi drażnił wrażliwą skórę na mokrym, gorącym czubku, został nagrodzony długim, mrocznym pomrukiem przyjemności.

Zamglonym z pożądania wzrokiem, spojrzał w górę, pragnąc zobaczyć twarz Mistrza Eliksirów. Błyszczące jak czarny marmur oczy Snape'a patrzyły wprost na niego. Płonący w nich głód i zachłanność, z jaką spijały roztaczający się przed nimi widok sprawiły, że Harry niemal zemdlał. Nie odrywając wzroku od gorączkowego spojrzenia, przyspieszył, połykając penisa nauczyciela niemal w całości, jednocześnie obciągając szybko ręką dolną część trzonu, której jego usta nie były w stanie objąć. Jego język i zęby drażniły błyszczącą główkę, kiedy Harry wyjmował go na moment, by po chwili ponownie zanurzyć go w ciepłym, chętnym wnętrzu swych ust.

Obraz przed oczami Harry'ego był zamazany, ale chłopak widział, jak przez twarz mężczyzny przechodzą skurcze przyjemności. Wiecznie surowe rysy złagodniały, ale oczy nie straciły swego mrocznego wyrazu.

Harry zacisnął powieki, oblizując zachłannie czerwony, rozgrzany czubek i z zaskoczeniem stwierdził, że czuje na języku ostry smak spermy. Jego serce zawyło z radości.

Jest już tak cholernie blisko doprowadzenia Mistrza Eliksirów do orgazmu!

Zbierając w sobie wszystkie siły, złapał się czarnych szat i z całej siły naparł ustami na sączący się, drżący członek, wciskając go sobie niemal do gardła.

Wtedy dotarł do niego głośny, ochrypły jęk, a ciałem Severusa wstrząsnął dreszcz.

Krztusząc się, Harry chciał cofnąć głowę, ale wtedy poczuł dłonie Snape'a, chwytające jego włosy i przytrzymujące jego głowę w żelaznym uścisku. Harry poczuł, że jego usta wypełniają się ostrym i gorzkim w smaku, lepkim płynem. Szarpnął głową, a z jego oczu wypłynęły łzy, jednak żelazny uścisk nie zelżał. Gryfon, drżąc wraz z ciałem Mistrza Eliksirów, zrezygnowany zaprzestał walki i zaczął połykać jego spermę, która ciepłymi strumieniami zraszała jego gardło i wnętrze ust.

Część białego płynu wymknęła się i spłynęła po brodzie chłopca. W tej samej chwili poczuł bolesne pociągnięcie za włosy, którym ukarał go Snape.

Gryfonowi kręciło się w głowie z oszołomienia. Snape spuszczał się w jego usta, a Harry był zmuszony połknąć wszystko, do ostatniej kropli. I nie potrafił się przeciwstawić.

W chwili, kiedy chłopak przełknął ostatnią dawkę gorzkiego nasienia, jego głowa została uwolniona z uścisku, a rozgrzany do czerwoności członek wyjęty z jego ust. Chłopak zaczerpnął tchu.

Czuł mokry ślad spermy spływający po jego brodzie i żłobiący ścieżkę na jego rozpalonej skórze.

Kiedy Mistrz Eliksirów zapiął rozporek, twarz Harry'ego została ujęta pod brodę i uniesiona w górę. Gryfon zamglonymi oczyma patrzył na malujący się na twarzy Snape'a wyraz złośliwego triumfu i mrocznej satysfakcji.

Mistrz Eliksirów długim, żółtawym palcem zebrał odrobinę spermy, która wymknęła się Harry'emu, a następnie włożył mu go do ust. Gryfon oblizał dokładnie palec, nie odrywając spojrzenia od twarzy Snape'a. Zajęczał cichutko, kiedy mężczyzna zabrał palec.

Na twarzy Mistrza Eliksirów pojawił się zimny, wyrachowany uśmiech.

- To było miłe, panie Potter.

Harry wstrzymał oddech. Uświadomił sobie nagle, że były to pierwsze słowa Snape'a, od kiedy wszedł do schowka. Otworzył usta, żeby coś odpowiedzieć, ale głos zamarł mu w gardle. Mistrz Eliksirów nagle cofnął się, odwrócił się od klęczącego na podłodze Harry'ego, otworzył drzwi i zniknął za nimi, pozostawiając Gryfona w ciemnym, chłodnym schowku.

Harry, zaszokowany i zagubiony patrzył na drzwi, za którymi zniknął Snape i próbował zrozumieć, co się stało.

Kręciło mu się w głowie, serce biło mu gwałtownie, a ciałem wstrząsały dreszcze. W jego umyśle dudniły rozbiegane myśli:

Czy to się wydarzyło naprawdę? Czy on i Snape właśnie przed chwilą...?

Gorąca, obezwładniająca fala wstydu przeszyła serce Gryfona.

"Właśnie obciągnąłem Mistrzowi Eliksirów!" - pomyślał spanikowany, próbując pozbierać kawałki rozbitej dumy i szacunku do siebie. Miał wrażenie, że jego ciało płonie z zażenowania, a w gardle poczuł gorzki smak wstydu, zmieszany ze świeżym wciąż smakiem spermy Severusa Snape'a. Jego umysł nie potrafił ogarnąć tego zdarzenia i Harry błądził w swej świadomości, próbując uchwycić się kawałków wspomnień i zrozumieć, gdzie się znajduje, co przed chwilą zaszło, gdzie się podział Snape i dlaczego czuje się tak podle upokorzony?

Zacisnął drżące pięści, zagryzł wargę i ze ściśniętym gardłem, przełykając łzy, podniósł szklisty wzrok na drzwi.

Harry siedział jeszcze przez jakiś czas na kamiennej podłodze w ciemnym schowku, w zimnych lochach pod zamkiem, wpatrywał się w drzwi i czekał z nadzieją.

Jednak Mistrz Eliksirów już więcej się w nich nie pojawił.

___________________

* "Kinda I want to" by Nine Inch Nails

--- rozdział 06 ---

6. Darkness.

I'm searching for answers

Cause something is not right.

I follow the signs,

I'm close to the fire.

Harry Potter zamknął oczy, czując w swoim wnętrzu rozgrzewające ciepło i przejmujący chłód jednocześnie. Uczucie gorzkiego wstydu powoli wyparowywało z jego umysłu. Przyjemne zadowolenie walczyło z obezwładniającym strachem. Miał wrażenie, że jego serce zostało rozerwane na pół i obie części nie potrafiły dojść ze sobą do porozumienia. Gryfon mógł tylko leżeć w ciemności pod przykryciem i czekać na rozstrzygnięcie.

Która połowa zwycięży? Na razie był remis.

Był środek nocy. Ron już dawno chrapał, ale Harry nie mógł zasnąć. Wszystkie wydarzenia, które zaledwie kilka godzin temu lawinowo przetoczyły się przez jego i tak pogmatwane życie, sprawiły iż zastanawiał się, czy jeszcze kiedykolwiek będzie w stanie zasnąć.

Na jego policzkach płonęły chłodne rumieńce, a kąciki ust unosiły się nieznacznie w gorzkim grymasie, który powinien być uśmiechem, jednak wcale go nie przypominał. Zielone oczy wpatrujące się w sklepienie błyszczały gorączkowo, przeżywając ponownie każdą chwilę.

* * *

- Harry! Harry! Co się z tobą dzieje? - zdenerwowany głos Hermiony przedarł się przez otulony mgłą umysł Harry'ego i wyrwał go z odrętwienia, w którym znajdował się przez cały poranek, aż do śniadania. Na jego talerzu leżało kilka kiełbasek, których nawet nie ruszył.

- Nic - wymamrotał czując, że zbiera mu się na wymioty. Po raz dziesiąty już spojrzał przelotnie na stół nauczycielski.

Snape'a nie było na śniadaniu.

Harry dziękował za to wszystkim dobrym duchom.

Do tej pory nie potrafił właściwie zrozumieć jak doszło do sytuacji, która miała miejsce wczoraj wieczorem w schowku w lochach. Z jednej strony jego umysł próbował wyrzucić to z pamięci, a z drugiej - ogarniała go fala gorąca na samo wspomnienie smaku Snape'a, jego zapachu, jego oszałamiającej bliskości.

"To niemożliwe! To się nie mogło wydarzyć! To wszystko mi się przyśniło!" - powtarzał sobie w myślach przez cały czas, gdyż jego umysł nie potrafił ogarnąć tego zdarzenia, a Harry za nic w świecie nie chciał mu w tym pomagać.

Słowa "Obciągnąłem Mistrzowi Eliksirów" pojawiały się w jego głowie na przemian ze słowami "Nie, to się wcale nie wydarzyło! Musiało mi się to przyśnić!", a czasami przebłyskiwały również słowa "Zostałem wykorzystany przed nauczyciela. Może powinienem komuś o tym powiedzieć?".

Harry próbował sobie wyobrazić rozmowę, w której wyznałby to Dumbledore'owi:

"- ...Snape do mnie podszedł i patrzył się na mnie.

- I co było dalej, Harry?

- Hmmm, od samego spojrzenia dostałem erekcji.

- Ach.

- No i później... hmm... powiedziałem "proszę".

- To nieco komplikuje sprawę, Harry...

- No i on mnie dotknął. A później ja... obciągnąłem mu. I na końcu powiedział do mnie "To było miłe, panie Potter".

- Założę się, że musiało to być dla niego miłe, Harry.

- I co pan o tym myśli, dyrektorze?

- Gdzie miała miejsce ta sytuacja?

- W schowku na miotły.

- W schowku? Przecież to miejsce publiczne.

- Nie, gdybyśmy zrobili to w Wielkiej Sali, to byłoby to miejsce publiczne.

- Hmm... A jak ty się po tym czułeś, Harry?

- Miałem najwspanialszy orgazm w życiu.

- No to nie widzę problemu, Harry.

- Dziękuję, że mnie pan wysłuchał, panie dyrektorze."

Harry uśmiechnął się do siebie mimowolnie.

Nie. Wiedział, że nigdy, przenigdy nikomu o tym nie wspomni. Umarłby ze wstydu. Ten wstyd ciążył mu w każdej sytuacji, przytłaczając go swym ciężarem i nie pozwalając zapomnieć.

Harry nienawidził siebie za to, że wypił wtedy ten eliksir. Nienawidził siebie za to, jak działał na niego Snape. Nienawidził siebie za świadomość, że wtedy, w schowku zrobiłby dla Snape'a wszystko. Zrobiłby każdą rzecz, o jaką Mistrz Eliksirów by go poprosił. I nienawidził Snape'a za to, że drań doskonale o tym wiedział. Nienawidził go za jego pewność siebie. Ale to Harry dał mu tę pewność.

Bał się też. Bał się, ponieważ Mistrz Eliksirów wiedział o pragnieniach Harry'ego Pottera. Bał się, ponieważ to dawało Snape'owi władzę nad Harrym, a ten człowiek był zdolny do wszystkiego. A Harry sam mu dał tę władzę. Bał się, do czego Snape mógł ją wykorzystać.

Harry przeklinał siebie samego i wszystko, co doprowadziło go do punktu, w którym się teraz znajduje.

Niech będzie przeklęta chwila, kiedy wziąłem do ust ten przeklęty eliksir i odkryłem w sobie te przeklęte pragnienia!

Kiedy wrócił wczoraj wieczorem do dormitorium, wszyscy już spali. Pamiętał zapach spermy Mistrza Eliksirów, który wciąż czuł na sobie, a którego nie udało mu się zmyć w łazience. Czuł się brudny, upokorzony i zdeptany, ale druga połówka jego serca wyśpiewywała serenady radości. Dostał to, czego tak bardzo pragnął. Może nie wyglądało to, tak, jak w jego marzeniach, ale to na pewno dopiero początek. Snape nie może przecież wiecznie udawać, że nic do Harry'ego nie czuje. Przecież widział wtedy to płonące spojrzenie czarnych oczu...

Zadrżał, przypominając sobie chłodną dłoń poruszającą się na jego penisie, która doprowadziła go do najwspanialszego orgazmu w jego życiu. To zupełnie co innego, niż robienie tego samemu...

- Harry! Harry! - głos Hermiony przedarł się przez myśli Harry'ego.

- Przestań wreszcie "harrować"! - warknął Gryfon. - Co? - dodał, widząc wyrzut w oczach przyjaciółki. Był zły, że Hermiona wciąż go nagabuje i nie pozwala mu spokojnie pomyśleć.

- Co się z tobą dzieje? - fuknęła Hermiona robiąc obrażona minę.

- Przecież mówię, że nic! Przestań się mnie wreszcie czepiać i zostaw mnie w spokoju! - syknął Harry, odsuwając ze złością talerz i podnosząc się gwałtownie z miejsca.

Chciał zostać sam.

Widział, że Ron otworzył szeroko oczy, zaskoczony nagłym wybuchem swego przyjaciela i chciał coś powiedzieć, ale jego pełne usta nie pozwoliły mu na to.

- Idę uprzątnąć resztę schowków - powiedział gniewnie Harry, odwracając się plecami do przyjaciół i ruszając w stronę wyjścia. Nie obchodziło go, czy się na niego obrażą, czy nie. Nawet nie czekał na protesty Hermiony. Czuł na sobie odprowadzające go spojrzenia części uczniów, wśród których było również intensywne spojrzenie Draco Malfoya, jednak teraz nie był w stanie zwracać na to uwagi.

Szedł szybko korytarzami, roztrzęsiony i zdenerwowany. Nie rozumiał, skąd brały się u niego te pokłady agresji, które ostatnio wyrzucał z siebie w ilościach zdolnych zatopić cały korytarz. Potrzebował samotności, żeby to wszystko spokojnie przemyśleć.

Nie interesowało go zwycięstwo Armat we wczorajszym meczu, o którym przez cały czas opowiadał mu Ron. Nie miał ochoty słuchać o stercie prac domowych, o której Hermiona cały czas mu przypominała i zamęczała go, żeby pospieszył się ze sprzątaniem, bo nic nie zdąży na jutro odrobić. Nic go nie interesowało. Wszystko nagle zostało zepchnięte na dalszy plan. Najważniejsze było teraz dla niego to, co wydarzyło się wczoraj wieczorem w małym, zatęchłym schowku w zimnych, mrocznych lochach Hogwartu. Chciał teraz myśleć tylko o tym. Tylko o tym potrafił teraz myśleć.

Czuł, że jego życie diametralnie się teraz zmieni. Nie wiedział dokładnie na czym ta zmiana miała polegać, ale na pewno nie będzie to dla niego ten sam Hogwart, co wcześniej. Wszystko, na co spojrzał nosiło teraz dla niego znamię jego obsesji Severusem Snape'em.

Nie był w stanie dokończyć wczoraj sprzątania tego schowka. Po prostu nie potrafił się na tym skupić. Zdruzgotany i zszokowany opuścił schowek, powlókł się prosto do łazienki i siedział tam tak długo, dopóki nie upewnił się, że wszyscy już poszli spać.

Już nigdy nie wróci do tego miejsca, które było świadkiem jego całkowitego upokorzenia i jednocześnie największej ekstazy. Wiedział, że Filch będzie na niego wściekły, ale nikt go tam nie zaciągnie, nawet siłą.

Został mu jednak jeszcze jeden schowek w dolnej części zamku, najbliżej komnat Ślizgonów. Całe szczęście, że odnoga, w której się znajdował prowadziła daleko od gabinetu Snape'a. Jednak Gryfon cały czas odczuwał niepokój. Był w takim stanie, że gdyby spotkał dzisiaj Snape'a na korytarzu, mógłby uciec z krzykiem, albo - co gorsza - zemdleć z przerażenia.

Kiedy Harry, zamyślony schodził do lochów, przypomniał sobie, że nie zabrał wiadra i całej reszty środków czystości, które były mu potrzebne do sprzątania, a które znajdowały się w schowku obok gabinetu Filcha. Westchnął zrezygnowany, odwrócił się w połowie schodów i w tej samej chwili ujrzał ciemny kształt znikający za rogiem na szczycie schodów. Zaniepokojony spiął się cały i poczuł nagły ciężar przygniatający jego serce.

Wszyscy uczniowie byli przecież na śniadaniu. Nie mógłby tutaj nikogo spotkać. Włożył dłoń do kieszeni, zaciskając ją na różdżce i powoli zaczął wdrapywać się po schodach. Wpatrywał się w róg korytarza z taką intensywnością, że po chwili poczuł łzy w oczach, jednak nie odważył się mrugnąć. Nasłuchiwał, ale nie słyszał nic podejrzanego. Kiedy znalazł się na szczycie schodów, zacisnął jeszcze mocniej dłoń na różdżce i z mocno bijącym sercem, wyjrzał ostrożnie za róg.

Nikogo tam nie było.

Odetchnął z ulgą wmawiając sobie, że coś mu się pewnie wydawało. Po co ktoś miałby go śledzić? Jednak kolejne piętro pokonał biegiem.

Ze schowka obok gabinetu Filcha zabrał szczotkę, wiadro, środki czystości, ścierki i miotełki i z całym pobrzękującym ekwipunkiem rozpoczął ponowną wędrówkę w dół, wprost do lochów.

Rozglądał się bacznie, ale żadne dziwne zjawiska nie wyskoczyły na niego nagle zza rogu. Pomyślał o medalionie - prezencie od Luny, który spoczywał sobie spokojnie w kufrze w jego dormitorium. Żałował, że go przy sobie nie ma. A nuż okazałoby się, że jednak działa.

"Nie ma powodów do niepokoju. Jestem w Hogwarcie - najbezpieczniejszym w tej chwili miejscu w Czarodziejskim Świecie. Nie ma tu nic groźnego. No, może poza trójgłowymi psami, ogromnymi pająkami, wężami, które jednym spojrzeniem mogą zabić człowieka i całą masą innych dziwnych stworzeń ukrywających się w zakamarkach zamku. I Snape'em." - myślał, stawiając wiadro na jednym ze stopni i przeciągając się. - "To pewnie był tylko Irytek, albo jakiś inny duch."

Kątem oka dostrzegł ruch na szczycie schodów, jednak kiedy odwrócił głowę, zobaczył tylko kilka wiszących na ścianach obrazów. Stary opasły mnich drzemał w swych ramach, a stado hipopotamów spokojnie wylegiwało się w wodzie. Nikt się nie poruszał na obrazach. Skąd więc to wrażenie?

"Mam jakieś omamy. Pewnie z niewyspania" - pomyślał Harry, łapiąc ponownie wiadro i schodząc do zimnych lochów. Kiedy przemierzał długi, surowy korytarz czuł, jak chłód przenika jego ubranie i wstrząsa jego ciałem. Tu zawsze było zimno. Prawie o tym zapomniał, przypominając sobie żar, który płonął w nim wczoraj, kiedy on i Mistrz Eliksirów...

Harry poczuł jak jego twarz oblewa się rumieńcem. Naprawdę nie wyobrażał sobie, że mógłby się teraz spotkać ze Snape'em. Na samą myśl o tym oblewał go zimny pot.

W końcu dotarł do celu. Najbardziej zapuszczony i zapomniany schowek w całym zamku znajdował się zaledwie kilkanaście metrów od wejścia do pokoju wspólnego Ślizgonów, w mrocznej wnęce za rogiem. Harry był tutaj tylko raz w życiu, kiedy razem z Ronem wypili Eliksir Wielosokowy i zamienili się w Crabbe'a i Goyle'a - dwóch wiernych osiłków Malfoya.

O tej porze nie było tu nikogo, ale Harry wiedział, że wkrótce zaczną pojawiać się powracający ze śniadania uczniowie Slytherinu. Wolał więc nie kusić losu i szybko zaszył się w mroku otaczającym schowek. Kiedy otworzył drzwi, w jego nozdrza buchnął odrażający odór stęchlizny i szczurzych odchodów. Zatkał nos, krztusząc się przez chwilę i machnięciami dłonią starając się odpędzić zapach.

"Będę po tym śmierdział gorzej od Stworka" - pomyślał ze wstrętem, próbując dojrzeć coś w ciemności.

Wyjął z kieszeni różdżkę, żeby przyświecić sobie trochę w poszukiwaniu jakiejś świecy, kiedy nagle czyjeś silne ręce złapały go od tyłu i uniosły w górę, a twarda jak skała pięść wbiła się w jego brzuch, pozbawiając go tchu. Zanim Gryfon zdążył się zorientować, różdżka została wyrwana z jego dłoni, a on sam znalazł się na podłodze, trzymając się za brzuch i próbując złapać oddech. Przed jego oczami pojawiły się gwiazdy, a w uszach słyszał tylko szum, przez który jednak przebił się po chwili znajomy, jadowity głos:

- Nie jesteś już taki buntowniczy, co Potter?

Do uszu Harry'ego dotarły dwa ochrypłe śmiechy.

- Czego chcesz Malfoy? - wydusił Harry, zaciskając zęby i podnosząc wzrok.

Draco stał pomiędzy swoimi dwoma gorylami i uśmiechał się mściwie.

- Czego chcę? Myślisz, że tak po prostu puszczę ci płazem to wszystko, przez co muszę przechodzić z twojego powodu?

Klęcząc na kamiennej podłodze, Harry starał się szybko oszacować szanse. Ich było trzech, on - jeden. W dodatku zabrali mu różdżkę. Jak mógł być tak nieostrożny? Przeklinał się w myślach za swoją głupotę.

- To wy mnie śledziliście? - zapytał, chociaż dobrze znał odpowiedź. Chciał zyskać na czasie. Miał nadzieję, że lada moment ktoś nadejdzie. Chociaż podejrzewał, że Ślizgoni raczej z przyjemnością popatrzyliby na to, jak jego koledzy rozgniatają Harry'ego Pottera na miazgę. W głębi duszy miał jednak nadzieję, że chociaż jeden z nich okazałby się na tyle dobroduszny, by zawiadomić nauczyciela.

Harry nie wiedział, czego może spodziewać się po Malfoyu. Wiedział tylko jedno - że paskudny uśmiech, który wykrzywiał jego gębę, wcale, a wcale mu się nie podobał. Nie podobał mu się też ten mroczny cień w oczach Ślizgona. Malfoy zawsze go nienawidził, ale nigdy wcześniej jego oczy nie wyrażały takiego... szaleństwa, kiedy patrzył na Harry'ego.

- Usłyszeliśmy, jak mówisz tej szlamie i rudzielcowi o sprzątaniu schowków. Jak to się dobrze złożyło, że przyszedłeś od razu tutaj. - W oczach Malfoya pojawił się demoniczny błysk. Harry'emu coraz bardziej się to nie podobało.

"Oni naprawdę mają zamiar..." - Gryfon aż się zachłysnął ze strachu. Rozejrzał się ukradkowo w poszukiwaniu ratunku, jednak korytarz wydawał się całkowicie pusty. Nie da rady im trzem naraz, ale nie podda się bez walki.

- Takim jesteś tchórzem Malfoy, że potrzebujesz pomocy swoich osiłków, żeby mi spuścić łomot? Boisz się, że sam nie dałbyś mi rady?

- Nie mam zamiaru brudzić sobie rąk twoją szlamowata krwią - Malfoy splunął pod nogi, dając znak Crabbe'owi i Goyle'owi, którzy złapali Harry'ego pod ramiona i podnieśli go w górę. Gryfon poczuł, jak w jego serce wlewa się nienawiść, dodająca mu sił i zdecydowania.

- Nic dziwnego! Ty nie potrafisz sobie nawet butów zawiązać nie wysługując się innymi! - krzyknął szarpiąc się i próbując uwolnić od przytrzymujących go silnych rąk. - Ciekawe, czy twoi goryle podcierają ci też tyłek w kiblu?

Twarz Malfoya zbladła z wściekłości.

- Odszczekasz wszystko, Potter! A potem będziesz się wił pod moimi stopami i błagał o litość! - warknął Malfoy podwijając rękawy swojej szaty.

Harry zaczął się jeszcze bardziej szarpać. Nienawiść zalała jego trzewia uruchamiając drzemiące w nim pokłady agresji, które tylko czekały na uwolnienie z ryzów, w jakich je do tej pory utrzymywał. Poczuł potężne uderzenie w bok próbującego zapanować nad nim Crabbe'a. Jednak to rozwścieczyło go jeszcze bardziej.

- Tylko mnie dotknij, Malfoy, a będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobisz w życiu! - ryknął, kopiąc i gryząc na oślep, byle tylko uwolnić się, rzucić się na Malfoya i zmiażdżyć jego bladą twarz.

- Trzymajcie go mocno! - krzyknął Malfoy, szykując się do zadania ciosu. - Myślisz, że możesz robić, co tylko ci się podoba? Myślisz, że możesz być nietykalny, bo taka jest jego wola? Nikt ci teraz nie pomoże Potter! Jesteś mój! - ostatnie słowo przeszło w ryk wściekłości, kiedy Malfoy zamachnął się. Harry zamknął oczy, czekając na cios.

- Co tu się, do diabła, dzieje? - ostry, zimny głos przeciął powietrze i sprawił, że wszystko nagle ucichło.

Cios nie nastąpił.

Oddychając ciężko, Harry otworzył oczy i zobaczył wysoką, dumną postać wyłaniającą się z ciemności korytarza. Harry poczuł, jak jego serce opada do żołądka.

Severus Snape obrzucił spojrzeniem całą scenę, po czym jego brwi ściągnęły się, a z ust wydobył się śmiertelnie groźny głos, skierowany w stronę przytrzymujących Harry'ego Crabbe'a i Goyle'a:

- Puśćcie go.

Podczas szamotaniny okulary Harry'ego spadły z jego nosa i chłopak nie był w stanie dojrzeć wyrazu twarzy profesora, ale ton jego głosu sugerował wyraźnie, że każda próba niewykonania jego polecenia może skończyć się bardzo źle.

Harry poczuł, jak masywne ręce puszczają go i rozcierając bolące miejsca, wyprostował się powoli, wciąż jednak drżąc. Jego włosy były w nieładzie, okulary leżały gdzieś na podłodze, ledwie uniknął pobicia, a on potrafił tylko stać i wpatrywać się w podłogę, czując jak krew dudni mu w uszach, a jego policzki czerwienieją od rozgrzewających je płomieni.

- Panie Malfoy, proszę oddać różdżkę panu Potterowi.

- Nie! - nagły krzyk Malfoya sprawił, że Harry osłupiał z zaskoczenia. Gryfon podniósł wzrok na Ślizgona, który stał i drżał od tłumionej wściekłości. Wyglądało, jakby toczył ze sobą jakąś wewnętrzną walkę. - Nie przeszkodzisz mi! - wykrzyknął, po czym odwrócił się ponownie do Harry'ego, tak zaślepiony nienawiścią, iż wydawało się, jakby zupełnie nie zdawał sobie sprawy, komu się właśnie przeciwstawił.

Harry nie zdążył nawet mrugnąć, kiedy Snape znalazł się przy Malfoyu i jedną ręką złapał w żelazny uścisk dłoń, w której chłopak trzymał różdżkę. Harry zobaczył, jak twarz Malfoya skrzywiła się z bólu, a z jego ust wydobył się zduszony jęk. Snape zgniatał w uścisku nadgarstek Ślizgona zaledwie przez chwilę, ale to wystarczyło, by Malfoy wypuścił różdżkę Harry'ego i złapał się za nadgarstek, jęcząc z bólu.

- Nigdy więcej nie waż mi się sprzeciwić. - Ton głosu Mistrza Eliksirów przyprawił Harry'ego o gęsią skórkę. Gryfon przełknął ślinę, starając się opanować drżenie, które owładnęło jego ciałem.

- Za mną - warknął Snape, obrzucając Ślizgona morderczym spojrzeniem. - A wy dwaj wynoście się do waszych dormitoriów - zwrócił się do Crabbe'a i Goyle'a, którzy wpatrywali się w Snape'a z ogłupiałymi minami, po czym szybko odwrócili się i potykając się jeden o drugiego, zniknęli za rogiem.

Oczy mężczyzny na chwilę zatrzymały się na Harrym, jednak Mistrz Eliksirów nie zwrócił się do niego w żaden sposób, jakby Harry był tylko nieistotnym szczegółem w całym zajściu, niewygodnym świadkiem.

A przecież to jego chcieli pobić!

Gryfon poczuł, jak uczucie rozgrzewającego ciepła w jego wnętrzu znika, zastąpione czymś zimnych, ciężkim i twardym.

Snape odwrócił się i zaczekał aż Draco - rzuciwszy jeszcze raz Harry'emu pełne nienawiści spojrzenie - wyminie go i ruszy w stronę gabinetu Mistrza Eliksirów.

Harry złapał się na tym, że przez jego umysł przebiegła nagła dziwaczna myśl, że dałby chyba wszystko, żeby znaleźć się na miejscu Malfoya. A z drugiej strony - oddałby całą resztę, żeby się nie znaleźć.

Czuł zawroty głowy, kiedy patrzył na oddalające się plecy nauczyciela, odziane w czarną, falującą pelerynę.

Harry nagle zdał sobie sprawę, że został sam.

Drżał cały i wciąż kręciło mu się w głowie.

Dlaczego nie martwiło go, że cudem uniknął pobicia? Dlaczego bardziej przejmował się tym, że Snape prawie w ogóle nie zwrócił na niego uwagi? Nie spodziewał się, że po tym, co się między nimi wydarzyło, Mistrz Eliksirów zacznie nagle nosić Harry'ego na rękach, ale taki chłód i obojętność były dla niego zimnym zawodem wylanym wraz z wiadrem wody na jego rozgorączkowaną, rozmarzoną głowę.

Z ust Gryfona wydobyło się przeciągłe westchnięcie.

No tak, dlaczego nie pomyślał o tym wcześniej? Przecież Snape nie mógłby zachowywać się wobec Harry'ego milej przy Malfoyu i jego osiłkach. Na pewno następnym razem da mu jakiś znak, że pamięta o nim, że pamięta o tym, co się wydarzyło; że to dla niego także coś znaczyło...

Następnym razem.

Na pewno.

* * *

- CO zrobił Malfoy?! - krzyk Rona i Hermiony sprawił, że kilka osób, zaciekawionych, odwróciło głowy.

- Ciiii - syknął Harry z niepokojem rozglądając się po pokoju wspólnym. Siedzieli we trójkę na kanapie przy kominku. Był niedzielny wieczór i kilka spóźnionych osób odrabiało jeszcze resztę prac domowych. Harry także był obłożony książkami, a Hermiona i Ron pomagali mu odrabiać zadania. Hermiona pisała wypracowanie na Historię Magii, a Ron starał się wypisać skutki Eliksiru Rozciągającego. Harry ćwiczył transmutację, ale nie mógł się skupić.

- Malfoy i jego banda zaatakowali cię w lochach? - Hermiona z oburzenia prawie podskakiwała na swoim miejscu chlapiąc na boki atramentem. - Jak oni mogli? Przecież to całkowicie niedopuszczalne!

- Ten wredny, cholerny drań! - syknął Ron, ignorując zatrwożone spojrzenie Gryfonki - Mam nadzieję, że Snape da mu za to solidny szlaban!

- Wierzysz, że Snape mógłby ukarać swojego pupilka? - zapytała z powątpiewaniem Hermiona. - Nie, Ron. W najlepszym wypadku skończy się na naganie. Powinieneś powiedzieć o tym profesorowi Dumbledore'owi, Harry.

- Nie, Hermiono. Nie będę biegał do Dumbledore'a z każdym najmniejszym problemem. On ma dosyć własnych kłopotów na głowie.

- No to idź chociaż do profesor McGonagall.

- A co ona może zrobić? Snape nie pozwoli jej ukarać Malfoya drugi raz, skoro już sam się nim zajął - wtrącił Ron. - Harry powinien to załatwić na własną rękę.

Hermiona obrzuciła rudzielca oburzonym spojrzeniem.

- Ronaldzie Weasley, chyba nie sugerujesz, żeby Harry zaczaił się na Malfoya i zaatakował go znienacka, jak pospolity bandyta?

Ron wyszczerzył zęby.

- Dokładnie to miałem na myśli.

- W takim razie uważam, że jesteś nieodpowiedzialnym...

Harry przestał słuchać. Miał już tego dosyć. Czegokolwiek by nie powiedział swoim przyjaciołom, zawsze kończyło się na kłótni. Podejrzewał, że gdyby wyznał im, co wczoraj wieczorem robił Snape'owi, a co Snape robił jemu, przyjaciele po raz pierwszy - w końcu - zaniemówiliby.

Nie, Harry nie miał zamiaru im tego mówić.

Nigdy.

Nie zrozumieliby. Zresztą on sam tego jeszcze nie rozumiał.

Ciągle zastanawiał się, jak do tego doszło. Ale - co ciekawsze - bardziej interesowało go, co Snape mógłby teraz robić. Może też myśli o Harrym i wspomina, jak Harry klęczał przed nim i...

Gryfon poczuł, jak zalewa go żar, a policzki zaczynają mu niebezpiecznie płonąć.

Ron i Hermiona nie mogą tego zauważyć!

Szybko uspokoił rozkołatane serce i starał się powrócić do przerwanej rozmowy.

-... przynajmniej staram się mu pomóc, a nie podsuwać idiotyczne pomysły, za które mógłby zostać wyrzucony ze szkoły! - pieniła się Hermiona.

Harry szybko wrócił do swoich myśli, które wolał zdecydowanie bardziej od wysłuchiwania kolejnej kłótni swoich przyjaciół.

Spotkał dzisiaj Snape'a. Zobaczył go.

Jakie to było dziwne uczucie patrzeć na nauczyciela, mając przed oczami jego erekcję i pamiętając smak jego spermy w swoich ustach.

Wciąż, kiedy zamykał oczy, czuł jego bliskość, jego siłę, wgniatającą go w ścianę i podtrzymującą przed upadkiem oraz jego oszałamiający zapach.

Harry wciąż nie potrafił w to uwierzyć.

Kurwa, przecież prawie się z nim pieprzyłem! Obciągnął mi, a ja zrobiłem mu laskę! To przecież niemożliwe!

...i prawdopodobnie nie będzie w stanie w to uwierzyć, dopóki Snape nie da mu znaku, że też pamięta, że to nie był tylko jego mroczny, chory sen.

Harry wmawiał sobie, że Snape musi pamiętać, skoro uratował go dzisiaj przed Malfoyem. Przecież wcześniej odszedłby pewnie bez słowa, pozwalając, by Malfoy zrobił z Harrym, to co zamierzał i prawdopodobnie ciesząc się z tego w duchu. Nie, Snape wyraźnie stanął w obronie Harry'ego i myśl ta rozgrzewała Gryfona, dając mu nadzieję. To, że Mistrz Eliksirów w ogóle nie zwrócił na Harry'ego uwagi było tylko drobnym nieporozumieniem.

Kiedy Harry zamykał oczy, znowu był w schowku, wtulony w czarną, szorstką szatę, czując w nozdrzach zapach eliksirów, a w ustach słonogorzki smak ciepłego penisa; słysząc w uszach pomruki przyjemności i patrząc w czarne, płonące oczy, wdzierające się do jego duszy.

Zadrżał niekontrolowanie.

Po tej wizji jednak zawsze nachodziło go niemiłe uczucie niepokoju, którego za wszelką cenę nie chciał do siebie dopuścić. Nie chciał pamiętać, jak Snape odwrócił się i odszedł, zostawiając go tam samego. Nie chciał się zastanawiać dlaczego to zrobił. Nie chciał przypominać sobie smaku goryczy, która ściskała wtedy jego gardło.

Gorzki cień smutku wisiał nad jego wspomnieniami i chociaż Harry usilnie starał się go przepędzić, on wciąż tam był, trujący niczym jad węża.

Nie, to, co się później wydarzyło nie ma dla niego żadnego znaczenia.

Naprawdę nie ma!

Nie będzie o tym myślał, ponieważ czuje się wtedy tak... tak... źle.

A przecież dostał w końcu to, czego chciał. Sam poprosił. Nie może teraz mieć do nikogo pretensji. Tylko do siebie.

- Harry, dlaczego nie ćwiczysz? - do uszu Gryfona dotarł oburzony głos Hermiony. Harry zdał sobie sprawę, że siedzi bez ruchu i wpatruje się w płomienie. - Jest już późno! Wiesz, co powie McGonagall, jeżeli nie opanujesz do jutra tego zaklęcia.

- Nic mnie nie obchodzi, co powie ta stara kwoka! - warknął ze złością Harry. Nawet jego to zaskoczyło. Zobaczył, jak Hermiona wciąga ze świstem powietrze, a Ron podrywa głowę. - Przepraszam, Hermiono. Jestem już po prostu bardzo zmęczony. Chodźmy już spać.

Hermiona, otrząsnąwszy się z zaskoczenia, spojrzała na niego z zatroskaniem i uśmiechnęła się smutno.

- Idź sam. Dokończymy to za ciebie.

Ron otworzył usta, żeby zaprotestować, ale przeszyty sztyletującym wzrokiem Gryfonki, zamknął je i zrezygnowany pokiwał głową. Harry, mamrocząc podziękowania, podniósł się i wolno powlókł się do dormitorium próbując zrozumieć, dlaczego czuje się jak ostatnia świnia. Wyżywa się na przyjaciołach, którzy starają mu się pomóc. To nie jego wina, że ostatnio czuje się taki... zły. Ostatni tydzień był pasmem samych upokorzeń i walki. Jest po prostu zmęczony tym wszystkim. Każdy ma swoje granice. Nawet Chłopiec Który Przeżył.

"W ogóle nie zwrócił na mnie uwagi, jakbym był powietrzem, a przecież wczoraj..." - myślał jeszcze przez jakiś czas przed zaśnięciem, wciskając twarz w poduszkę i bojąc się zasnąć. Nie chciał poczuć się ponownie, tak jak wtedy, kiedy Snape niespodziewanie zniknął, zostawiając Harry'ego samego w ciemności, na pastwę snów, w których czekały na niego wszystkie rzeczy, które przez cały dzień spychał gdzieś głęboko w sobie.

* * *

Eksplozja oślepiającego światła przeniosła Harry'ego do pogrążonego w ciemności schowka.

Snape stał nad nim, a na jego twarzy malował się wyraz obrzydzenia. Patrzył na Harry'ego z gniewem, jednak Gryfon czuł, że gniew ten nie był skierowany na niego. Harry widział surowe oblicze nauczyciela, który spogląda na niego, ale go nie widzi, jakby Harry'ego tam nie było, jakby był niewidzialny. Ale wyraz obrzydzenia nie znikał z jego groźnej twarzy.

Słowa "Dość już!" zadudniły echem wokół niego, jakby odbijając się od odległych ścian jaskini.

Zrobiło się ciemno. Zimno. Ale Harry'ego rozpierała niewytłumaczalna radość.

Śmiał się.

Wysoki, zimny śmiech wydobywał się z jego gardła.

Długie, białe palce, jak u trupa, pogładziły coś owiniętego wokół jego ramion.

Na granicy jego widzenia stała jakaś ciemna postać otoczona mrokiem.

To ona była powodem jego radości.

Tak, tak, tak! Właśnie tak!

Nastąpiła eksplozja światła, a Harry poczuł przeszywający ból w czole.

Zimny szept "Dopilnujesz tego!" wyrwał się z jego gardła.

Zobaczył wykrzywioną grymasem wściekłości twarz Draco Malfoya. Dostrzegł głęboki mrok w jego błękitnych oczach, które teraz miały barwę pochmurnego, burzowego nieba.

Białe, piekące światło ponownie zalało oczy Gryfona i następna rzeczą, jaką zobaczył było sklepienie nad swoim łóżkiem. Blizna bolała go tak, jakby ktoś przed chwilą wypalił ją rozżarzonym do czerwoności pogrzebaczem. Serce próbowało przebić się przez klatkę piersiową i wyskoczyć na zewnątrz.

Co to było? Czy to był Voldemort?

Harry z przerażeniem przypominał sobie radość, która go rozpierała i ten ostry, kłujący śmiech, który nadal dźwięczał w jego uszach. Rozejrzał się po pokoju. Ron spał spokojnie w swym łóżku. Harry chciał podbiec do niego i go obudzić. Musiał porozmawiać z kimś o tym, co przed chwilą mu się śniło.

Kim była ta postać w cieniu? Z czego Voldemort tak się cieszył? Co miał oznaczać ten mrok w oczach Malfoya? Czy Ślizgon planuje coś z Voldemortem? Chociaż to wyglądało bardziej, jakby Malfoy był zły na niego. Ale Malfoy zły na Voldemorta? Za co?

Do Harry'ego powróciło wspomnienie obrzydzenia na twarzy Snape'a i gniewu w jego oczach.

Nie, wtedy Snape nie patrzył na niego z obrzydzeniem. Pamiętał przecież jego płonące spojrzenie, pamiętał jego erekcję.

To był tylko głupi sen. To nie mogło być prawdziwe. Voldemort też musiał być tylko snem. Przecież połączenie zostało zerwane w zeszłym roku. Tak powiedział Dumbledore.

Harry zamknął oczy, próbując uspokoić oddech i bicie serca.

Uczucie niepokoju nie chciało go jednak opuścić i zagnieździło się w jego sercu niczym pasożyt, wysysając z niego wszystkie pozytywne emocje.

Delikatnie dotknął blizny. Ból powoli ustępował i teraz był tylko wspomnieniem.

A może to też mu się przyśniło.

_______________

* "A dangerous mind" by Within Temptation